In This Issue

SPECIAL  FEATURE 

R A I N

No.  Author Title
1 RABINDRANATH TAGORE The Rainy Day
2 பாரதியார் மழை 
3 Mahakavi KALIDASA The Rains
4 பாரதிதாசன் மழையே வா
5 முக்கூடற்பள்ளு ஆடிப் பாடித் துள்ளி
6 மாலன் ஈரம் படிந்த இலக்கியம்
7 கார்த்திகா ராஜ்குமார் நனையத் தோன்றுகிறவர்கள்
8 நிலாரவி மழை நின்ற பொழுதொன்றில்
9 बी.  नवीन कुमार  भक्ता पावसाची एक राती
10 आर.एस. भास्कर पावसा तूं पड
11 ग्वादालूप डायस तरी पूण
12 एन. बालकृष्ण मल्ल्या आनी पोडोवं नाका देवा
13 उदय म्हांबरॊ पावसाचॆर आयला सांवार
14 उदय म्हांबरॊ पावसाचॆर आयला सांवार
15 अविनाश कुंकळकर परतीचो पावस
16 शरतचंद्र शेणै यो मरे पावसा ..
17 सूर्या अशोक पावसु आनी भुयारां
18 मनोज नरेंद्र कामत गोजडी

ALSO

Bodo

Poem :

निजोम नारजारि  : जिउनि जायख्लं

 Fiction :

अलिन्द्र ब्रह्म : बखालि

Konkani

Essay

सूर्या अशोक : इंटरलाकन

Sanskrit

Essay

आर् वैद्यनाथन् : भारतवर्षे बौद्धधर्मस्य प्रत्यागमनम्

Malayalam

Poems

വി. മധുസൂദനൻ നായർ : പൈതലിന്റെ ചിരി

പദ്മശ്രീ വിഷ്ണുനാരായണൻ നമ്പൂതിരി : ചിത്രം 

Essays

പദ്മശ്രീ വിഷ്ണുനാരായണൻ നമ്പൂതിരി : എമൺസിന്റെ ഗുഹ

Dr.H.parameswaran : പഠിക്കാനുള്ള കഴിവ്

 Marathi

Fiction :

 अतिशा सूर्लीकर: हारश्याचो पांयगूण

 Tamil :

 Fiction :

மாலன்: ஈரம்

சுப்ரபாரதி மணியன்முழுக்கைகள்

Essay :

முனைவர் எச். பாலசுப்பிரமணியம்: தாய்மொழி போற்றுதும் – பாரதியும் பாரதேந்துவும்

Review

முனைவர் எச்.பாலசுப்பிரமணியம் : ஆகஸ்ட் பதினைந்து :  புதினமன்று,  இதிகாசம்

Translations

English

Poems 

RAINS  (From  Konkani)

WEEDERS IN THE RAIN  (From Konkani)

WHERE IS THE FACE?   (From Malayalam)

THE CHILD  LAUGHS (From Malayalam)

Fiction :

FULL HANDS : (From Tamil)

Hindi

Fiction

नमी : (From Tamil)

Other Languages

தாய் மடி : (From Telugu)

தாய் மடி 

தெலுங்கில் – டாக்டர் முக்தேவி பாரதி

தமிழாக்கம் – ராஜி ரகுநாதன்

 

“உங்களுக்கு என் மாணவி லதாவை நினைவிருக்கா?”

 

கணவன் ரவீந்திரனின் கையில் காபி கோப்பையைக் கொடுத்து விட்டு வினவினாள் சீதா.

“ஊ…ம்!” என்றான் ரவீந்திரன் பார்வைவையை செய்தித் தாளிலிருந்து திருப்பாமலே.

“லதாவும் அவள் குழந்தையும் இன்னும் ஒரு மணி நேரத்தில் நம்ம வீட்டுக்கு வர்றாங்களாம்!” என்று சீதா மேற்கொண்டு விவரமளித்தாள்.

ரவீந்திரன் பதில் கூறவில்லை.

“சரியாகக் கேளுங்களேன்! அந்த லதா நம்ம வீட்ல நாலு நாள் இருப்பாளாம். அந்த குழந்தையை அந்த  நாலு நாளும் நாம தான் பார்த்துக்கணும்”

“சரி. சீதா….வரட்டும். நீ குழந்தையைப் பார்த்துக்கோ. அதுக்கு என்னை என்ன செய்யச் சொல்றே? நீ தான் லீவு போட்டுட்டு கவனிச்சுக்கணும்” என்றான் ரவீந்திரன்.

“ஆமாங்க. லீவு போடணும் …!” என்றாள் யோசனையோடு.

“போடு!” என்றான் ரவீந்திரன்.

“நானில்லை. நீங்க தான் லீவு போடணும்” என்றாள் சீதா தயங்கி கொண்டே.

“என்னது?” தூக்கிவாரிப் போட்டது ரவீந்திரனுக்கு. “மேடத்தோட ஸ்டூடண்ட் ஆபீஸ் வேலையா வராளாம். அவ குழந்தையை நான் ஆபீஸ் லீவு போட்டுட்டு பார்த்துக்கணுமாம் . இது என்ன நான்சென்ஸ்? சீதா! இன்று நானும் என் பாஸும் கேம்ப் போகப் போறோம். என்னால் லீவு போட முடியாது” கோபத்தோடு முறைப்பாகக் கூறிவிட்டு அங்கிருந்து எழுந்து சென்றான் ரவீந்திரன்.

 

அவன் பின்னாலேயே சென்றாள் சீதா. “சொல்றத கொஞ்சம் கேளுங்களேன்! எங்க காலேஜுக்கு யுஜிஸி லேர்ந்து அதிகாரிங்க வராங்க. ஒரு நாள் கூட லீவு எடுக்கக் கூடாதுன்னு பிரின்சிபல் ஏற்கெனவே ஆர்டர் போட்டுட்டாங்க. நான் வீட்ல இல்லாட்டா என்ன ? அதுக்காக கவலைப்பட ஒண்ணும் இல்லை. நம் வேலைக்காரியின் மகள் துர்காவை குழந்தையைப் பார்த்துக் கொள்ள சொல்லலாம். ஆனால் வீட்ல பெரியவங்க யாருமில்லாம அவள் கிட்டே தனியா வீட்டை எப்படி ஒப்படைக்கறதுன்னு தான் உங்களை லீவு போடச் சொல்றேன்”.

“அந்த மாதிரி வேலையெல்லாம் என்கிட்டே கொடுக்காதே சீதா. எனக்கு வராது”.

“நீங்க ஒண்ணுமே செய்ய வேண்டாம். குழந்தைக்கு பால்  கொடுப்பது, தூங்க வைப்பது எல்லாம் துர்கா பார்த்துக்குவா. நீங்க சும்மா வீட்ல இருந்தா போதும். இந்த அளவு கூட மனிதாபிமானம் இல்லாட்டா எப்படீங்க? அந்த நாள்ல லதாவோட தந்தை எங்க குடும்பத்துக்கு நிறைய உதவி செய்திருக்கிறார். ஏதோ இந்த சின்ன உதவி கூட செய்ய நாம மறுக்கலாமா சொல்லுங்க!” சீதா நியாயங்களை எடுத்துக் கூறி வாதிடுபவள் போல் பேசினாள்.

அழைப்பு மணி  ஒலித்தது. லதா இடுப்பில் கைக் குழந்தையோடு  நின்றிருந்தாள். உள்ளே அழைத்து உட்கார வைத்தாள் சீதா.

“மேடம்! இந்த வருடம் பொங்கலுக்கு உங்களையும் அங்கிளையும் எங்க அப்பா ஊருக்கு வரச் சொல்லி சொன்னார் மேடம். முன்னாடியே சொல்லிட்டா லீவுக்கு அப்ளை செய்து ரயில் டிக்கெட் புக் செய்ய சௌகரியமா இருக்கும்னு சொல்லச் சொன்னார். அதுக்குத் தான்” என்று கூறிக் கொண்டே தரை மீது ஒரு போர்வையை விரித்து குழந்தையைப் படுக்க வைத்தாள் லதா.

