मिसमेत्च

अलिन्द्र ब्रह्म

इटिया सम सम गावनि समायना-रमायना सावगारिफोरखौ गावनि फेइसबुक एकाउन्टाव आपल’ड खालामस्रायो। ओरैनोथ’ बियो जोबोद समायनाखा; फार्सेथिं फट’शपाव एडिट खालामनानै होबावोसो माब्लाबा माब्लाबा। बिनि एकाउन्टखौ जाखांफुनाय सेंग्राफ्रा बाथ-रुममानि, कुमुडाव मानि जिरायस्रानानै एण्ड्रइड मबाइलाव ब्राउज खालामै खालामै नायसै; बोरायदबनाय साख्रिआवलाफ्रा गावसोरनि मावख’फ्राव सानफायाव खनसेब्लाबो बिनि एकाउन्टखौ भिजिट खालामसै; सिख्ला-आइथाफ्राबो सेर फाखाय फाखाय बिनि मेइक-आप मेइक-अभार नायनानै लासै।

इटिनि बेबादि हाइ-प्रफाइल फेइसबुक एकाउन्टखौ एनी टाइम खेवना दोनखानानै गोसोबानो नायग्रानि अनजिमायाबो बांबोनो हमनायसै। बेजों लोगो लोगो इटिनि एक्सट्रा ल’डाबो लिरबोनो हमदोंमोन। हुरा-हुरा डक्टरा दाद्रि होयै होयै लिंहरनो हमसै बिखौ। नाथाय गैया फेइसबुकाव मुखुब जाबोनो हमनानै सानफा-एफा गारियासो जालांनो हमदोंमोन बियो।

***

     इटिया ड. सुदेम कसारिनि प्राइभेट सेक्रेटारि। दाननैसो जाबाय ड. कसारिया बिखौ गावनि प्राइभेट चेम्बाराव लानानै फैनाया। बिनि आबुं मुङा आर.-इ.टि.-2बि.। समायनासिननिख्रुइ समायना आइजो सेक्रेटारि नागिरै नागिरै गावनो साबसिन-हामसिनै दानानै लाबोनायबादि बाथ्रासो आरोमा। इटिनि मोखांखौनो नायस्रायै नायस्रायै साफ्रोमबो बेरामिफोरखौ मिनि-खुसि नायसै ड. कसारिया। सानफ्रोमबो फुंबिलिनि 8 बाजिनिफ्राय एराउण्ड-डा-क्ल’क डक्टरनि गासै खामानियावनो मुखुब थानानै मोनाबिलि समाव सार्ज थांहां थांहां जालायसै इटिहाबो। डिउटिनि उनाव ड. कसारिया बिखौ गावनि न’वावनो लानानै थाङो। माब्लाबा माब्लाबा डक्टरा बिखौ चेम्बारनि नसुंसेयाव थानाय मोनसे फिसा खथायावबो गालाङो। बेयावनो ड. कसारिया गावनो होखानाय गंसे पि.सि.याव फेइसबुक ब्राउज खालामनानै माब्लाबा माब्लाबा हरफा थोलो थायो बियो: जाया, लोङा आरो उन्दुवा! ड. कसारिया गावनि मेडिकेल एचिभमेण्ट आरो ट्रिटमेण्ट प्र’सेसखौ प्रम’ट खालामनो थाखाय फेइसबुकाव मोनसे पाब्लिक पेइज खेवनानै लादोंमोन; बेखौनो हर हराव इटिया मेनटेइन खालामोमोन। बे फेइसबुक पेइजखौ मेनटेइन खालामै खालामैनो बे पेइजखौ ‘लाइक’ खालामग्रा सुबुंनि प्रफाइफोरखौबो भिजिट खालामसै बियो। बेबादिनो मैया एसे, दिनै एसे आरो गाबोन एसे नायै नायै फेइसबुकाव गोसो जलांनायसै बिहा। सानसेखालि हर गेजेराव ड. कसारिखौ हर्खाब क’ल खालामनानै बुंनायसै बियो-

“हेल’ ब’स। आंहा नोंथांजों मोनसे गोनां बाथ्रा सावरायनो दंमोन।”

“मा बाथ्रा?! गाबोन रायज्लायजाया होमब्ला?”

“जायो। नाथाय आं दानि बाथ्राखौ दानो रायज्लायनो लुबैयो।”

“बुं इटि; मा बाथ्रा…”

“आं आंनि मुङाव मोनसे फेइसबुक एकाउण्ट खुलिनो सान्दों। खुलिजागोनना ब’स?”

“बेनि सोमोन्दै गाबोन फुङाव रायज्लायगोन। अके?”

“नाथाय…”

“न नाथाय, वमोन। मानसिया एसेबां हराव रायज्लाया। गुड नाइट!”

“हेल’… हेल’… हेल’… … … गुड नाइट! ब’स…”

ड. कसारिया फ’नखौ दहमैनो दान्नायसै। पि.एस.जों एसेबां हर थौनाय समाव फ’नाव रायज्लायनांनायजों आरो बिसिया एसे मोदोम सानेरनायजों एसे मेव-मेव मोनखांदोंमोन डक्टरा; थेवबो गोसो सिङावनो “मिथिमालाय, मा साननो बिलाय?” होन्नानै दुमफ्ला उन्दुफिन्नायसै। थेवबो, गावनि पि.एस.-आ मानो एसेबां हर गेजेराव फेइसबुक एकाउण्ट खुलिनो सान्दों बेखौनो सायावनो सा सानै सानै एसे निन्गोमा जादोंमोन बियो। फार्सेथिं इटिया फेइसबुक एकाउण्ट खुलिनो नागिरनाय बाथ्राखौ गोर्लैयै लानो हायाखैमोन बियो। बेयो ड. कसारिनि थाखाय जेसेबां जिंगा सिथाव बाथ्रामोन बेनिख्रुइ जोंनि थाखाय जिंगा सिथावसिन बाथ्राया बेसोदि इटिया फेइसबुक एकाउण्ट खुलिनायाव ड. कसारिहा मा खर’ सानो गोनां दं। नाथाय गावनि पि.एस.-नि बाथ्रा गावसो मिथिसिगौ। जानो हागौ, ड. कसारिया गावनि पि.एस.-खौ लानानै जोबोद पजेसिभ बा माबा मोनसे एबा मोननै-मोन्थामसो टेकनिकेल जाहोनफोर थानो हागौ।

अखानायै, गावनि चेम्बारनि लांगोना मोनफैग्रो मोना थोंजोङै इटिनि सेलाव थांनायसै बियो।

“गुड मरनिं ब’स!” — ड. कसारिखौ नुग्रोमोना बरायनायसै इटिया।

“गुड मरनिं! नों मानो फेइसबुक एकाउण्ट खुलिनो सान्दों?” — जेबो उफ्रा बाथ्रा सावफ्लेयालासे सासे मेकानिकेल मानसिबादि थोंजोङैनो सोंखानायसै ड. कसारिया।

“मानसिफोरबादि आंबो ससियेल नेटवर्काव हाबनो लुबैयो।”

“अके!”

“स, केन आइ?”

“लेट्स सि इट लेटार।”

बेबादि बुंनानै सोरनिबा खुगायाव एम्फौफोर बारसन्नायबादि गावनि चेम्बाराव थ्रोब हाबहैनायसै ड. कसारिया। ड. कसारिनिफ्राय मोनबो रोखा रिप्लाइ मोनैलाय इटिनि मेमरि सिस्टेमा दसे समनि थाखाय आवबा जानायसै। हजों ड. कसारिया दान्दिसे सम गावनि चेम्बारनि रिसिभारजों मुखुब जाहैनायसै। ब’स आरो बिनि पि.एस. सानैबो मोनसे साननो गोनां बिथाथियाव गोग्लैदोंमोन। दान्दिसे उनाव ड. कसारिया इटिखौ गावनि चेम्बाराव लिंहरनानै बुंनायसै-

“नों फेइसबुकाव एकाउण्ट खुलिनो हागोन नाथाय, राइट नाव, यु केन’ट शेयार युर आइडेनटिटी एण्ड फर साम सेक्युरिटि रिजन्ज, नों रावजोंबो चाट खालामथ’नो हानाय नङा। आरो, गोसोआव ला, न’बडि केन राइट इन युर वाल आरो रावबो नोंनो मेसेज हरनो हाया। आइ विल ट’क टु डा साइख’ल’जिस्ट टुनाइट।”

“थेंक यु ब’स। आं गासैखौबो गोसोआव लाबाय।”

“यु आर वेलकाम। …आरो मोनसे बाथ्रा, बि केयारफुल।”

“अ…के…!!” — ब’सनि बेफोर बाथ्रायाव इटिया बारा कम्फरटेबोल मोनाखिसै।

गावनि पि.एस.-आ फेइसबुक एकाउण्ट खुलिनो नागिरनायाव सासे डक्टरहा मानो एसेबां जिंगा; साइख’ल’जिस्टजों रायज्लायनो नांलायबावगौ; थारैनो भेरि स्ट्रेइन्ज। जानो हागौ बांसिन मानसिया फेइसबुकाव अराय सम मुखुब थानानै गावनि खामानि-दामानि बावलांनाय बादिनो इटियाबो गावनि मावनांगौ डिउटिखौ बावनानै फेइसबुकनि बिउटिखौ नाजावगोन होन्नानै ड. कसारिया सान्दों। नङाब्लालाय गावनि बेसेन गोसा समखौ आद्रि खालामनानै मानोथो एसेबां सिन्था बिहालाय! ना सोरजोंबा उरायलांजानो गिदों गावनि सुन्दरि प्राइभेट नेहाथारिखौ!!