சீதாவும் லதாவும் சமையலறைக்குச் சென்றார்கள். ரவீந்திரன் குழந்தையை உற்றுப் பார்த்தான். நான்கு நாட்கள் லீவு போட்டு இதை நான் பார்த்துக்கணுமா?

“சீதா!’ என்று குரல் கொடுத்தான் ரவீந்திரன். “இங்கே பாரு! என் நல்ல குணத்தை நீ ரொம்ப மோசமா பயன்படுத்திக் கொள்ளப் பார்க்கிறாய். நான் பார்க்கும் உத்யோகம் என்ன? நீ எனக்கு கொடுக்கும் வேலை என்ன? ஆயா வேலை பார்க்கறவன்னு நினைச்சியா? நான் இப்பவே ஆபீசுக்குக் கிளப்பி போகிறேன்”.

“ப்ளீஸ். ஏங்க…! லதா காதில் இது விழுந்தா நல்லாயிருக்காது. மெதுவா பேசுங்க. நாலே நாலு நாள் தாங்க. ஓடியே போயிடும். நீங்க என்னத்த செய்யப் போறீங்க? எல்லாம் துர்கா பார்த்துக்குவா. நீங்க இந்த சாக்குல லீவு போட்டுட்டு ரெஸ்ட் எடுத்துக்குங்க. டிவி பாருங்க. ஏதோ அர்ஜெண்டா உதவி தேவைன்னு வந்திருக்கா. இது கூட செய்யாவிட்டால் எப்படி? இந்த குழந்தையை உங்க பேத்தின்னு நினைச்சுக்குங்க!” என்று கூறிவிட்டு அவசரமாக சமையலறைக்குத் திரும்பி விட்டாள் சீதா.

சுவர் கடியாரத்தைப் பார்த்தான் ரவீந்திரன். வேலைக்காரப் பெண் துர்கா உள்ளே வந்து குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டாள். லதா ஹேண்ட் பேக் மாட்டிக் கொண்டு கிடுகிடுவென்று படியிறங்கி வெளியே சென்றாள். சீதா காரை ஸ்டார்ட் செய்தாள்.

ரவீந்திரன் கண்ணாடியில் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டான். தாடி வளர்ந்திருந்தது. இருக்கட்டும்… இருக்கட்டும். என் நிலைமைக்கு இது போதும். நான்கு நாட்களும் இப்படியே இருக்கப் போகிறேன் என்று நினைத்து கோபத்தோடு அந்த குழந்தையைப் பார்த்தான். ஆறு மாதக் குழந்தை. கொழு கொழுவென்று இருந்தது. மொழு மொழுவென்ற குட்டிக் கைகளில் கருப்பு மணி கோர்த்த வளையல்கள். கன்னத்தில் திருஷ்டிப் பொட்டு. அமைதியாக உறங்கி கொண்டிருந்தது. பச்சைக் குழந்தைகள் பரமாத்மாவின் சொரூபம் என்று கூறுவார்கள். இதன் மேல் எனக்கு என்ன கோபம்? என் கோபமெல்லாம் சீதா மீது தான் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

ரவீந்திரன் டிவி ஆன் செய்து கொண்டு சோபாவில் அமர்ந்தான். குழந்தை அழத் தொடங்கியது. துர்கா எங்கே போனாள்? டக்கென்று எழுந்து வந்தான் ரவீந்திரன். துர்காவும் இன்னொரு சிறுமியும் வாசல் வராண்டாவில் பாண்டி ஆட்டம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். குழந்தையின் அழுகை அதிகமானது. ரவீந்திரன் குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டான்.

“துர்கா! உள்ளே வா! குழந்தையை கவனிக்காம விளையாடுகிறாயே!” என்று கோபமாக குரல் கொடுக்கவே, துர்காவோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்த சிறுமி பயந்து போய் வெளியே ஓடி விட்டாள். துர்கா வந்து குழந்தையை வாங்கிக் கொண்டாள். அது இன்னும் வேகமாக அழுதது.

“இந்தா! இந்த பால் பாட்டில்ல பால் இருக்கு பாரு. கீழே உட்கார்ந்து குழந்தைக்கு கொடு” என்றான் ரவீந்திரன். இரண்டு வாய் பாலைக் குடித்து விட்டு மீண்டும் அழத் தொடங்கியது குழந்தை.

ரவீந்திரனுக்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை.

“துர்கா! குழந்தைக்கு டைபர் மாத்து. ஒண்ணுக்கு போயிடுச்சோ என்னவோ பாரு!” என்றான்.

துர்கா பயந்தவளாக குழம்பிப் போய் விழித்தாள்.

“என்ன முழிக்கறே? டைபர் மாத்து” என்றான் ரவீந்திரன்.

“அதை எப்படி அவுக்கணும்… எப்படி கட்டணும்னு எனக்குத் தெரியாதுங்க ஐயா!” என்றாள் துர்கா. அழுது விடுவாள் போலிருந்தது.

வேறு வழியின்றி ரவீந்திரன் குழந்தையின் டைபர் அவிழ்த்து வேறு மாட்டி விட்டான்.

“சீ! சீ! சீதா! இப்படி என்னை மாட்டி விட்டாயே!” என்று கறுவிக் கொண்டான்.

ரவீந்திரன் உள்ளே சென்று காபி கலந்து கொண்டு வந்தான். அதற்குள் துர்காவின் மடியில் குழந்தை தூங்கி விட்டிருந்தது.

*

ரவீந்திரன் டிவியில் கிரிக்கெட் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். போன் ஒலித்தது. லதா பேசினாள்.

“அங்கிள்! சொல்ல மறந்து விட்டேன். குழந்தைக்கு மருந்து சிரப் ஒரு டிராப் கொடுக்கணும். துர்காவுக்கு தெரியுமோ தெரியாதோ. நீங்க பார்த்து குடுத்துடுங்க அங்கிள்!” என்றாள். ‘சரி” என்று சொல்லி உடனே போனை வைத்தான்  ரவீந்திரன்.

அப்படீன்னா? இந்த பாப்பாவுக்கு டைபர் மாத்தணும். மருந்து கொடுக்கணும். பவுடர் பூசணும். கவுன் மாத்தணும். சரிதான்…! கோபத்தோடு டிவியை அணைத்து விட்டு எழுந்தான்.

குழந்தை தூக்கத்தில் காலை அசைத்து விட்டு மீண்டும் தூங்கினாள். அவள் விழித்துக் கொண்டு பசியில் அழுவதற்குள் பால் சீசாவைக் கழுவி பால் நிரப்பி வைக்க வேண்டும். எங்கே அந்த துர்கா? மணியைப் பார்த்தான். பதினொன்று. எங்கே போனாள் அந்த சிறுமி? ரவீந்திரனுக்கு மனைவி மேல் கோபம் தாங்கவில்லை. போன் செய்து பார்த்தான். சுவிட்சிடு ஆப் என்றது மறு முனை. அதற்குள் குழந்தை விக்கி விக்கி அழத் தொடங்கியது.

சீ! சீ! இந்தப் பெண்கள் வேலைக்குப் போகா விட்டால் குடி முழுகி விட போகிறதா என்ன? எங்க அம்மாவும் பாட்டியும் வீட்டை விட்டு வெளியே வேலைக்குப் போனார்களா என்ன? வீட்டில் இருந்து சௌகர்யமாகக் குழந்தைகளை பார்த்துக் கொள்ளவில்லையா? அம்மோ! இந்த வார்த்தையை நான் உரத்துச் சொல்லி விட்டால் அவ்வளவுதான்! தொலைந்தேன்…! “பெண்கள் வேலைக்குப் போகக் கூடாது என்று கட்டுப்படுத்திய ஆபீசர் ரவீந்திரன்!” என்று பெண் உரிமை சங்கங்கள் கூச்சல் போட ஆரம்பித்து விடுவார்கள். டிவி  சானெல்ஸ் எல்லாம் சேர்ந்து உயிரை வாங்கி விடுவார்கள் இந்த சீதாவை என்ன செய்தால் தேவலாம்…? கோபத்தில் ரவீந்திரன் பல்லைக் கடித்தான். குழந்தையோ

நிறுத்தாமல் அழுததால் முகம் சிவந்து போனது.

குழந்தையை தூக்கி தோளில் சாய்த்துத் தட்டினான் ரவீந்திரன். மனைவி சீதா மீதும், அவள் மாணவி லதா மீதும், சிறுமி துர்கா மீதும் வந்த கோபமெல்லாம் பாப்பாவின் முதுகின் மீது கெட்டியாக விழுந்தது. அது இன்னும் வீல் வீலென்று உதைத்துக் கொண்டு அழுதது.

காலையில் சீதா சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. “தோளில்  சாய்த்துக் கொண்டு தட்டி தாலாட்டு பாடினால் போதும். குழந்தைகள் அப்படியே தூங்கிடுவாங்க!” என்றாள். நான் இப்போது தாலாட்டு பாட வேண்டுமா? ‘டேய் ரவீந்திரா! இந்த சீதா  மேடமும் அவள் மாணவிகளும் சேர்ந்து உன்னைப் பந்தாடுகிறார்களடா!’ என்று தனக்குத் தானே முணுமுணுத்துக் கொண்டான். அதற்குள் பாவம்! அவன் தோளிலேயே தூங்கி வழிந்தது குழந்தை. மெதுவாக அதனை மெத்தை மேல் படுக்க வைத்தான்.

*

கதவைத் தள்ளித் திறந்து கொண்டு உள்ளே வந்தாள் வேலைக்காரி ராமுலம்மா. “ஐயா! துர்கா வயசுக்கு வந்துட்டாங்க… ! வேலைக்கு வர மாட்டா. நானும் ஒரு வாரத்துக்கு வர இயலாதுங்க ஐயா! இந்த விஷயத்தை அம்மாகிட்டே சொல்லிடுங்க!” என்று கூறிவிட்டு கதவை மூடிக் கொண்டு சென்று விட்டாள்.

*

‘ஆபத்து நேரத்தில் தான் தைரியமாக இருக்க வேண்டும். அபாயத்தை உபாயத்தால் வெல்ல வேண்டும்….!’ இது போன்ற பொன் மொழிகளை எனக்காகத்தான் பெரியவர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள் போலும். ரவீந்திரன்

மூளையைக் கசக்கி யோசித்தான். முகத்தில் திடீரென்று உற்சாகம் பொங்கியது.

தன் நண்பன் ஒருவனின்  மனைவி குழந்தைகளை கவனித்துக் கொள்ளும் ‘தாய் மடி’ என்னும் டே கேர் சென்டர் நடத்துகிறாள் என்ற விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது. ‘அங்கே கொண்டு போய் இந்த குழந்தையை விட்டு விடலாம். ஆகா! ரவீந்திரா! புத்திசாலின்னா நீ தாண்டா!’ தனக்குத் தானே ஷொட்டு கொடுத்துக் கொண்டு மகிழ்ந்தான் ரவீந்திரன்.

*

எப்போதையும் விட அரை மணி முன்னதாகவே வந்து விட்ட சீதா, வீடு பூராவும் தேடி விட்டு பயந்து போய் பேச்சற்று நின்று விட்டாள். ரவீந்திரனும் அவன் நண்பனும் ஹாலில் அமர்ந்து சீட்டாடிக்  கொண்டிருந்தார்கள். துர்காவையும்

காணோம். குழந்தையையும் காணோம்.

“குழந்தை எங்கேங்க?” பரபரப்பாகக் கேட்டாள் சீதா.

“மேடம்! நீங்க அத்தனை பரபரப்படைய வேண்டாம். என் மனைவி நடத்தும் தாய் மடியில் பாப்பாவை சேர்த்து விட்டோம்” என்றான் ரவீந்திரனின் நண்பன் சிரித்துக் கொண்டே.

அந்த நண்பனின் மனைவியும் சீதாவுக்கு நல்ல தோழிதான். ரவீந்திரன் பாதி விளையாட்டில் எழுந்து உள்ளே வந்தான்.

“சீதா! நான் செய்தது சரிதானே?” என்று கேட்டான்.

“என்னங்க நீங்க! ஏன் இப்படி செய்தீங்க? இந்த துர்கா எங்கே போனாள்?” சீரியசாக கேட்டாள் சீதா. “லதா நம்மைப் பற்றி என்ன நினைப்பாள்? இந்த உதவி கூட செய்யவில்லை பாருன்னு நினைக்க மாட்டாளா?” சீதாவின் குரல் தழுதழுத்தது. “சரீ! துர்கா எங்கேங்க?” என்று கேட்டாள் மீண்டும்.

நிதானமாக விஷயத்தை எடுத்துக் கூறினான் ரவீந்திரன்.

“துர்காவும் இல்லாமல் நாங்களும் இலலாமல் நீங்க எப்படீங்க பார்த்துப்பீங்க? நிஜம் தான்!” சீதா யோசனையில் ஆழ்ந்தாள். “லதா வருத்தப்பட மாட்டாளா? அவளோட அப்பா என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்?” சீதா வருத்தத்தோடு யோசனையில் ஆழ்ந்திருக்கையில் லதா உள்ளே நுழைந்தாள். அவள் முகமே சரியில்லை. கவலை பளிச்சென்று தெரிந்தது.

“என்ன ஆச்சு லதா? ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கே?” வினவினாள் சீதா.

“மேடம்! பெரிய பிரச்னை ஆயிடிச்சு மேடம். எங்க ஆபீசுல வேலை இன்னும் ஒரு வாரம் இழுத்தடிக்கும் போலிருக்குது . ஆமா…!  பாப்பா எங்கே மேடம்? தூங்கறாளா?” என்று கேட்டுக் கொண்டே அறைகளில் போய் தேடி விட்டு வந்தாள் லதா.

லதாவின் முகம் வெலவெலத்துப் போனது. “குழந்தை எங்கே மேடம்? எங்கேயும் காண வில்லையே!” தவித்தாள் லதா. “துர்காவைக் கூட காணோமே! எங்கேயாவது வெளியே தூக்கிகிட்டு போயிட்டாளா?” என்று கேட்டாள்.

“குழந்தையைப் பற்றி கவலையே படாதே லதா. உன் ஆபீஸ் வேலை ஒரு வாரமானாலும் ஒரு மாசாமானாலும் கூட குழந்தையைப் பற்றிய கவலைய விட்டு விட்டு ஹாப்பியா இருக்கலாம் இங்கேயே!” என்றான் ரவீந்திரன் உற்சாகமாக.

மேடமும் அங்கிளும் எதற்காக இவ்வளவு உற்சாகமாக சிரிக்கிறார்கள் என்று லதாவுக்குப் புரியவில்லை.

‘துர்காவும் பாப்பாவும் எங்கே அங்கிள்?” என்று மீண்டும் அவசரமாகக் கேட்டாள் லதா.

“பாப்பா தாய் மடியில் சுகமா தூங்கறா!” என்றான் ரவீந்திரனின் நண்பன்.

லதாவிடம் சீதா எல்லாவற்றையும் விவரமாகக் கூறினாள். லதா “அப்பாடா!” என்று நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டாள்.

“மேடம்! உங்களையும் அங்கிளையும் ரொம்ப தொந்தரவு செய்து விட்டேன்”

என்று மன்னிப்பு கேட்பது போல் கூறினாள்  லதா.

“குழந்தைகளுக்கு சின்னச் சின்ன வேலைகளை செய்து சந்தோஷப்படுவது தாய்மைப் பண்பு. அதையெல்லாம் உன் புண்ணியத்தால் இன்னைக்கு நானும் செய்து என்ஜாய் செய்தேன்” என்று ரவீந்திரன் சிரித்துக் கொண்டே கூறிய போது அனைவரும் அந்த மகிழ்ச்சியில் சேர்ந்து கொண்டனர்.

“எனக்கு பேபி சிட்டிங் உத்தியோகத்திலிருந்து விடுதலை அளித்த தாய்மடிக்கு நன்றி!” என்று கூறிச் சிரித்தான் ரவீந்திரன்.