नाथाय जाय जाथाइखौ ड. कसारिया गिगासिनो दंमोन सिंजों सिं बिनि पि.एस.-आ बेखौनो मावनो सानगासिनो दंमोन। देहानि जाय बाहागोआव आखाइजों खुरहरनो हाया बै बाहागोआवनो बांसिन मानो होन्नायबादि जाय जाय अप्शनफोरखौ ब’सा बाहायनो होआखैमोन बेफोरखौसो बांसिनै बाहायनो गोसो जानायसै इटिहा। जियानो जाया ब’सनि गाइडलाइनखौ मानिनानै गावनि एकाउण्टखौ खुलिनानै लानायसै बियो। आरो, गावनि लेपट’पनि वेबकेइमजों गावनिनो मोनसे सावारि खेबनानै प्रफाइल फट’ होनायसै। लासै लासै साफा सानैनो फ्रेण्ड रिकुएस्टबो हरहोलांनो हमनायसै। लोगो लोगो गोबां सेंग्रा लोगोसे सिख्लाफ्राबो बिनो फ्रेण्ड रिकुएस्ट हरनायसै। बेबादिनो सम सम गुबुन गुबुन सुबुंफोरनि प्रफाइल भिजिट खालामै खालामै सफ्थाहसेसोनि गेजेरावनो फेइसबुक नायनाया बिनि हुदाबादि जालांनो हमनायसै। बे सफ्थाहसेनि गेजेरावनो बियो मानसिफोरनि गुबुन गुबुन प्रफाइलनि सोमोन्दै नायनानै लानायसै। बेफोरनि गेजेराव ‘स्टेटास’, ‘रिलिजन’, ‘एबाउट मि’, बाइदि अप्शनाव थानाय इन्फरमेशनफोरखौ नायनानै बियो सोमो नांदों आरो गावनावनो बायदिसिना सोंथि सोंदों: ‘आंनि स्टेटासा मा?’, ‘आं गुबुनफोरनि बादि स्टेटास सोलायनो हागोनना ना हाया?’, ‘आंनि रिलिजना मा?’, ‘आं सोर?’, ‘आंहा गुबुनफोरनि बादि सिब्लिंज दंना गैया?’, बाइदि बाइदि। बिनि बेफोरबादि सोंथिफोरनि फिन्नायखौ ब’सनि थफ्लासे कण्डिशनफोरा गाथेनानै दोनखादों। बेनिखायनो सम सम बियो ड. कसारिनाव सोंहोलांदों-

“केन आइ शेयार साम अब माई पार्शनेल थिंज विथ माई फ्रेण्ड्ज?”

“सार्टेइनलि नट।”

ब’सनि बेबादि गोदोना सेरथेनानै दोन्नायबादि फिन्नाया इटिनि गोसोआव बायदिसिना सानबोलाउरि सोमजिहोग्रा जालांदों। लासै लासै गावनि उदांस्रि गोमानाय बादि मोनलांनो हमदों इटिया; गोसोआव दुखुनि मोन्दांथि सोमजिनो हमलांदों। बेबादिनो ब’सनि हेंथायै खायसे सानस्रिबो जाखांफैनो हमदों बिनि गोसोआव। सान्नैसोनि गेजेराव गावनि समायना-रमायना सावगारि आपल’ड खालामनो हमनायसै बियो।

सानसेखालि ड. कसारिनि गोसोआव मोनसे बाथ्राया गेलेफैनायसै। बेनिनो जाउन बादियै बियो फेइसबुकाव मोनसे फेइक एकाउण्ट खुलिनानै लानायसै आरो इटिखौ फेइसबुक फ्रेण्ड खालामनानै लानायसै। बेजोंनो बियो गावनि बेसेन गोसा समखौ एसे आद्रि खालामनानैब्लाबो इटिनि प्रफाइलखौ सम सम चेक खालामनो हमनायसै। अब्लासिम इटिनि इनबक्साव अनजिमा गैयि मेसेजफोरा सौफैखाबायमोन। नाथाय बेसेरा ड. कसारि! इटिनि इनबक्सावथ’ हाबनानै नायनोबो हाया। बियो बेखौल’ सान्नानै गोजोन्नाय मोन्दोंमोनदि गाव होखानाय कण्डशनफोरखौ इटिया भायलेट खालामाखै। थेवबो बिनि फट’फोरखौ नुनानै गावनि गोसो सिङावनो एसे बेरेखा जादोंमोन बियो।

***

   #हाइ, इटि… मा खौरां?#

बिरदाउ दैमारिया इटिनि मेसेज बक्साव लिरहरदों। नाथाय इटिया मोनबो रेसपन्स होआखैसै। थेवबो मेंनानै लाजिनानै थाफिनाखै बिरदाउवा। इटिनि प्रफाइल फट’खौ नुनानैनो खिथु गारैबादि खनले-खनले गले-गले मेसेज हरसै सिबाया नाथाय मोनबो रेसपन्स होजायाखै।

सान्नैसो उनाव बिरदाउनि न’न-स्ट’प मेसेजफोरखौ मोनगासिनो थानानै रिप्लाय हरफिननो गरन्थ लानायसै इटिया; लिरहरनायसै-

#आं नोंनि मेसेजफोरखौ मोनगासिनो थादों नाथाय खामानियाव मुखुब जानायलाय रिप्लाय हरफिन्नाय जायाखैमोन।#

बेबादि मोनसे रिप्लाय हरनायनि उनाव बेसेबांबा सानसिम सिरि थाथ’दोंमोन इटिया नाथाय बिरदाउवा मेसेज हरफिनगासिनो थानो गाराखै। सानफ्रोमबो गावनि मेसेज बक्सखौ चेक खालामसै बियो; इटिनि मेसेजे मोनगौबा मोनगौबा। उनाव गावनि गोसोनि बाथ्राखौ खेंसालियायै फोरमायहरनो होन्नानै इटिनो एसे गुबुन रोखोमनि मेसेज हरबावनायसै बियो।

#नों मानो सिरि थाफिनखो? नों मानो जेबो फिन हरा? … … … आइ रियेलि ‘लाइक’ यु… कुड आइ न’ युर स्टेटास प्लिस?#

बे खेबाव ‘स्टेटास’ सोदोबा इटिनि गोसोआव मोनसे गुबुन रोखोमनि क्लिक खालामनायसै। बियो गुबुनफोरनि स्टेटासफोरखौ नायनो हमनायसै। आरो, मोनसे समाव गावनि स्टेटासाव ‘सिंगोल’ टाइप खालामनानै दसे माबा सानहाबनानै डिलिट खालामफिन्नायसै। आरो बिरदाउनि इनबक्साव लिरनायसै-

#सिंगोल#

मेसेजखौ मोनग्रो मोना बिदाउवा गावनि गोसोखौ एसे रेजें मोन्नायसै आरो लोगो लोगो लिरहरफिन्नायसै-

#थेंक गड!#

#हवाट डु यु मीन?#

#बेनि ओंथिखौ नों टु वे लानो हायो।#

#माबोरै?#

#मोनसेया जाबाय- नों आंजों चाट खालामबाय।#

#आरो…#

#यु आर सिंगोल।#

#स, हवाट?!#

#आइ लाइक यु।#

बेबादिनो फेइसबुकाव चाट खालामै खालामै इटि आरो बिरदाउनि गेजेराव गोसो थोलायनाय सोमोन्दो जानायसै।

ड. कसारिनि चेम्बारा रबिबाराव बन्द थायो। ओइदिनखालि इटिया गावनि सेलावनो माबा नङा माबा मोनसे खालामनानै थाग्रामोन; एखम्बा खाथिनि सिटि पार्काव बेरायहैग्रामोन। नाथाय दानिया गावनि सेलाव थाब्ला फेइसबुकावनो बिजि थायो; हजों पार्काव ओंखारलांब्ला सेर फाखाय फाखाय बिरदाउजों लोगो हमलायहैयोमोन। सानसेखालि बिरदाउवा ब्रा-ब्रा लिंनायाव नोगोरनि गुबुन गंसे माब्लाबाबो गाव थांफेरि पार्काव थांनायसै इटिया। बिसोरो पार्कनि थरसे अन्थाइ थाफायाव जिरायनायसै आरो बिरदाउवा लासै लासै इटिनि लावसें-लावसें आसिफोरखौ बाख्नायनाय सोलोजों बिनि आखाइयाव हमनायसै आरो गोसो गोर्बोनि बबेबा खनायाव फिसिनानै दोन्नाय फोरमायनो फोरमायनो होन्नानै सानगासिनो थानाय गोसो थोनायनि खौरांखौ बुंनो सान्नानै माबा बुंनांगौ माबा फंसे बुंनायसै-

“नोंनि आखाइया दैमुनि दैबादि जोबोद सुदेम।”

“गुबुन सिख्लाफोरनि मोदोमा गुदुं नामा?!” — इटिया लाजिनायबादि दिन्थिनानै गावनि आखाइखौ बोबोनानै मा बुंगोन मा मागोन बुंनायसै।

बेबादिनो पार्कनिफ्राय बबेबा रेस्टराँ, बबेबा गुबुन पार्कफ्राव आखाइ हमलायनानै खुगा रुजु रुजु गोसो-गोर्बोनि खोथा फोरमायलायग्रा जानायसै बिसोर। रबिबार फैब्ला बहाबा थांनांगौ प्रग्राम थाखाग्रा जाबाय दानिया इटिहा।

***

     “हेल’, आं मि. बक्सिया बुंदों।”

“येस, मि. बक्सि। प्लिस…”

“अ, ड. कसारि! मोनसे गोनां बाथ्रा दंमोन।”

“दे बुंनाय मि. बक्सि।”

“नोंथांनि पि.एस. आइ मीन आर. इटिया दिनै बबेयाव बेरायहैदों खिन्थानो हागौमोन नामा?”