சீதாவும் லதாவும் டே கேர் சென்டரிலிருந்து குழந்தையை வீட்டிற்கு அழைத்து வரக் கிளம்பினார்கள்.

भारतवर्षे बौद्धधर्मस्य प्रत्यागमनम्

आर् वैद्यनाथन्

दिल्ली नगरे रेणुका  प्रतिदिनं व्यवधानेन विना ‘नं म्योहो रेन्गे क्यो’ मन्त्रस्य उच्चारणं करोति l अस्य मन्त्रस्य साहाय्येन सा जीवितस्य नैकेषां समस्यानां समाधानं प्राप्नोति l को मन्त्र एषः? एतत् खलु जापानीय बौद्धमन्त्रः अस्ति l बहवोजनाः स्वेषाम् आर्थिक- स्वास्थ्यपरक-बन्धुत्वसंबन्धानां समस्यानां निवारणार्थं एषः मन्त्रः अमोघ इत्यनुभवन्ति l

बौद्धधर्मः ‘कोरिया चीन देशादि मार्गेण ख्रीष्टस्य सप्तम-अष्टम शताब्दे जापानदेशम् अवाप l जापानदेशे बौद्धधर्मः विकासमानः सन् तत्र नैका शाखाः अभवन् l  ख्रीष्टस्य त्रयोदश शतके निचिरेन् दय्शोनिन् ( Nichiren Daishonin) नाम्ना बौद्धमुनिः तत्काले विद्यमानं प्रायः समस्त बौद्ध साहित्यम् अधीतवान् l आमूलचूल अध्ययनानन्तरं केवलं कमलसूत्रं गौतम बुद्धस्य सारभूत संदेशं बोढुं समर्थ –इत्येव निर्णयं साधितवान् l को वा गौतम बुद्धस्य सारभूत संदेशः? सर्वे जनाः वर्तमाने जीवने एव यथा स्थितौ- एव बुद्धत्वं प्राप्तुं शक्नुवन्ति – इति l मतान्तरे तु  स्त्रियः बुद्धत्वं प्राप्तुं कदापि नार्हा इति प्रतिबन्धं आमनन्ति l  तथा च अन्येषां कृते अपि सामान्य-अवस्थातः बुद्धावस्था प्राप्तौ कल्पकोटि कालं वा अल्पं भवेत् – इत्यपि प्रत्यवोचन् किन्तु कमलसूत्रमेव लोकानुद्धरणे क्षम-अस्ति-इति सोऽमन्यत l सोऽवोचत् ‘ नं म्योहो रेन्गे क्यो ’ इत्येष मन्त्र एव जनान् तेषां कार्मिक दुःखेभ्यः निवर्तयितुं प्रभवति l

यथोक्तस्य मन्त्रस्य तात्पर्यं किम? गौतम बुद्धस्य शिक्षाः देशकालानुरूपेण केषुचित् सूत्रेषु विभक्ताः आसन् l तथागतस्य अन्तिम सूत्रेषु अन्यतमः ‘ सद्धर्मपुन्दरीकसूत्रम् ‘ यत् जापानी भाषायां ‘ म्योहो रेन्गे क्यो ‘ इति शीर्शकेण व्यवहरति l निचिरेनः केवलं ‘ नमः ‘ इति संस्कृतपदं अस्मिन् मन्त्रे योजितवान् l ‘ नं म्योहो रेन्गे क्यो ‘ कार्यकारणयोः विधानस्य अभिधानम् l एतत् विधानं सर्वेषां जनानां जीवनस्य नियमनं करोति l प्रज्ञानं च साधयति l निचिरेनः अस्य मन्त्रम् एवं व्याख्यानं प्रतिपादयति :- ‘म्यो’ जीवनस्य क्षणे क्षणे परिवर्तनशीला अस्माकं प्रकृतिरेव या मनसा न ग्राह्यं भवति न शब्दैः अभिव्यञ्जनीयं वा l ‘हो’ इत्येव शब्दः धर्मसूचकः l उभयपदयोः समग्रतात्पर्यं रहस्यमयं विधानं –अस्ति l ‘रेन्गे’ शब्देन कमलं समर्थयति l यथा कार्यकारणः युगपत् घटनीयप्रकृतिं प्रतिभास्यति तथैव कमलं युगपत्  एव  विकासं प्राप्नोति बीजं च उत्पादयति l  अस्माकं वैयक्तिक जीवनानां परिस्थितयःविशेषतश्च कार्यकारणैः निर्णीथा भवन्ति l एतद्धि प्रतिक्षणमस्माकं  सदसद् विचारैः शब्दैः कार्यैः च संचितं जायते l एतत् एव अस्माकं कर्म इति अभिधीयते l कार्यकारणयोः विधानम् स्पष्टी करोति यत् वयमेव स्वभविष्यत् कर्म निर्धारकाः इति l अत एव निजं भाग्यं निर्मातुं परिवर्तयितुं वयं समर्थाः l अस्मभ्यं करणीयं प्रमुख कार्यमस्ति ‘नं म्योहो रेन्गे क्यो’ मन्त्रस्य जप एव l यदा वयं जपं कुर्मः तेन बुद्धत्वस्य प्रभाव अस्माकं जीवने गहनतया प्रकरोति तथा च – उचित समये अभिव्यञ्जयति l यथा कमलं पन्किले सरोवरे विकसति तथापि पवित्रं निर्मलं च भवति तथैव नकारात्मक प्रतिव्वेशेऽपि वयं मन्त्रजाप प्रभावेन स्वजीवनं शुद्ध अपि पवित्रं कर्तुं प्रभवामः l ‘क्यो’ पदं  बुद्धस्य वाचं उपदेशं च व्यनक्ति l क्यो सूत्रवाचकमस्ति यत् बुद्धस्य उपदेशं ध्वनति l

निचिरेनस्य बौद्धमतं – अत्यन्त प्रभावपूर्ण यतः ये के जनाः अस्य- अनुपालनं अकुर्वन् ते सर्वेऽपि स्वजीवने साफल्यं प्राप्नुवन्तः इत्येतेन उदाहरेण एषा तथ्यः निरूपितः  भवति l

ख्रीष्टस्य १९३० तमे वर्षे माकिगुचि (Makiguchi) नाम जापानीय शिक्षकः सोका गक्काय इत्येकं संघटनं साधितवान् l तत्र निचिरेनस्य निदेशम् अनुसृत्य कमल सूत्रस्य अनुपालनं भवति l अस्य प्रमुख शिक्षा ‘नं म्योहो रेन्गे क्यो’ इत्यस्य मन्त्रस्य जप एव यो हि  क्रमेण मन्त्रजापकानां कष्टान् दुःखात् निर्मोचयति  l यदा यदा अस्माकं आस्था दृढी भवति असमाभिः अन्येषां दुःख निव्रित्यर्थं साहाय्यं करणीयम् l

द्वितीय विश्वयुद्धसमये जापान देशस्य सैनिक शासनं पूर्णतः निरङ्कुश आसीत् l तैः प्रजासु ‘शिन्तो’ रक्षाप्रतीकान् वितीर्य ‘शिन्तोदेवं’ उपासयितुम् आधिष्टवन्तः परन्तु माकिगुचि निचिरेन दय्शोनिनस्य बौद्धमतं विश्वसितवान् l सर्वकारः एनं धार्मिक विरोध कारणेन माकिगुचि कारागृहं प्रेषितवान् l सः कारागृहे एव मृत्युं प्राप्तवान् l जोसेइ तोडा (Josei Toda) नाम तस्य शिष्यः अपि तेन  सह कारागृहं प्रेषितः आसीत् l सः कारागृहे बहुकालं यापितवान् परञ्च युद्ध समाप्तिपूर्वं सः कारागृहात् मुक्तः अभवत् l जोसेइ तोडा जापानदेशे सोका गक्काय संघटनं पुनरुज्जीव्य सदस्य संख्या अभिवर्दितवान् l तच्छिष्य़॓षु वर्तमान अध्यक्षः दय्साकु  इकेदा गुरोः शिक्षां निखिले विश्वे अद्यापि प्रसारयति l अद्य एषः बौद्धधर्मः १९२ देशेषु प्रसृतः l संप्रति कोटिषः जनाः ‘नं म्योहो रेन्गे क्यो’ मन्त्रस्य जपं कुर्वन्ति l इकेदा महोदयस्य प्रयत्नेन भारतवर्षेऽपि लक्षद्वयानुयाचिनः एनं धर्मम् आचरन्ति l इत्थं भारतवर्षे उद्भूत बौद्धधर्मः देशदेशानन्तरं भ्रमित्वा पुनरिदानीं स्वदेशं प्रत्यागतः l

 

आर् वैद्यनाथन्

Full Hands

In Tamil: Subrabharathimanian

English Translation: Prof. Ramgopal

The morning sky was dull. The moon had gone somewhere and had disappeared. The clouds gathered together, formed and

deformed giant shapes. It was days since Muthulakshmi looked at the morning sky like that. Benazir told that she would escape from the dovecote for two days. “Is this place so congested?  Of course, there may not be enough space to move around freely, but there is space enough to lie down. Instead of calling the houses dovecotes, one could call them line-houses. That is more convenient and easier,” Muthulaksmi thought.

Benazir was going home. As the morning journey would be less tiresome and more comfortable, she had chosen it. It‘s a twelve-hour journey. She had received an urgent message to come home.

She had some chit money with her, a small amount.

“They’ve asked me to come home immediately as though they have some secret for me!  Perhaps my father or mother may be ill!”

“Why, there may be some good news!”

“I don’t think so!”

“On reaching home you’ll know it…Why worry now?”

Muthulakhsmi had earlier thought that she should quarrel with Benazir over the bad experience she had had at the ration shop.

But when Benazir came late and told her about going to her native place on an urgent trip, she did not open the topic. Muthulakshimi felt that she should not have looked at his new dress so eagerly.

His Jeans were torn here and there. There were holes in his shirt too. He was wearing a stud in his ears. His black hair was dyed brown here and there.

“There is no separate queue for you!”

“I know!”

“There is no separate second queue for you!”

“I told you I know that!”

“I mean the one for the handicapped!”

“That too I know!”

“It’s enough if you have understood!”

“OK!”

“You have come for attaching an additional sheet to your ration card. You can attach an additional hand as well!”

“You’re crossing your limits!”

“It’s just a suggestion!”

“What suggestion?”

“You can attach an artificial hand!”

“Will it work? I don’t know!”

“Can you spend your whole life with your single hand? Can a single hand produce sound?”

“It’s alright. What others can do with two hands, I can do with one hand!”

“I don’t think it’s a wise decision!”

“As you are standing just before me in the queue, I have to hear what all you say!”

“I’m telling what someone else will tell you!”

“Can you say anything …mm?”

“I told you frankly what I’ve felt!”

“It’s OK.”

In the meantime, the queue moved forward, pushed her and made her stand before the clerk in the ration shop. The man standing near her had a yellow card. There were some white cards too. Will there be any separate card for sugar? She had no separate

card on her name— it was included in her father’s card. Perhaps, it would have been deleted, she thought. The inner sheets in the cards were almost protruding outside them.

“What’s this? Your card is in the name of a man?

“Yes!”

“Are you a man?”
“It’s the house owner’s card!”

“You are a woman, aren’t you?”

“Yes…Do you need to do any research to know my sex?”

“The way you stand invites some analysis!”

“What analysis?”

“Transgender!”

“ Oh! My God!

“OK. Why talk unnecessarily? You ask the house owner to come!”

“What?”

“The house owner!”

“I’ll ask him to come!”

She was angry and felt irritated over Sennappan and the fellow who stood before her and asked questions. She also was angry with Benazir for having given her that work. People always asked those who were without a job to do any sundry work.

“Sister I want to ask you something. Don’t mistake me!”

“OK. But don’t ask about my family!”

“No. It’s about me!”

“I came and stayed in your house. What made you put me in a mill?”

“First I thought of taking you with me to the banian company. But there you will be given only sweeping work first. It will take months to get into the checking section. I asked Basheer what to do with you. He is in the sixth house. He’s a mill-broker. He told me that he would talk to somebody.”

“I doubted for a while that you are a broker!”

“If I am a broker why do I rot in a banian company like this?  That income would be enough. But there will be no peace of mind!”

“Do you want to become a broker?”

“No!  If I become a broker, whatever happens anywhere will fall on my head. People who work as brokers need much courage. They must be ready to tell lies casually. This peace of mind given by Allah is enough for me! Just for a thousand rupees, they would put anybody anywhere. The wages of that sin would hit somebody in my family, somewhere, sometime!”

“Just a doubt sister, that’s all!”

“It’s a good thing that you have your doubts cleared!”

“But still why there is anger and irritation over Benazir… One can spit on a known face only! If Benazir knows about this anger and irritation what will happen? She may decide that she should not help anybody anymore!” Muthulakshmi pondered over.

Muthulakashmi had prepared tamarind rice in the previous night itself. In the early hours of the morning, she had prepared coconut rice too. The room was filled with the sweet fragrance of the food preparations. Such rare, mouth-wetting smells could be felt only in places where hungry people lived.

“Have you prepared the tamarind rice for my people at my home too- it is so much!”

The fragrance of the tamarind rice filled the whole room. She had put some ground nuts too in the tamarind rice. The nuts shone like stars in the sky.”

“Sister, why don’t you taste a bit now itself?”

Benazir, before taking a meal every time, used to take one small onion, a piece of amla and a bit of jaggery. Somebody had told her that if she took those things before taking food every time, they would increase the body’s resistance. Benazir never failed to take them.”

“It’s a big bonus to our health to live without any disease in this dirty town of winding ditches,” she once told Muthu.

To the people who work in the mill, the management itself gave jaggery. Muthulakshmi had heard that jaggery would easily drive the cotton dust down that was caught in the throat. But the mill in which Muthulakshmi was working under the ‘Sumangali’ scheme did not provide any such thing. They gave something, resembling a mask. One could close one’s mouth with that. If it was tied a bit tight, it made breathing difficult.

Within four days the mask would give out a foul smell. So nobody wore it. She had often thought that she could do as Benazir did. “Amla is easily available,” a person living in the line- houses told her. He used to take a small piece of coconut instead of amla. “If one keeps his body intact, he can command respect,” Benazir had told her

In the evenings the ladies in the line-houses gathered in front of their houses to draw decorative drawings on the ground. Otherwise, they remained inside. Nobody sat on the steps in the courtyard to greet their husbands.

“Is this an office job to go and come at fixed hours? They may come at any time; they may go at any time. The nature of the work in the banian company is like that!”

Nobody could find out whether Gopanna, living in the fifth house, was in the house or not. He came at odd hours. He stumbled for balance as he walked home. His wife used to tell that very rarely he came walking straight to the house!

Once the doors were closed, nobody opened them again. Taking his lunch bag in the morning, Gopanna returned only late night. Benazir had told her that almost all men living there were like that only.

“‘Eat and go when the Fate calls you’-the people living in this compound are perfect examples!” Benazir had told.

“Won’t they lit crackers together even for Deepavali?”

“All have come from far off places … their native places are elsewhere. For Deepavali they would be in a hurry to go to their native places even three days before the festival. When the ‘Karthikai’ festival comes, they firecrackers recalling Deepavali. Nowadays, ‘outsiders’ mean not only people from Kerala or Andhra but also people from Nepal, Orissa and Bengal!”

“To whom to rent a house- nobody follows any guideline. Anyone who is ready to pay the advance can easily get a house for rent here. Nobody cares about their whereabouts!”

The landlord was living in Thennampalayam. Every month he would come on the first Sunday to collect the rent. If not, Sennapan living in the second house would collect it and keep it.

Sennapan would attend to the problems in the three toilets or bathrooms. If there was any drainage- problem, or there was a quarrel in sharing the water from the two drinking water pipes,

Sennappan would play an important role. On these matters, he would pass his suggestions onto his wife. That he would do only in Kannada. On such occasions, Kannada would rule the roost.