“मानो?! नोंथाङा लकेटरखौ चेक खालामाखै नामा?”

“खालामदों; बेनिखायनोथ’ सोंदों।”

“यु मीन?!”

“नोंथाङा मिथियोना मिथिया बेखौनो कनफार्म खालामनो थाखाय सोंनाय जादों। हार लकेशन इज फ्रेकुएण्टली चेन्जिं राइट डिज डेइज।”

“अ!! माई!! गड!!”

“एनिवे, प्लिस टेइक केयार अब हार।”

ड. कसारिया माथा गरम जाखांनायसै। लोगो लोगो बाइदिसिना सन्देहवाव गब’नो हमनायसै बियो। इटिया बबेयाव बेरायनो थाङो?! सोरजों थाङो?!? बिहा माबा सोलायनाय फैदों: माबादि सोलायनाय फैदों?!?! बेफोर सानबोलाउरि आरो सोंलुफोरा होंगो-दोंगो जाखांफैदों बिनि खर’-मेलेमाव। थेवबो बियो जेबो सोंला-सोंलि खालामालासे दानिया रबिबार रबिबाराव इटिखौ गावजोंनो बेरायनो लांग्रा जानायसै आरो बेबादिनो बिखौ गावजों बिजि लाखिनो सोलो खालामनायसै। फिसाइया इटिखौ बेबादि गावजोंनो मुखुब लाखिनायखौ नुनानै हजों ड. कसारिनि बिसिया फिसाइखौ सन्देह खालामनायाबो हामथारलियामोन।

इटिया दानिया ड. कसारिनि खाथिनिफ्राय एसेबो दोरोदनो हायि जालांबाय। फार्सेथिं बिरदाउवा थाथेरनो हायि जालांबाय। बेनिखायनो गावनि खुरमा-बाहागि, लोगो-लोब्बाफोरा एसे-एनै बेरामाव गोग्लैब्ला गावनो ड. कसारिनि चेम्बाराव लानानै थांसै बियो। रावहाबो बेमार-आजार जाथाराब्लाबो गावनि आखाइ-आथिंफ्राव दुखु फोनांफ्लानानै ड. कसारिनि चेम्बाराव थांनानै नायजाहैसै। जाहोना मोनसेल’: इटिखौ लोगो हमनाय। नाथाय बेबादि खालामनायावनो खालामनायावनो ड. कसारिहा बिनि फार्से एसे सन्देह जानायसै आरो बिखौ फेइसबुकाव सार्च खालामनानै गावनि फेइक एकाउण्टजों फ्रेण्ड खालामनानै लानायसै; लोगोसे बियो इटिनिबो फेइसबुक फ्रेण्ड बेखौ मिथिनानै लानायसै।

डिउटि जोबनायनि उनाव ड. कसारिया इटिखौ सानफ्रोमबो गावनि न’वावनो लांफाग्रा जानायसै आरो बिखौ मोजाङै नोजोर होनो हमनायसै। हजों डक्टरनि बिसियाबो गावनि फिसाइया इटिखौ नोजोर होनायखौ नुनानै बिहाबो निन गोमानो हमनायसै; गावखौनो रान्दि हिन्जावबादि सानलायग्रा जाथारबाय सिबाइया; सान्नैसोआवनो हामलं-लं, खाथं-थं जालायबाय। बेखौनो नुनानै ड. कसारिया बिसिखौ जोथोन लानो थाखाय इटिखौ नोजोर होनो बावगारनो गोनां जादोंमोन। बेबादि थासारियाव गावनि लागाम गोमानाय पि.एस.-खौ गलियाव लाबोफिननो थाखाय बियो फेइसबुकनिनो हेफाजाब लानो सान्नायसै मानोना बिहा दाबो गोसोआव दं जेब्लानिफ्राय इटिया फेइसबुकाव हाबदों अब्लानिफ्रायनो बियो सोलायलांनो हमदोंमोन। गिबि स्टेप हिसाबै बियो इटिनि फेइसबुक एकाउण्टनि पासवर्डखौ सिरि सिरि मिथिनो नाजानायसै। नाथाय नाजाब्लाबो मिथियैनि नैथि स्टेपाव बियो डाइरेक्टलि पासवर्डखौनो बिनायसै। अब्ला इटिया डक्टरनि बेबादि हाबाखौ साबजानाय मोनाखैसै। बियो डक्टरजों टटेलि आनकम्फरटेबोल फिल खालामनायसै। सानसेखालि हराव गावनि खथायावनो थानानै गोबां बाथ्रा सान्नायसै बियो आरो 10-सो रिंगायाव बिरदाउखौ हर्खाब फ’न खालामनानै बुंहरनायसै- “आं नोंखौ लोगो हमनो फैगासिनो दं बिरदाउ। आं आरो हार्सिङै सहायनो हालिया। आं अराइनि थाखाय नोंनाव फैगासिनो दं।” बिरदाउवा गावनि हास्थायसुला गोसोखौ एसे सुग्लायनाय मोन्नायसै आरो गावनि मटरसाइकेलखौ लानानै बिखौ लांफैनायसै। गावनि न’वाव लांनानै बिरदाउवा इटिजों हरसे थाल्ला रायज्लायनायसै।

हरसे थाल्ला बिरदाउजों रायज्लायनानै इटिनि देहाया गोहो गैयै जानायसै आरो बिरदाउजों बेरे-फुंजानि साहा कापसे लोंनानै बिरदाउखौ दान्दिसे उन्दुहैदो होन्नानै बियो मोनसे खथायाव से रिंगा जिरायनो होन्नानै हाबहैनायसै। हजों बिरदाउवा इटिखौ गावनि खाथियाव मोन्नानै रंजानायजोंनो खिनो ओंखारहां हासुनो ओंखारहां जालायथारदों। इटिखौ

 

 

 

 

आंखौ नागिरनानै…

रुजाब मुसाहारि

जायखिजाया मोन्दांथिनि बोथोराव

नोंनि गोरबोआव स्रोदै नागिरहैयै आं आंखौ

आंनि गोरबोआव नोंबो स्रोदै नायगिरखुमाफैनो हागोन नों दंना गैया

 

बेबादिनो मानसिनि गोबां गोरबोनि खंखर खंखर

आंखौ मोनोना मोना नागिरबायो आं इनभिजिबल महराव

नोंसोरबो नागिरफैनो हागोन जायखिजाया बोथोरावनो

आंनि खरानजों रानखावलांनाय गोरबोआवबो

गाव गावखौनो सिरि सिरियै नायखोमा नायखोमा मोनोना मोना

 

आं आंखौ गोरबो गोरबो गोबांनि गोरबो नायगिरना

खायसेनियाव लोगो मोनहैबाय आंनि मेगन थायसे

खायसेनियाव लोगो मोनहैबाय आंनि आखाइ फारसे

खायसेनियाव लोगो मोनहैबाय आंनि आथिं थोंसो

खायसेनियाव लोगो मोनहैबाय दा जेरै दं बेबादिनो

खायसेनियाव लोगो मोनहैबाय बबा जाना खुगा सिबाय थानाय

खायसेनियाव लोगो मोनहैबाय बिबायारि जाना बिबायबाय थानाय

खायसेनियाव लोगो मोनहैबाय खाना जाना माखौबा दांग्रोमबाय थानाय

खायसेनियाव लोगो मोनहैबाय आंनि सिमांखौ खाना साजा होनाय

खायसेनियाव लोगो मोनहैबाय आंनि सायाखौ फासि होनाय

खायसेनियाव लोगो मोनहैबाय जाबखोनाय जाहोनजों होसिनजाना थैना थानाय

खायसेनियाव आंनि थाखाय आं जेबोखौनो नुहैयाखिसै

 

बिसोरखौ आं मोजां मोनबाय…

बिसोरखौ आं गिबाय…

बिसोरखौ आं बागदावखांबाय…

 

आं मोनदांबाय

गासैनिबो थाखाय आं नङा

Vol-1 No-3

IN THIS ISSUE

Vol -1 No-3

ASSAMESE

Poem
মোৰ হৃদয়ৰ ধপধপনিৰ নাম ভাৰতবৰ্ষ : নীলিম কুমাৰ

BODO

Poems
आं मिबथिसलिया : मोदाय गाहाय
लाइजाम आरो बिसम्बि : धीर्युज्योति
जिउनि फेर्लेबसे गुमुर : सानसुमा बर‘ 