Whenever he had time he talked about the problems of line-houses. To a line- house in Badmavaram, a newcomer came. He took the wife of a fellow worker in a dyeing factory and was living with her there. One day the ‘old husband’ of that woman came there with an acid bottle and threw it. The uncovered portions of the ‘new husband’s’ body were badly burnt. There were blisters in his face.   Wherever clothes covered, pieces of clothes stuck on his skin.  The wounds were more than 30%. As the incident happened in a line-

house, it became a police case and three was a big problem.

“Here everybody is a drunkard. They have time enough only to drink and fall flat. So, no such problem here. That’s a good thing any way!”

“What good thing? Falling flat after drinking?”

“Otherwise they would land themselves in trouble!”

Once Sennappan told Benazir about two such drunkards who drank excessively. They were Nepalese and were working in a  dyeing factory. They were young. After drinking heavily, without knowing what he was doing, one fellow took the compressor tube and inserted it into the other fellow’s anus.That fellow’s belly grew larger and larger and burst out. He died.  The ‘murderer’ got a seven year sentence. Four people lost their lives!”

“Only two people!”

“No! The dead man, the jailed man, and their two wives— four people!”

Muthulakshmi accompanied Benazir, saying that she would see her off in the bus stand. It seemed that the unhurrying Time was hurrying everyone!

“You have a separate bag for carrying food…OK?”

“After you’ve started cooking, I could not help taking more food! Your preparations are very tasty. You told me that you would cook mutton today!”

“I’ll cook it after you return. I’ll cook whatever we get, even if it is a quail!”

There is a Sunday market- one which had newly come up. When she went there to buy chicken, Muthulakshmi got some new information- there was something new-a new variety in the chicken market, known as ‘Janatha Chicken’. It was selling like hot cakes. The people from Odissa waited eagerly to buy that. The bits of bone- waste with pieces of flesh sticking to them were kept in a freezer and sold. They cost less than the normal variety. One could prepare soup or put some spices and make some sort of curry.

She cooked once, just to feel its taste.

“This is in great demand, sister. People stand in the queue to buy it! Poor people!”

Once, Swarnavelu went to buy quail or partridge. As he could not get any, he bought ‘Janatha Chicken’.

Muthulakshmi took the lunch bag. Benazir carried the air bag with clothes on her shoulder. She felt that heavy wings had sprouted out from her suddenly.

“Sister! Would you stay long…? I’m afraid…Your bag is so big … You take too many clothes with you!”

“No! No!”

“You are wearing a new sari… Is there any special occasion?”

“I don’t know! Father was asking me often to come home. I’ve just decided to go now!”

“I had a feeling of doubt…that’s why…”

“Nothing! All my saris have lost their colour. That’s why I’m wearing a new one which I’ve bought last month.”

The freshness in Benazir’s face made Muthulakshmi think that there must be some good news. Suppose if she had to stay at her place permanently, what would happen to her? She must search for another room.   In all the rooms she could recall four or five ladies

were staying. It would be too difficult to get a room where only two could stay. Another work to find. Wherever she went in search of employment, she had to show her half hand and had to explain the accident, Muthulakshmi ruminated.

The mill told her that her compensation amount had been  handed over to Stephen, the broker who had put her in the mill. They told her that in the letter she had given earlier to the mill when she had joined it, she had given him a general authorization. “As the amount could not be brought into any account, he had told us that he would pay you,” the Mill told her. She had a plan to go Stephen’s place with Swarnavelu. But then it became very difficult to spot Swarnavelu.

They were walking slowly as though they were enjoying the cool breeze of the morning. The people who were sleeping in the umbrella shelters in the bus-stand were lying like logs. There were shadows under the tall neon lamp post. Its top had dissolved the blueness of the sky.

“You have to return alone!”

“It’s alright!”

“How long is it since we walked like this in the morning, Muthu? We don’t have time. We can’t even if we wish! You are alone!  Be careful! If you feel boring, get some clothes from Selvi sister and undo the stitches. You can while away the time so. We have to think what to do next!”

Benazir took a polythene bag from her airbag and gave it to Muthulakshmi: “It’s a new sari!”

“A new sari!  But why give it here?” She received the sari with her one hand.  “To receive a gift with one hand… isn’t it bad manners?”

“No!”

“I can receive with what I have, after all!” Her hand was cut in an accident in the mill. When she was working continuously for three shifts, her hand got caught in the cone- winding machine and was crushed. She was in search of accommodation and landed in Benazir’s room. More than a month had gone! Which job to take up, she could not decide yet. Benazir had comforted her many times, saying, “Let’s us wait and see!”

“Just to make a difference! Had I given it in the house, it would not have sprung a surprise at all. That’s why I’ve kept it in the bag and am giving it on the way!

From the Annalakshmi bakery on the right side the song, “Maruthamalai Ma Maniye Murugaiyaa” was floating in the air. The mirrors showed different types of cakes in the glow of the lights.

“I remember the tent talkies in my village when I hear this song, Muthu.”

“In all places, one will remember tents on hearing this song!”

“Shall we have some tea?”

“Your bus may come!”

“I can catch the next bus. There are plenty of buses!”

“It is months since we have taken tea from a tea shop!”

“Good cooks won’t take food from hotels.

She was returning with the polythene bag. The bag dangling in her hand created a “swhish…swhish” sound whenever it touched her sari.  She saw two people standing near Gopalan’s flower shop. One of them was Swarnavelu. He was talking to a girl who was standing very close to him. She had seen the same girl talking with Swarnavelu once, at the Mariamman temple entrance.   Swarnevelu was talking with that girl with his back turned. That girl’s face was half-lit. It was very beautiful. Beautiful faces always evoked feelings of jealousy in Muthu.

Muthlakshmi walked fast. The bag that her cucumber like left hand held was about to slip. The entrance of the Mariamman temple was open and a song praising Mariamman, sung in a high pitch, was on the air.

The Kumaran street corner was filled completely with dolls made of clay. There were lots of Lord  Vinayaga dolls with a big belly. Also there were dolls with big bellies to drive the evil spirits away. She thought that she would buy some doll, as it was a long time since she had bought a doll. But these clay dolls dissolved easily in water. The rain drops falling from the roof would easily dissolve them.

“Are these clay dolls?

“Plaster of Paris and then paper –mache!”

“Would they dissolve in water?”The woman who replied looked like a North Indian. She was wearing a heavy ‘garland’ made of beads. She wore in her hands bangles made of beads. For a minute, Muthulakshmi measured her with a strange look. She felt that she herself was dressed in strange clothes.

After seeing Benazir off in the bus stand, she looked for Swarnavelu. But he could not be seen anywhere. She had talked with him standing in many street corners often! “Today he wants a lady with full hands…mmm!” she thought.  As she felt that her half hand had driven her away to the edge of the street, she covered it. The road was so long that she could see the bus disappearing as a dot at a distance. It was something of a wonder for her!

***

To read the story in Tamil:   http://www.akshra.org/%e0%ae%ae%e0%af%81%e0%ae%b4%e0%af%81%e0%ae%95%e0%af%8d%e0%ae%95%e0%af%88%e0%ae%95%e0%ae%b3%e0%af%8d/

Weeders in the rain

Original in Konkani : Dr. R.V.Pandit

English Translation  : Thomas Gay

Hiss hiss hiss ! the rain is crashing,
Silken streamers of water flashing,
Peasant girls with their wicker shields
Move in lines through the weed-grown fields.

Hiss hiss hiss ! the rain comes down,
So lusty the rioting grass has grown,
No end is here of the robber weedings
No water left for the young rice seedings

Sob sob sob ! the rain is weeping,
Threads of water feebly dro0ping;
Rains fail: sun with his scorching ray
Makes emerald rice shoots wilt away.

Hide and seek the rain is playing,
How shall we the manure be laying ?
If bitter salts the rootlets sear,
How shall we pay the landlord’s share ?

Blow blow blow ! Let the clouds assemble !
Crash ! Let the cataract water tumble !
Vainly the wicker-shield weeders plod,
If they miss the beautiful hand of Goa,

Hiss hiss hiss ! down comes the rain,
Hiss hiss hiss ! down comes the rain.