Essay
भारतारि गोजाम सल’, सल’न्थाइमाफोराव बिगियाननि फुंखा : ° निजोम नारजारि

Hindi

Poems
सत्ता : वाजपेयी

Konkani

Poems
कायळो  रडता : नवीन कुमार भक्ता
अमुर्त : मनोज नरेंद्र कामत
दिव्याचे  मुखार: एन. बालकृष्ण मल्ल्या
यादी सतयतात : सुनेत्रा जोग
शाण्याक करता पिशॆ : उदय म्हांबरो
भुरगेपणा… : विवेक पिसुर्लेकार
म्हजॊ आनंद : संजीव वॆरॆंकार
हांव असो घनदाट : परेश नरेंद्र कामत

Fiction
तीन दीस : सूर्या अशोक

Malayalam

Poem
ഘോഷയാത്ര : സംമ്പ്രീത

Fiction
നായകൻ : വി. എം. ദേവദാസ്       

Sanskrit
तिरुवळळुवर् : अलमेलु कृष्णन्

Tamil

Poem
அந்நியன : சுப்ரபாரதிமணியன்
பச்சைக் கிளி : மு.கருணாநிதி

Fiction
அதையும் தாண்டி புனிதமானத : கீதாபென்னட்
வர்ணம : சத்யராஜ்குமார்

Translations

Poems into English
The name of my Heartbeat is India (From Assamese)
In front of Light ( From Konkani)
THE PROCESSION (From Malayalam)
அதிகாரம் (Translated from Hindi)

Fiction into English
MIRROR (From Konkani)

 

 

 

 

அதிகாரம்

ஹிந்தியில்:  வாஜ்பாய்

தமிழில்: மாலன்

வெள்ளந்திக் குழந்தைகள்;
முதிர்ந்த மாதர்;
இளைஞர்;
ஆட்சி பெறுவதற்கான
படிகளா
இவர்களின் பிணங்கள்?

இந்தப் படிகளில் ஏறி
அரியணையில் அமர்வோரிடம்
எனக்கொரு கேள்வி:
இறந்த இவர்களோடு-
-அவர்களது சமயம்  வேறாகவே இருக்கட்டும்-
உங்களுக்கு சம்பந்தம்
ஏதுமில்லையா?
அவர்கள் இந்த மண்ணில்
பிறக்கவில்லையா?

‘பூமித் தாயின் புதல்வர்கள் நாம்’
வெறுமனே உரைப்பதற்கு மட்டுமா
இந்த வேத வாசகம்?
பின்பற்றுவதற்கில்லையா?

உயிரோடு எரிக்கப்பட்ட குழந்தைகள்
வன்புணரப்பட்ட பெண்கள்
சாம்பலான வீடுகள்
இவை நாகரீத்தின் மீது
நடத்தப்ப்பட்ட தாக்குதல்
நாட்டுப்பற்றின்
பதக்கங்கள் அல்ல
அவை
மிருகத்தனத்தின் கொள்கை அறிக்கை
அறத்தின் சீரழிவு
இவர்களின் தாய் மலடியாகவே இருந்திருக்கலாம்
இந்த மகன்களைப் பெற்றதற்கு.
அப்பாவிகளின் ரத்தக்கறை படிந்த
அரியாசனம்
சுடுகாட்டுப் புழுதியினும் இழிந்தது

सत्ता

– वाजपेयी

मासूम बच्चों,
बूढ़ी औरतों,
जवान मर्दो,
की लाशों के ढेर पर चढ़ कर
जो सत्ता के सिंहासन तक
पहुँचना चाहते हैं
उनसे मेरा एक सवाल है:।

क्या मरने वालों के साथ

उनका कोई रिश्ता न था?

न सही धर्म का नाता,
क्या धरती का भी संबंध नहीं था?
“पृथिवी माँ और हम उसके पुत्र हैं।”

अथर्ववेद का यह मंत्र
क्या सिर्फ जपने के लिए है,
जीने के लिए नहीं?

आग में जले बच्चे,
वासना की शिकार औरतें,
राख में बदले घर
न सभ्यता का प्रमाण पत्र हैं,
न देशभक्ति का तमगा,
वे यदि घोषणा–पत्र हैं तो पशुता का,
प्रमाण हैं तो पतितावस्था का,  ऐसे कपूतों से
माँ का निपूती रहना ही अच्छा था,
निर्दोष रक्त से सनी राजगद्दी,
श्मशान की धूल से भी गिरी है,
सत्ता की अनियंत्रित भूख
रक्त-पिपासा से भी बुरी है

***

To read the Tamil Translation

http://www.akshra.org/%e0%ae%85%e0%ae%a4%e0%ae%bf%e0%ae%95%e0%ae%be%e0%ae%b0%e0%ae%ae%e0%af%8d/

பச்சைக் கிளி

  • மு.கருணாநிதி

(அண்மையில் மறைந்த திரு,மு.கருணாநிதி நினைவில்)

 

சுரைக்காய்ப் பிஞ்சின்  தலையில்

மிளகாய்ப் பழத்தைச் செருகி இடையில்

மல்லிகை இலைகள் சிறகாய்ப்

பின்புறம் தாழை மடலை வைத்தால்

பச்சைக் கிளியே! உன் போல் படைப்பு!

உன் போல் படைப்பு!

வட்டத் தலையே! சிவப்பு மூக்கே!

சின்ன இறகே! நீண்ட வாலே!

கன்னற் கிளியே! சொன்னது பிசகா?

 

வர்ணனை கேட்டு வாழ்த்த மறுப்பாய்

புகழ்ச்சொல் கேட்டும் போற்றிட மாட்டாய்

காரணம் அறிவேன் சின்னக் கிளியே!

கூண்டில் உன்னைப் போட்டதனாலே

தூண்டிற் புழுவாய் துடிக்கிறாய் நீயும்

சிறையில் உன்னை அடைத்து மகிழ்ந்தேன்

இன்று தெரிந்தேன் –

சிறைமிகக் கொடிது; சிறைமிகக் கொடிது!

மன்னித்திடுவாய், மன்னித்திடுவாய்!

பொன்மொழிப் பாவாய் மன்னித்திடுவாய்!

என்சிறை முடிந்ததும் உன்சிறை உடைப்பேன்

சிறையின் கஷ்டம் சிறையால் உணர்ந்தேன்

அடிமைப் புள்ளே! அழகுக் கிள்ளாய்!

அனுபவம் பெற்றேன் அனுபவம் பெற்றேன்

வந்ததும் தந்தேன் விடுதலை வாழ்வு!

பறப்பாய் பறப்பாய் உயரப் பறப்பாய்!

கட்டிய கால்கள் விடுபடும்; உடனே

எட்டிய மட்டும் ஏறிப் பறப்பாய்!

எழில் நிறப் பெண்ணே எங்கும் பறப்பாய்!

கூண்டில் உன்னை அடைத்தேன் கிளியே!

 

மன்னித்து விடுக! கூண்டின் கஷ்டம்

புரிந்து கொண்டேன்; கூண்டின் கஷ்டம்

புரிந்து கொண்டதால் கூண்டுக் கிளியுனைத்

திறந்து விடுவேன். ஆனால் கிளியே

கூண்டின் கஷ்டம் புரிந்தோர் இங்கு

ஆண்டிட வந்தார்

மாண்டிட எம்மைக் கூண்டில் போட்டார்

ஏனோ கிளியே! ஏனோ கிளியே!

பதிலும் சொல்லாய் பச்சைக் கிளியே!

உன்னை நான் அடைத்ததால் என்னை அடைத்தார்

என்றே சொல்வாய் நன்று கிளியே;

நீ யாரை அடைத்ததால்

நான் உன்னை அடைத்தேனோ?

*

வர்ணம்

  • சத்யராஜ்குமார்

ந்தனா பஸ்ஸில் ஏறிய போது பாதி பஸ்தான் நிரம்பி இருந்தது.

நாலைந்து அமெரிக்கர்கள். ஏழெட்டு இந்தியர்கள். சொற்பமாய் சீனத்து முகங்கள். அன்றாடம் பஸ்ஸில் ஏறும்போதெல்லாம் அவளுக்குப் பெருமை நெஞ்சில் பொங்கி வழிவதைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை. எல்லோரையும் போல நானும் தினமும் வாஷிங்டன் டி.சிக்கு வேலைக்குச் செல்பவளாகி விட்டேன்.

ஆனால் கண்ணனுக்கு மட்டும் இன்னும் மனக்குறை தீரவில்லை.

கண்ணன் டி.சியில்தான் ஒரு மத்திய அரசு அலுவலகத்தில் மென்பொருளாளனாக இருக்கிறான். வர்ஜீனியா, மேரீலாண்ட் பகுதிகளில் வசிக்கும் இந்தியர்கள் பெரும்பாலும் அவனைப் போலவே ஏதாவதோர் அரசு அலுவலகத்தில் ஒப்பந்தப் பணியாளராகவோ, நிரந்தர ஊழியராகவோ இருப்பார்கள்.

இந்த இடத்துக்கு முதன் முதலில் அவன் கூட்டி வந்தது நினைவிருக்கிறது. அப்போது அவளுக்கு அமெரிக்கா புதிது. வாஷிங்டன் டி.சி புதிது. ஒயிட் ஹவுஸ் பார்க்க ஆசைப்பட்டாள்.

“என் ஆபிஸ் பக்கத்தில்தான் ஒயிட் ஹவுஸ் இருக்கு. நான் ஆபிஸ் போறப்போ என் கூடவே பஸ்ஸில் வா! டி.சி நகரத்தை சுத்திப் பார்த்துட்டு சாயந்தரம் ஒரே பஸ்ஸில் ரெண்டு பேரும் திரும்பி வந்துரலாம்.”

வீட்டிலிருந்து எட்டு நிமிஷ கார் பயணத்தில் அந்த இடத்துக்கு வந்தார்கள். குட்டி பஸ் ஷெல்ட்டருக்குப் பின்னால் பெரிய பார்க்கிங் லாட் இருந்தது. அதில் இரண்டு கார்களுக்கு நடுவே சொருகி நிறுத்தினான் கண்ணன்.

“கார்லயே டி.சி போக முடியாதா?”

கண்ணன் புன்னகைத்தான். “டி.சி மாதிரி பெரு நகரங்களில் டிராபிக்கை கட்டுப்படுத்த ஹெச் ஓ வி-ன்னு ஒரு சிஸ்டம் இருக்கு வந்தனா.”

“ஹெச் ஓ வியா?”

“ஹை ஆக்குபன்சி வெஹிகிள். ரஷ் ஹவர்ல கார்ல யாரும் தனியா போகக் கூடாது. போனா ரெண்டாயிரம் டாலர் வரைக்கும் அபராதம் தீட்டிருவாங்க. மூணு தடவைக்கு மேல அந்தத் தப்பை செஞ்சா லைசன்ஸைக் கூட பறிச்சிருவாங்க. ரெண்டு மூணு பேர் சேர்ந்துதான் காரில் போக முடியும். அதுக்கு கார் பூல்ன்னு பேர். ரொம்ப கோ- ஆர்டினேஷன் வேணும். மத்தவங்களுக்காக காலையும், மாலையும் காத்திருந்து வெறுத்துப் போய்த்தான் இப்படி பஸ்ஸில் போக ஆரம்பிச்சேன்.”

“ஓ…”

“இந்த இடத்துக்கு பார்க் அண்ட் ரைடுன்னு பேர். காரை இந்த பார்க்கிங் லாட்டில் இலவசமா பார்க் பண்ணிட்டு பஸ் பிடிச்சுப் போயிரலாம்.”

இப்படித்தான் அமெரிக்கா வந்ததிலிருந்து சின்னச் சின்ன விஷயங்களையும் குழந்தை மாதிரிக் கேட்டுக் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது. கண்ணனும் சலிக்காமல் சொல்லிக் கொடுப்பான்.

ஆனால் அவன் சொல்லிக் கொடுக்கிற எல்லாமேவா மண்டையில் ஏறித் தொலைக்கிறது. சில விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்ள முடியாமல் திணறுகையில் வந்தனா இயலாமையால் அழுத கணங்கள் ரொம்ப அதிகம்.

ஊரில் செல்லமாய் வளர்ந்த பெண். அவள் அப்பா கொஞ்சம் பழமைவாதி. இந்த முன்னேறிய காலகட்டத்திலும் கல்யாணம் பண்ணி வைப்பதற்காகவென்றே அவளைப் பொத்திப் பொத்தி வளர்த்தி கண்ணனின் தலையில் கட்டி வைத்து விட்டார். பேருக்கு காலேஜ். பேங்க் தெரியாது. போஸ்ட் ஆஃபிஸ் தெரியாது. தட்டுத் தடுமாறும் ஆங்கிலம்.

ப்ரொஃபஷனல் கல்யாண ப்ரொஃபைல் ஃபோட்டோ டிரிக்கில் விழுந்து, ஒரு மாசம் இமெயிலில் பரிபாஷித்து (ஃப்ரெண்ட் எழுதிக் கொடுத்தாளாம்! முதலிரவு முடிந்து மூன்றாம் நாள் தெரிந்து கொண்டான்) பத்து நாள் லீவில் போய்த் தாலி கட்டி – டிப்பண்டண்ட் விசா வாங்கிக் கொடுத்துக் கூட்டி வந்த டிபிகல் என் ஆர் ஐ தமிழன் கண்ணன்.

அவள் வந்து மூன்றே மாதத்தில் தருணம் பார்த்துக் கனிந்து விழும் ஆப்பிள் போல் க்ரீன் கார்டுக்கு விண்ணப்பிக்கும் தகுதி கண்ணனுக்கு வந்து சேர்ந்தது. ஃபேஸ்புக்கில் அரட்டை அடித்துக் கொண்டு, திருட்டு விசிடி டாட் காமில் முந்தாநாள் ரிலீசான புதுப்படம் பார்த்துக் கொண்டு ஜாலியாய்ப் பொழுதைக் கழித்து வரும் ஹெச்4 மனைவிகளுக்கெல்லாம் அங்கேதான் தேனிலவு முடியும். அதிலிருந்துதான் சனி தசை ஆரம்பிக்கும்.

வேலைக்குப் போகும் தகுதி அவர்களுக்கு வந்து விடுவதால் – க்வாலிட்டி அஷ்யூரன்ஸ் படி, பிசினஸ் அஸிஸ்டெண்ட்டாக முயற்சி செய் என்று தொந்தரவு செய்ய ஆரம்பிப்பார்கள். வருஷத்துக்கு ஒரு ஹண்ட்ரட் கே கூடுதலாக வரும்படி வருமென்றால் லோன் போட்டு பெரியதாய் ஒரு வீடு வாங்கலாம் இல்லை டொயோட்டா கேம்ரியை விற்று விட்டு பிஎம்டபுள்யூ-வுக்கு அடிப் போடலாம் என்பதாகக் கணக்குப் போடத் துவங்குவார்கள்.

கண்ணனும் விதி விலக்கல்ல. க்யூ ஏ பயிற்சிக்கு அனுப்பினான். இரண்டாயிரம் டாலர் கிணற்றில் போட்ட கல் ஆனது. வந்தனாவுக்கு கம்ப்யூட்டர் சமாசாரங்கள் எதுவும் விளங்க மாட்டேனென்றது.

“ஸார், இவங்க வாயைத் திறந்து பேசலைன்னா ப்ராஜெக்ட்ல நுழைக்கறது ரொம்பக் கஷ்டம். மாக்கப் இண்ட்டர்வியூ நிறைய குடுத்துப் பார்த்துட்டோம். ஒரு இன்ச் கூட முன்னேற மாட்டேங்கிறாங்க.”

அவனுடைய நண்பர்களின் மனைவிகளெல்லாம், அங்கே வேலை கிடைத்தது இங்கே வேலை கிடைத்தது என்று ட்ரீட் தரும்போதெல்லாம் கண்ணனுக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு பாய்லர் கொதித்தது.

“நான் வேணா ஜயண்ட் சூப்பர் ஸ்டோர்ல முயற்சி பண்ணிப் பார்க்கறேங்க. ஏதாவது பில்லிங் ஜாப் மாதிரிக் கிடைச்சதுன்னா…”

அவளை கேவலமாக ஒரு பார்வை பார்த்தான். “எட்டு மணி நேரம் கால் கடுக்க நிக்கணும். உன்னால முடியுமா? அப்படிக் கஷ்டப்பட்டாலும் மணிக்கு இருபது டாலருக்கு மேல தேறாது. பில்லிங், ரெஸ்டாரெண்ட், ஸ்கூல் அசிஸ்டெண்ட் இந்த மாதிரி நொச்சுப் பிடிச்ச வேலைகளையெல்லாம் மறந்துடு. சாஃப்ட்வேர்தான் பெஸ்ட் வந்தனா. மர மண்டைகளெல்லாம் என் கூட ஆபிசில் வேலை பார்க்கிறாங்க. நீ ஏன் பண்ண முடியாது?”

நான் மர மண்டையிலும் – ஈரத்தில் ஊறிய – அவ்வளவு சுலபத்தில் எதுவும் பற்றிக் கொள்ளாத மந்தமான மர மண்டை என்று அவனிடம் சொல்ல பயமாயிருந்தது. எப்படியோ கார் ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டதே அவளைப் பொறுத்த வரை பெரும் சாதனை.

ஆனால் கண்ணனுக்கோ அது வெகு சாதாரணம். “அமெரிக்கா வந்துட்டா பெண்களெல்லாம் வண்டி ஓட்டக் கத்துக்கிட்டே ஆகணும். ஆண்களெல்லாம் சமைக்கக் கத்துக்கிட்டே ஆகணும்.”

“ஹாய்… குட்மார்னிங்! என்ன பலமான சிந்தனை?”

தினந்தோறும் பஸ்ஸில் வரும் அந்த அமெரிக்கன் அவள் தோளைத் தட்டிக் கேட்டதும் – சட்டென சுய நினைவுக்கு வந்தாள் வந்தனா.

“ஓ நத்திங்.”

“ஐ நோ… யூ ஆர் வொர்ரீட் அபவுட் தி ரைஸ் சிப்ஸ் டிரையிங் ஆன் யுவர் டெக், ரைட்? இந்தியப் பெண்களின் ஒரே கவலை அது ஒண்ணுதான்னு படிச்சிருக்கேன்.”