 

 

 

 

 

 

 

 

Rains

Original in Konkani : Sanjiv Verenkar

English Translation : Prof. Prakash Thali

Today –
After so many years
It has been raining
On our roof-tops too
Oh, it has been raining !

All these years
So many,
It had indeed been raining
Only on your houses.

The same rains
The same drops
The same torrnets
On our houses too…
The rains ! So Strange !

verenkar.sanjiv@gmail.com

THE CHILD  LAUGHS

Malayalam Poem by :V.Madhusudanan Nair

English Translation by P.K.N.Panicker

 

I have freedom for anything and everything,

to construct palatial buildings,

to revel in food and beverages,

to sell off rivers, to scoop out the mountains,

to create destructive floods of tear

and fish in those waters,

to teach that the two – men and women

are eternal foes,

to divide the people,

to distill out wealth – to gain from other’s sweat

and to ensure that divine blessing possible

only with wealth.

 

I have freedom for anything and everything,

to rewrite history the way it suits me,

to turn lies into truths,

to inject slow-acting poison

in the words and dreams

of the weak, the fickle minded;

outwardly secular

in the heart religious fanaticism;

To kill is the target

on the lips alluring compassion;

The shadow-gods I created

on my own volition

use array of belligerent, confusing conflicts

to rewrite the meaning of ‘Freedom’.

As I march forward, leading the procession

celebrating my freedom

with the intelligence-torch in my hand

there stands one with a crutch

by the side of the road, as a prop

and surrounded by beggars.

 

Oh! Gandhi Jayanthi+1 has come,

has not it

even as early as a century and half back –

this tranquility of non-violence;

Let us pick up a broom,

we shall clean this Gandhi Statue,

decorate with garlands,

Khadi+2, red, green or saffron;

Times have changed

and changed are our perceptions of freedom.

Let us replace that staff in his hand

with this sharp dagger.

What?

Is that from behind this dilapidated Gandhi statue

comes the laughter of a brave child?

 

+1       Gandhi Jayanthi   –  Means Birth Day of Gandhiji.

+2   Khadi+2  –  Khadi is handspun cloth and used to be in white colour, though today it is available in all

colours – here the colours may be a representation of different ideologies or religious affinity.

ஆகஸ்ட் பதினைந்து :  புதினமன்று,  இதிகாசம்

முனைவர் எச்.பாலசுப்பிரமணியம்

ஆகஸ்ட் பதினைந்து – iஇந்திய நாடு அந்நியர் ஆட்சியிலிருந்து விடுதலை பெற்ற நன்னாள்.  பள்ளித்தலங்களிலும் அலுவலக வளாகங்களிலும் மூவர்ணக் கொடி ஏற்றிக் கொண்டாடும் தினம்.  அதே நேரத்தில் 1920 க்கு முன்பே ‘சுதந்திரப் பயிர்’ என்ற கவிதையில்  அமரகவி சுப்பிரமணிய பாரதி பாடிய  வரிகள் நம்  நினைவிற்கு வருகின்றன – தண்ணீர் விட்டோ வளர்த்தோம் சர்வேசா!  இப்பயிரைக்  கண்ணீரால் காத்தோம்; கருகத் திருவுளமோ?  ஒராயிர வருடம் ஓய்ந்து கிடந்தபின்னர் வாராதது போல் வந்த மாமணியின் விலை அறியாமல், அரசியலைத் தொழிலாகக் கொண்டவர்கள் தங்கள் பதவியையும் அதிகாரத்தையும் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காக சாதி-மதம் மற்றும்  மொழி-இன அடிப்படையில் பிரிவினை வாதத்தைக் கிளப்பி விட்டு,  நாட்டு  நலனையே பணயம் வைக்கத் தயங்காத நிலையைப் பார்க்கும் பொழுது, அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்  இந்திய சுதந்திரத்திற்கு எதிராக சர்ச்சில் எழுப்பிய ஆட்சேபம் மெய்யாகி வருகிறதோ என்ற அச்சம் தோன்றுகிறது அல்லவா?

இத்தகைய  சூழலில் சென்னை வானொலி நிலையத்தில் முதுநிலை அறிவிப்பாளராகப் பணியாற்றும் குமரி எஸ். நீலகண்டனின் , ‘ஆகஸ்ட் 15 என்ற புதுமையான புதினம் வெதும்பிய உள்ளங்களுக்கு தெம்பளிக்கும் வகையில் வெளிவந்திருப்பது ஆறுதல் தரும விஷயம்  ஆசிரியர் இதனை  இணையத்தளத்தில் மலரும் வலைப்பூ மொழிநடையில் அமைத்துள்ளது புதுமையான உத்தி.

ஏறத்தாழ 500   பக்கங்கள் கொண்ட இப்புதினத்தில்   கல்யாணம் என்ற  தொண்ணூறு வயது விந்தை மனிதரும் சத்யா  என்ற பதிமூன்று வயதுச் சிறுமியும் சேர்ந்து இந்திய மக்களின் உறங்கிக் கிடக்கும் மனச்சாட்சியை உசுப்பி எழுப்பி விடுகிறார்கள்.  அறிவுஜீவிகள், அரசியல்வாதிகள், சீர்த்திருத்தவாதிகள் மற்றும்  சமயத் தலைவர்களால்  கூட செய்ய இயலாத புரட்சியை இவ்விருவரும் அனாயாசமாகச்  செய்து விடுகின்றனர்.

சத்தியத்தின் வாயை எவராலும் மூட  இயலாது.  அது என்றாயினும் ஒரு நாள் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டே தீரும் என்ற உண்மை இந்தப் படைப்பின் மூலம்  நிரூபணமாகி உள்ளது. இதைத்தான் மேலைக் கவிதை இயலார் ‘ஒரு நல்ல பிரதீ தன்னைத்தானே படைத்துக் கொள்கிறது, ஆசிரியர் அதற்கு நிமித்தம் மட்டுமே’ என்கிறார்கள்.   கண்டதும் கேட்டதும் என்ற நிகழ்ச்சியை வானொலியில் பல ஆண்டுகளாகத  தொகுத்து வந்த ஆசிரியரின் உள்ளத்தில் அவர் கண்டும் கேட்டும் வந்த நடப்புகளின் சுமை இரண்டாயிரமாம் ஆண்டிலேயே கதைக்கருவாக உருவானது..  அது புதினமாக உருப்பெற பத்து ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டியதாயிற்று.

முன்னர் அவனுடை நாமம் கேட்டாள்  என்ற அப்பர் பெருமானின்  பாடலுக்கு இணங்க ஆசிரியர் நீலகண்டன் 2010 ல்  ஒரு நாள்  அண்ணல் காந்தியின் தனிச் செயலராக ஐந்து ஆண்டுகள் பணியாற்றிய கல்யாணம் அவர்களின் பெயரைக் கேட்கிறார்.  பிறகு வானொலி நிகழ்ச்சியில் அவரது குரலை பதினான்கு நிமிடம் கேட்டு மெய் சிலிர்க்கிறார். அதன் பின் அவரைச் சந்தித்து நிறையப் பேசுகிறார்.  இருவரது உள்ளொளியும் உட்கலந்தபோது உருவானது ஆகஸ்ட்  பதினைந்து என்ற இந்தப் படைப்பு.

இதில் .தொண்ணூறை எட்டிய கல்யாணம்  இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் நிகழ்ந்த இந்திய வரலாற்றினை – அண்ணல் காந்தியின் சத்திய சோதனையை  – எந்த  வரலாற்றிலும் எழுதப்படாத  உண்மைகளை -ஒரு வரலாற்று ஆசிரியரின்  பாரபட்சமற்ற நோக்குடன் வருணிக், வருணிக்க அதன் அடுத்தடுத்த இடுகையில், இரண்டாயிரமாம் ஆண்டில்  பிறந்த பதிமூன்று வயது சத்யா இன்றைய மக்கள் பிரதிநிதிகளின்  பொய் புரட்டுப  பித்தலாட்டங்கள்,  , லஞ்சலாவண்யங்கள், இரட்டைவேடங்கள்  ஆகியவற்றை உள்ளபடியே பிட்டுப் பிட்டு வைக்கிறாள். . .