வந்தனா சிரித்து விட்டாள். இந்த மாதிரி சில பஸ் பிரயாணிகள்தான் இப்போதெல்லாம் அவள் வாழ்க்கையை சுவாரஸ்யமாக்குகிறார்கள். அவளும் பஸ்ஸில் ரெகுலராய் வரும் பல பேரிடம் பேசிப் பார்த்து விட்டாள். சைனீஸ் தாத்தா, மெக்சிகன் பெண்மணி, ரஷ்ய அழகி, இட்டாலியன் குட்டைப் பாவாடைக்காரி, எல்லோரும் சாஃப்ட்வேர் துறையில் இல்லை. இந்த இந்தியர்கள் மட்டும் ஏன் அது ஒன்றுதான் உலகம் என்கிற மாதிரி ஒரேடியாய்க் குதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? அத்தனை இந்திய மனைவிகளையும் அடித்துப் புகை போட்டுப் பழுக்க வைத்து இந்தத் துறைக்குள் ஒட்ட வைத்தே ஆக வேண்டுமா?

அவள் இப்போது தேடிப் பிடித்திருப்பது ஐ.டி வேலை இல்லை. மற்றவர்களிடம் சொல்லிப் பெருமை பீற்றிக் கொள்ள முடிவதில்லை. அதுதான் கண்ணனின் பெரிய மனக்குறை.

பஸ் கிளம்பிய போதும் நிறைய இருக்கைகள் காலியாகவே இருந்தன. இது எட்டு மணிக்குப் புறப்படும் கடைசி பஸ். டி.சி நகரத்துக்குள் நுழையும்போதே ஒன்பது இருபது ஆகி விடும். ஒவ்வொரு நிறுத்தமாய்க் கடந்து இலக்கை அடையும் போது மணி பத்து ஆகி விடும். ஒன்பது மணிக்கு முன்னால் ஆபிசில் இருக்க வேண்டியவர்களுக்கு இந்த பஸ் உகந்தது இல்லை.

பஸ்ஸில் இருக்கும் பெரும்பாலானவர்கள் ஃப்ளெக்ஸிபில் உத்தியோகங்களில் இருப்பவர்கள்தான். பஸ் கிளம்பியதுமே பலர் லேப்டாப், ஸ்மார்ட் ஃபோனைக் குடைய ஆரம்பிக்க – சொற்பம் பேர் கண்ணசந்து தூங்க ஆரம்பிப்பார்கள். வந்தனாவுக்கு சின்ன வயசிலிருந்தே எந்தப் பிரயாணத்திலும் தூங்கிப் பழக்கமில்லை. இரவு நேர ரயில் பயணத்தில் கூட ஜன்னலில் கும்மிருட்டை கொட்டக் கொட்ட வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு வருவாள்.

இந்த பஸ்ஸிலும் கண்ணுக்கு எட்டிய வரை யார் என்ன செய்கிறார்கள் என்று பார்ப்பதே அவள் பொழுதுபோக்கு.

பஸ் டல்லஸ் டோல் ரோடு வழியே விரைந்து – நெடுஞ்சாலை அறுபத்தியாறில் நுழைந்து சரியாய் ஒண்ணேகால் மணி நேரத்தில் வாஷிங்டன் டி.சியைத் தொட்டு விட்டது.

டி.சியில் இன்னும் டிராஃபிக் குறைந்தபாடில்லை. அது வரை சீறிப் பாய்ந்த பஸ் நகர நெரிசலில் மெல்ல மெல்ல ஊர்ந்து ஒரு வழியாய் டெப்போ அருகில் வந்து விட்டது. கடைசி ஸ்டாப்பில் இறங்க வந்தனா உட்பட மொத்தம் ஆறே பேர்கள்தான்.

அவர்கள் எல்லோருமே வந்தனாவுக்கு, “தேங்க்யூ, ஹேவ் ஏ குட் டே!” என்று சொல்லி விட்டுப் போக – வந்தனா கியரை பார்க்கிங்கில் போட்டு எஞ்சினை அணைத்து விட்டு – பஸ்ஸை விட்டு இறங்கிச் சென்றாள்.  

 

 

அதையும் தாண்டி புனிதமானது

கீதாபென்னட்

தமிழில் சிறுகதை எழுதும் பெண்களில் குறிப்பிடத்தகுந்தவராக விளங்கிய கீதாபென்னட் அண்மையில் காலமானார். அவர் நினைவைப் போற்றும் வகையில் அவரது கதை ஒன்றை வெளியிடுகிறோம்

 பெட்டி, படுக்கையுடன் ஜானகி வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது அப்பா, அம்மா, சீதா எல்லோரும் டெலிவிஷனில் மூழ்கியிருந்தார்கள்.

உலகக் கோப்பைக்கான கிரிக்கெட் மேட்ச் நடந்து கொண்டிருந்தது. அம்பயர் கைகள் இரண்டையுமே மேலே தூக்கி, ‘அவுட்’ கொடுக்க, ரசிகர்களின் கூச்சல் காதைப் பிளந்தது. கேமரா மெல்ல நகர்ந்து சில சந்தோஷ முகங்களைக் காட்டிவிட்டு, இரண்டு அரை நிஜார் பெண்களின் வெள்ளை வெளேர் ஆஸ்திரேலியக் கால்களில் போய்த் தயங்கி நின்றது.

ஜானகியை இன்னும் யாரும் கவனிக்கவில்லை. சூட்கேஸைக் கீழே வைத்துவிட்டு, ‘ம்…’ என்று கனைத்தாள்.

‘‘தாங்க் காட்! அம்பயர் இப்பவாவது அவுட் கொடுத்தானே!’’ என்ற சீதாதான் முதலில் அவளைப் பார்த்தாள். ‘‘அம்மா யார் வந்திருக் கான்னு வந்து பாரேன்…’’

சீதாவின் குரல் கேட்டு அம்மா அடுக்களையிலிருந்து வெளியே வர, ஈஸிசேரில் சாய்ந்திருந்த அப்பாவும் ஜானகியை வியப்புடன் பார்த்தார். ‘‘வா கொழந்தே’’என்றார்.

‘‘அட ஜானகியா? வா, வா. என்ன இப்படித் திடுதிப்புனு லெட்டர் கூடப் போடாம வந்து நிக்கறே? மாப்பிள்ளை கூட வரலையா?’’ அம்மாவின் முகத்தில் இப்போது தெரியும் அப்பட்டமான மகிழ்ச்சி, இன்னும் சில விநாடிகளில் அழிந்துவிடப் போகிறது. ‘‘என்னடி, மொகமே சொரத்தாயில்லை? குளிச்சிட்டு இருக்கியோன்னோ? சாதாரணமாக இப்படி வர மாட்டியே? சண்டை போட்டுட்டு வந்திருக்கியா?’’ அம்மா மறுபடி கேட்டாள்.

‘‘எனக்குத் தெரியும், நீ ஏன் இங்கே வந்துட்டேன்னு. அத்திம்பேர் மேட்ச் பார்த்திட்டு உட்கார்ந்திருப்பார். நீ உன்னைக் கவனிக்கலைன்னு கோச்சிட்டு ஓடி வந்திருப்பே. மேட்ச் முடியற வரைக்கும் இங்கதானே டேரா’’சீதா சீண்டினாள்.

‘‘மேட்ச் முடியற வரைக்கும் மட்டும் இல்லை. இனிமே என்னிக்குமே இங்கதான் டேரா.’’

 

ஜானகி, சீதாவுக்கு பதில் சொல்ல, அம்மா திகைத்து நிற்க, அப்பாதான்  ‘‘மொதல்லே அவளை உள்ளே அழைச்சிட்டுப் போய் வயத்துக்கு ஏதாவது ஆகாரம் கொடு. கொழந்தை பசியாயிருப்பாள்’’ என்று அம்மாவிடம் சொன்னார்.

அம்மா தளிகை உள்ளுக்கு ஜானகியை அழைத்துப் போய் தோசை வார்த்துப் போட்டாள். காப்பியைக் கலந்து கொடுக்கும் போது மறுபடி கேட்டாள்.

‘‘அவரோட சண்டை போட்டுட்டு வந்திருக்கியா என்ன? இந்த மாதிரி மாப்பிள்ளை கிடைக்கக் கொடுத்து வைக்கணும்னு ஊரே அவரைக் கொண்டாடறது. அப்படி இருக்கும்போது நீ நிரந்தரமா இங்க வந்துட்டேன்னு சொல்லித் தலையிலே கல்லைத் தூக்கிப் போடறியேடி? நாலெழுத்துப் படிச்சுட்டா இப்படித்தான் திமிரெடுத்து அலையணுமா?’’

‘‘அம்மா ப்ளீஸ்… கொஞ்சம் தொண தொணக்காதேயேன். நான் உன் வயித்தில பொறந்த பொண்ணு. எது செஞ்சாலும் யோசிக்காத செய்யமாட்டேன்னு உனக்குத் தெரியாதா? நான் விவரமா எல்லாத்தையும் அப்புறம் சொல்றேன். இப்ப கொஞ்ச நேரம் தனியா இருக்கணும்.’’

அம்மா ஒன்றும் பேசாமல் புடவைத் தலைப்பால் கண்களை மட்டும் துடைத்துக் கொண்டாள். ஜானகி மாடிக்குப் போய் அறைக் கதவைத் தாழ்ப்பாள் போட்டுக் கொண்டு, போர்வையை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு படுத்தாள்.

ஊரே மெச்சுகிற மாப்பிள்ளை! அம்மா பாராட்டுகிறாள். உண்மைதான். அப்பாவின் மீது அவளுக்கிருக்கும் பக்தியும் அன்பும் ராகவனுக்கும் இருக்கிறது என்றுதான் உலகம் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறது.

அப்பா தஞ்சாவூர் அருகே இருக்கும் கல்லூரி ஒன்றில் தமிழ்ப் பேராசிரியராக இருந்தவர். பண வரவு எதிர்பார்க்காது தமிழுக்குத் தொண்டு செய்பவர் என்றால் அவர்தான் முன்னணியில் நிற்பார். இவர் பாடம் சொல்லித் தரும் நேர்த்தியைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு ராகவன் வார இறுதிகளில் மதுரைக்கு அவரை வரவழைத்தான்.

ராகவன், மீனாட்சி சுந்தரம் என்று இரண்டு பேரோடு ஆரம்பித்த தமிழ் வகுப்பு, சில மாதங்களிலேயே குபுகுபுவென முப்பது பேராக வளர்ந்துவிட்டது. கம்பராமாயணம், தேவாரம், திவ்யப்பிரபந்தம், திருப்புகழ், காவடிச்சிந்து என்று வகுப்பு எடுத்து, பல மதுரை இளைஞர்களிடையே தமிழ் வெறியை வளர்த்தார். ரயில் செலவுக்கு மட்டும் ராகவன் பணம் கொடுத்துவிடுவான். அதற்கு மேல் ஒரு பைசா வரவு இல்லை.

அப்பாவோடு அடிக்கடி ஜானகியும் மதுரை போய் வந்ததில் அண்ணலும் நோக்கினான், அவளும் நோக்கினாள். அதை அப்பாவும் நோக்கினார். பைசா குறைச்சலில்லாமல் வரதட்சணை கொடுத்து அவளைத் திருமணம் செய்து கொடுத்தார்.

 

ஆனால், ஏனோ தெரியவில்லை. அவர்கள் திருமணம் ஆகி ஒருமுறைதான் அப்பா வகுப்பு எடுக்க மதுரை வந்தார். ஜானகி மட்டும் அடிக்கடி தஞ்சாவூர் போவாள். ராகவன் எப்போதாவது கூட வருவான். கல்யாணம் ஆன பின் மாமனார் மாப்பிள்ளை உறவால் அவர்கள் நட்பு இன்னும் விரியும் என்று நினைத்தவளுக்கு இருவரிடையும் ஒரு திரை விழுந்துவிட்டது புரிந்தது.

‘‘ஒருவேளை மாப்பிளையானதுக்கு அப்புறம் முன் மாதிரி ஃப்ரீயாப் பழக முடியாமத் தவிக்கிறார் போல. எப்படியிருந்தாலும் மொதல்லே எனக்கு அவர் ஆசான். அப்புறம்தான் மாமனார்’’என்றான்.

அதற்கப்புறம் இரண்டு வருடங்களில் அப்பா ரிடையராகிச் சென்னை வந்துவிட்டார். வருடத்துக்கு ஒருமுறை ஜானகி அவரை வந்து பார்ப்பாள். நான்கு நாட்கள் தங்குவாள். அவ்வளவுதான்.
ஆனால், இந்த முறை?

அன்றிரவு எல்லோரும் படுத்துக் கொண்டாகி விட்டது. ஜானகிக்குத் தூக்கம் வரவில்லை. ஊரடங்கிவிட்டது. அம்மாவின் குரல் அவள் தலைமாட்டருகே ஒலித்தது. ‘‘ஜானகி, அப்பா உன்னை மொட்டை மாடிக்கு வரச் சொல்கிறார்’’.

அவளும் சத்தம் போடாமல் எழுந்து மேலே போனாள்.

அங்கே ஓரிரு நிமிடங்கள் ஏதும் பேச்சு இல்லை. அம்மாதான் முதலில் திருவாய் மலர்ந்தாள்.

‘‘பெர்மனென்டா இங்கியே வந்துட்டேன்னு இப்படித் திடீர்னு தலையிலே கல்லைத் தூக்கிப் போடறேயேடி ஜானகி…’’

‘‘ச்… அழாதே. ஜானகியைப் பேச விடு’’சொன்ன அப்பாவின் முகத்தையே ஓரிரு கணங்கள் உற்று நோக்கினாள் ஜானகி.

அவருக்குத் தெரியாதா நடந்தது என்ன என்று? இருந்தாலும் அவர் முகத்திலிருந்து என்றைக்குத்தான் அவர் உணர்ச்சிகளை அறிய முடிந்திருக்கிறது?

‘‘அம்மா, காரணம் ரொம்ப சிம்பிள்.ஊரே மெச்சற உன் மாப்பிள்ளை ஒரு ஃப்ராட். அப்படிப்பட்டவரோடு என்னால குடித்தனம் பண்ண முடியாது.’’

‘‘ஏன்? அப்படி என்ன ஃப்ராட் பண்ணிட்டாராம்?’’ அம்மா அவசரப்பட்டாள்.

‘‘அப்பாகிட்டே மதுரையிலே படிச்சாரே மீனாட்சி சுந்தரம்னு, ஞாபகம் இருக்கா?’’

‘‘ஆமாம். செக்கச் செவேல்னு, வக்கீல் புதுத்தெருவிலே இருந்தாரே? சமீபத்திலே கான்ஸர்லே போய்ட்டார் இல்லியோ?’’

‘‘ஆமாம். அவர்தாம்மா. போறதுக்கு ரெண்டு நாள் முன்னாலே என்னைப் பார்க்கணும்னு சொல்லியனுப்பினார். ஆஸ்பத்திரியிலே போய்ப் பார்த்தேன். என்னைப் பார்த்தவுடன் ‘ஓ’ன்னு அழுதுட்டார்.’’

‘‘என்னடி ஜானகி? இந்தக் கதையெல்லாம் எதுக்கு?’’ அம்மா கேட்க, ஜானகி அவளைக் கையமர்த்தினாள்.

ஆஸ்பத்திரியில் உயிருக்குப் பேராடிக் கொண்டிருக்கும் ஒருவரது வாக்குமூலம்தான் ஜானகியை ராகவனைவிட்டு வரச் செய்தது, மீனாட்சிசுந்தரம் தன்னிடம் சொன்னதை அப்படியே சொன்னாள்.

‘‘உங்கப்பா எங்களுக்கெல்லாம் தெய்வம் மாதிரி ஜானகி. அவர் பத்து வருஷமா வெய்யில், மழை, பனி பார்க்காமே ரயில் பயணம் பண்ணி எங்களுக்குத் தமிழ் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

ஒருநாள் க்ளாஸ் முடிஞ்சு எங்கிட்டே வந்து தனியாப் பேசணும்னு சொன்னார். ‘உங்ககிட்ட கேட்கிறதுக்கு வெட்கமா இருக்கு மீனாட்சி சுந்தரம். ராகவன் ஏதோ அவசரம்னு போயிட்டார். அதனாலே வழக்கம் போல ரயில் சார்ஜ் கொடுக்கலை. என்கிட்டே சில்லறை பத்தாது. அடுத்த முறை கொடுத்திடறேன்’என்றார்.

எனக்கு ஒரே ஆச்சரியம். ‘ஏன் சார்? ராகவன் உங்களுக்கு ரயில் சார்ஜ் மட்டும்தான் கொடுப்பாரா?’ என்று கேட்டேன்.

‘ஆமாம். பத்து வருஷமா ஒருமுறை கூடத் தவறியதில்லை. இன்னிக்கு என்ன அவசரமோ’என்றார்.

‘என்ன சார் இது அநியாயம்? நாங்க இருபத்து அஞ்சுபேரும் இத்தனை வருஷமா க்ளாஸுக்கு முப்பது ரூபாய்னு ராகவன்கிட்டே கொடுத்திட்டு வரோமே, உங்களுக்குத் தெரியாதா?’ என்று கேட்டேன்.

உன் அப்பா அப்படியே மலைத்துப் போய் நின்று விட்டார். ‘அப்படியா?’ என்றார். அவ்வளவுதான்.

என்னால் பேசாமல் இருக்க முடியவில்லை. ‘வாரம் எழுநூத்து அம்பது ரூபாய்னா, மாசம் மூவாயிரம் ரூபாய். பத்து வருஷத்துக்கு எவ்வளவு ஆச்சு? அம்மாடியோவ்! அத்தனையையும் ராகவன் தன் பையிலே போட்டுக்கிட்டு, ரொம்ப நல்ல பிள்ளை மாதிரி தன் பாக்கெட்டிலிருந்து ரயில் சத்தம் கொடுக்கிற மாதிரி பாவனை பண்ணிக்கிட்டு இத்தனை வருஷம் உங்களை மட்டும் இல்லை சார். எங்களையும் இல்லே ஏமாத்திக்கிட்டிருக்கான்? அவனை மொதல்லே போலீஸிலே சொல்லணும்.’

துடித்த என்னைத் தடுத்தார் உன் அப்பா. சிறிது நேரம் கண்களை மூடிக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார். அப்புறம் இது பத்தி யார் கிட்டேயும் பேச வேண்டாம்னு என்கிட்டே கேட்டுக்கிட்டார். அவனைத் திட்டலை. இப்படி நல்லவனா நடிச்சு முதுகிலே குத்திட்டியேடான்னு இன்னிவரைக்கும் அவனைக் கேட்கலை. அவர் என்ன மனுஷரா, இல்லை மகானா? அது மாதிரி மன்னிக்கிற குணம் எவ்வளவு உசத்தி? அவருக்கு மகளாப் பொறக்க நீ எவ்வளவு புண்ணியம் பண்ணியிருக்கணும்? நான் சாகறதுக்குள்ளே நடந்ததை உனக்குச் சொல்லணும்னு துடிச்சேன்.”

சமீபத்தில் இறந்து போன மீனாட்சிசுந்தரம் தன்னிடம் சொன்னதை ஜானகி மூச்சு விடாமல் ஒப்பித்தாள்.

‘‘இப்ப சொல்லும்மா. நான் தெய்வமா நினைக்கிற அப்பாவை ஏமாத்தினவரோடு என்னாலே எப்படிம்மா வாழ முடியும்?’’

அம்மா அதற்குப் பதில் சொல்லவில்லை. அப்பா இப்போது நிதானமாகப் பேசினார்.

‘‘உனக்குக் கல்யாணம் பண்ணிக் கொடுக்கும்போது இந்த விஷயம் எனக்குத் தெரியாதும்மா. நான் ஏதோ இலவசமாத் தமிழ் சேவை செய்யறேன்னுதான் நினைச்சுக்கிட்டிருந்தேன். ஆனா, உண்மை தெரிஞ்சப்போ கதிகலங்கிட்டுது. சரி. ராகவனைக் கேட்கிறதாலே என்ன நடக்கும்னு யோசிச்சேன். இன்னிக்குக் கிரிக்கெட் மேட்சிலே பார்த்தோமே, அம்பயர் கொடுக்கும் தீர்ப்பைத்தானே நாம் ஏத்துக்க வேண்டியிருக்கு? அது மாதிரி நமக்கும் மேலே ஒரு அம்பயர் இருக்கான். அவன் தீர்ப்புக்கு விட்டுட்டேன்.”

‘‘அப்பா, நீங்க அவருக்கு தண்டனை தராம இருந்திருக்கலாம். ஆனா, என்னாலே அது முடியாது. ராகவனைப் பிரியறதுன்னு நான் முடிவு பண்ணிட்டேன். அதுதான் நான் அவருக்குத் தரக்கூடிய தண்டனை’’இப்போது அப்பாவின் மடியில் முகம் புதைத்து அழுதாள் ஜானகி.

அப்பா, அவள் முடியைக் கோதிவிட்டார். வெகு நேரம் பேசாமல் இருந்தார். அவள் அழுது முடித்த பிறகு நிதானமாக, ஆனால், அழுத்தமாகப் பேசினார்.

‘‘ஒவ்வொரு ப்ராப்ளத்துக்கும் ஒண்ணுக்கும் மேற்பட்ட தீர்வு உண்டு ஜானகி. உனக்கு எது சரியோ அதைத்தான் செய்யணும். என் நிலையிலே யாருமே கோபத்தில் ராகவனோடு சண்டைதான் போட்டுருப்பாங்க. ஆனா, நான் எதுவும் கேட்கலை. நடந்தது எனக்குத் தெரிஞ்சு போச்சுன்னு அவனுக்குத் தெரியும். சண்டை போட்டிருந்தா ஒரு நாள் அல்லது ஒரு மணி நேரத்தோடு அவன் அதை மறந்திருப்பான். ஆனா, இப்போ அவனோட குற்றமுள்ள மனம் ஒரு நிமிஷமாவது அவனைச் சும்மா விடுமா? அதுவே தண்டனைதானே. யோசிச்சுப் பார்.’’

 

அவள் பதில் பேசாமல் இருக்க, அப்பா தொடர்ந்தார்.

‘‘எப்பவுமே எல்லாருக்கும் எது நல்லதோ அதைத்தான் செய்யணும். சுயநலமா உன்னை மட்டும் நினைச்சுப் பார்க்கக் கூடாது ஜானகி.’’அப்பாவின் பார்வை இப்போது அம்மாவிடம் இருந்தது.

அப்பா சொன்ன வார்த்தைகளையே அங்கே தங்கியிருந்த நான்கு நாட்களும் அசை போட்டு விட்டு ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாய் மதுரை திரும்பினாள் ஜானகி.

‘‘ஏன் திடீர்னு கிளம்பிப் போயிட்டே? என் மேலே ஏதாவது கோபமாடா? நான் என்ன தப்பு செஞ்சேன்னு சடுதியிலே என்னை விட்டுட்டுப் போயிட்டே?’’ முகத்தில் நாலு நாளைய தாடியும், சரியான சாப்பாடில்லாமல் வற்றிப் போன முகமுமாய் ராகவன் கேட்டான்.

அவள் நேரடியாக அதற்குப் பதில் சொல்லவில்லை. ‘‘இனிமே அப்பாவுக்கு மாசா மாசம் எழுநூத்தம்பது ரூபாய் அணுப்பணும். அதற்கான ஏற்பாடு செய்யுங்க’’என்றாள்.

‘‘ஏன், ஏன்? எதுக்கு மாசம் அவருக்கு அவ்வளவு பணம்? நம்ம வீட்டுத் தோட்டத்தில் காய்ச்சு வீணாறதா?’’

ஜானகி ஓரிரு கணம் அவன் முகத்தையே ஏறிட்டாள். பின் மெதுவான குரலில் சொன்னாள். ‘‘உங்களுக்கு மனைவி என்கிற உறவை விட அவருக்கு மகள் என்கிற ஸ்தானத்தைத்தான் நான் புனிதமாக நினைக்கிறேன். ராகவன் நான் விரும்பினா, கோர்ட்டிலே மனு போட்டால் போதும். உங்களுடைய மனைவிங்கிற பட்டத்தை ரொம்பச் சீக்கிரம் இழந்துடுவேன். அதுக்கான தைரியமும் எனக்கிருக்கு. இவ்வளவு விளக்கம் உங்களுக்குச் சொன்னா போறும்னு நினைக்கிறேன்.’’

ராகவன் அதற்கு மேல் பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால், கொஞ்ச நேரத்தில் சட்டையை எடுத்து மாட்டிக் கொண்டு வெளியே கிளம்பினான்.

அவன் போகுமிடம் தபால் ஆபீஸ்தான் என்று ஜானகிக்குத் தெரியும்.

அந்நியன்

  • சுப்ரபாரதிமணியன்

பலமாதங்களாக அவன் திரை விரிப்புகள் விற்பனையில்

ஈடுபட்டிருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஒரு புளிய மரத்தடியோ, வேப்பமரத்தடியோ

நிழல் தரும் ஏதாவது மரத்தடியோதான்

அவன் கடை ஸ்தலம்.

அவன் உள்ளூர்காரனில்லை .

இந்த மாநிலத்துக்காரனில்லை.

ஓடியா, பீகார், வங்காளம்.. ஏதோ வட மாநிலத்துக்காரன்.

முகமே சொல்லிவிடும்.

பல்லாயிரம் தடவை அவனின் திரைச்சீலைக் கடையைக்

கடந்து வாகனத்தில் சென்றிருக்கிறேன்.

ஒரு முறை குளிர்பானப் பொத்தலை எங்கெறிவது

என்றக்குழப்பத்தில் பேருந்து சன்னல் வழியே

எறிந்த போது  அவன் அருகில் சென்று வீழந்தது.

அவன் பார்வை தந்த கேள்வியில்

தலை குனிந்து கொண்டேன்.

என் தலை அவன் முன் பின்னர் நிமிரவேயில்லை

. புத்தக அலமாரியில் தூசு சேர்வதைத் துடைத்து

அலுத்து போனதால் மனைவி திரைச்சீலை வேண்டுமென .

வாகனத்தில் செல்லும் போது சொல்ல

வாகனத்தை நிறுத்தி அவன் தலையை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்  இன்று ….

விலைகுறைக்கச் சொல்லிக் கேட்டபோது

காலை முதல் இன்னும் சாப்பிடவில்லை

முதல் விற்பனையில் வரும் லாபமே

சிற்றுண்டிக்கு என்றான்

தனக்குத் தெரிந்த கொச்சைத் தமிழில்….

நான் தூக்கி எறிந்த விலைஉயர்ந்த குளிர்பானப் போத்தலை தேடியது என் கண்கள் ..

வியாபாரமொழியாய் தமிழ் அவனுக்கு வந்து விட்டது.

சினேகித மொழி கைகூடவில்லை சக பயணிகளுக்கு.

***

 

 

In front of Light

Original in Konkani : N.Balakrishna Mallya
English translation : N.Balakrishna Mallya

O darkness ! Your power will not last long
No! Never , You cannot continue this long
However obstinate you are, you have to run away from here
Be apprised ! from emptiness, surely Light will appear

Your body might be dreadful and thick black
Your suppression might have lasted for so much time
You will disappear in emptiness when Truth appears
Know always ! Light will emerge

The whole world is filled with your frightening stories
As if there is no end to fear, no calmness of mind
Do not lie down lumpishly, return the way you came
Be apprised ! Light will burn any moment

Faced with light, though holding a golden platter
Darkness cannot stand in any of the four directions
When the veil is raised from the face of light
Know that ! Light fills up all

balak.mallya@gmail.com

To read the original of this poem in Konkani please visit :

http://www.akshra.org/दिव्याचे-मुखार/

AKSHRA
error: Content is protected !!