கடமை, ஒழுக்கம் மற்றும்  தியாக உணர்வுடன் வாழ்ந்த ஒரு தலைமுறையின் வரலாற்றுடன், ஊழல் கொலை கொள்ளை கற்பழிப்பு  இவையே வாழ்வின் செல்நெறியாகி விட்ட இன்றைய இந்தியாவின் வரலாற்றினை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் வகையில் அமைந்த இப்படைப்பை  இதிகாசம் என்று கூறுவதே  பொருத்தமாகப் படுகிறது.

ஒரு ஆளுமை அல்லது கொள்கையை மையமாகக் கொண்டு படைக்கப் பெறும் இதிகாசம் ஒரு நாட்டினத்துக்கு – ஒரு சமூகத்துக்கு  – காலம்காலத்துக்கும் வழிகாட்டும் திறன் கொண்டது.. இராமர் காலத்தில் வாழ்ந்த வால்மீகி இராமர் கதையை உள்ளபடியே பாடியது போல காந்தி அடிகளின் மிக முக்கியமான இறுதி ஐந்தாண்டு வரலாற்றினை அண்ணலின் அந்தரங்கச் செயலராக் விளங்கிய கல்யாணம்  பதிவு செய்துள்ளதால் இது இதிகாசமே. எனது வாழ்க்கையே நான் அளிக்கும் செய்தியாகும் என்ற காந்தி அடிகளின் கூற்று அவரின் நிழலாக வாழ்ந்த, இனறும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிற கல்யாணம் விஷயத்திலும் நூறு  சதவீதம் பொருந்தும்

வடக்கே சிம்லாவில் ஒரு வசதியான குடும்பத்தில் 1922 ஆகஸ்ட் பதினைந்தாம் தேதி பிறந்து தில்லியிலும் சிம்லாவிலும் படித்து சகல வசதிகளுடனும் சுதந்திரமாக வளர்ந்த கல்யாணத்திற்கு சுதந்திரம் என்றால் என்ன?  காந்தி எதற்காக சுதந்திரம் கேட்கிறார் என்பதெல்லாம் தெரிந்திருக்கவில்லை. அக்கம் பக்கத்தில் வாழ்ந்த ஆங்கிலேயர்களிடம் இருந்து சின்னக் கல்யாணம் நிறைய நல்ல விஷயங்களை கற்றார்.  1942 ல் காந்தி அடிகள் வெள்ளையனே வெளியேறு என்ற இயக்கத்தை ஆரம்பித்து கைதாகி புணே ஆகாகான் சிறையில் இருந்த போது  கல்யாணம் வணிகவியலில் பட்டம் பெற்று ஒரு நிறுவனத்தில் பணியாற்றி வந்தார்.

அப்போது தான் நிகழ்ந்தது இதிகாசத்தின் திருப்புமுனையாக அமைந்த அந்த சம்பவம்.  யாரோ ஒரு மனிதர்  கல்யாணத்திடம் ஆகஸ்ட் புரட்சி சம்பந்தமான சில துண்டுப் பிரசுரங்களை வீடு வீடாக விநியோகிக்கக் கொடுத்த நிகழ்ச்சி, கல்யாணத்தை  உலக அரங்குக்கு இழுத்து வந்து இதிகாசம் படைக்க வைத்தது.  அந்தத் துண்டுப் பிரசுரத்தில் என்ன எழுதிஇருக்கிறது என்பதைப் படித்துப் பார்க்காமலேயே, அந்த மனிதர் சொன்னபடி  இரவு பத்து மணிக்குமேல்  வீட்டு வாசல்களில் சொருகிக் கொண்டிருந்த இளைஞர் கல்யாணம் போலீஸ் அதிகாரியிடம் பிடிபட்டு தேசத்துரோகக் குற்றத்திற்காக ஏழு மாதங்கள்  சிறைவாசம் அனுபவிக்கிறார்.   லாகூர் சிறையிலிருந்து விடுதலையாகி வந்தபோது வேலை போய்விட்டது..   மீண்டும் தில்லியில் ஒரு காப்பீட்டகத்தில்  பணி. .எவர் தூண்டுதலும் இன்றி  மாலை நேரங்களில்  தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்காக சேவை. உடல் உழைப்பும் எளிய மக்களுக்கு உதவும் மனப்பான்மையும் கொண்ட இந்த இளைஞரை ஒரு பெரியவர் ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் ஆசிரியர் தேவதாஸ் காந்தியிடம் அறிமுகப்படுத்துகிறார்.  அவர் காந்தியின் மகன் என்று கூட அப்போது கல்யாணத்துக்குத் தெரியாது.

கல்யாணத்தின் விருப்பத்தைப் புரிந்து கொண்ட தேவதாஸ் காந்தி வர்தாவிலுள்ள காந்தி ஆச்ரமத்திற்குக் கடிதம் ;தந்து அனுப்புகிறார்.  இரண்டொரு நாட்களிலேயே ஆஸ்ரமத்தின் எளிய வாழ்க்கைக்கு தன்னை பழக்கப்படுத்திக் கொள்கிறார் கல்யாணம்.  விரைவிலேயே சிறையிலிருந்து விடுதலையான காந்தியை மும்பையில் சந்திக்கிறார்.  ஆங்கிலம் இந்தி குஜாத்தி பஞ்சாபி என்று பல மொழிகள் தெரிந்த கட்டுப்பாடான இளைஞர்  கல்யாணத்தை காந்திக்குப் பிடித்து விட்டது.   பல்லாண்டுகளாக காந்தியின் தனிச் செயலராக பணியாற்றி ஆகாகான் மாளிகைச் சிறையில் மறைந்த மகாதேவ் தேசாயின் இடத்தை  இருபத்தொரு வயது;க கல்யாணம் அனாயாசமாக நிரப்பி விட்டார்.

பிறகென்ன? காந்தி அடிகளின் நிழலாக அவர் செல்லும் இடங்களுக்கெல்லாம் பயணித்து அவருடைய தேவைகளைக குறிப்பறிந்து நிறைவேற்றும்  கல்யாணத்துக்கு தூங்குவதற்குக் கூட நேரம் இருந்ததில்லை.  காந்தியின் அணுக்கத்தொண்டராக இருந்து அன்றைய காங்கிரஸ் தலைவர்களுடன் எல்லாம் பழகிய கல்யாணம் தன உதட்டை அசைத்திருந்தால் கூட சுதந்திர இந்தியாவில் பெரிய ப்தவிகளை பெற்றிருக்க முடியும்.  காந்திக்காக தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட கல்யாணம் தன்னலமற்ற சேவையில் காந்திக்குச் சற்றும் சளைத்தவர் அல்ல.  சுதந்திரம் அருகாமையில் நெருங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த நாட்களில் பிரபலங்களான தலைவர்களுக்கிடையே நடந்த போட்டி பொறாமைகளுக்கும் அவர் சாட்சியாக இருந்தார்.

குறிப்பாக காந்தியடிகள் தேசப்பிரிவினையை சற்றும் விரும்பவில்லை. பிரிவினையைத தவிர்க்க அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகளை இந்து-முஸ்லிம் இரு சாராரும் புரிந்துகொண்டார்களில்லை.  அமைதி நிலவும் வரை சுதந்திரத்தை ஒத்திப்போடவும் தலைவர்களுக்குப் பொறுமை இருக்கவில்லை.   சுதந்திரத்திற்கு முதல் நாள் காந்தி சிறுபான்மையினருக்கு  ஆதரவாகப் பேசியதால்  வெகுண்ட சிலர் அண்ணலைத் தடியால் தாக்க முற்பட்டபோது கல்யாணம் காந்தி அடிகளின் மெய்க்காப்பாளராகவும் செயலாற்றி கலக்க காரர்களை சமாதானப்படுத்தினார்.

இதுவரை வெளிவராத பல உண்மைகளை கல்யாணம் தமது இடுகைகளில் பதிவு செய்துள்ளார். முக்கியமான ஒன்று, காந்தியடிகள் சுடப்பட்ட போது கல்யாணம்  அவருக்கு மிக அருகாமையிலேயே இருந்தார்.  பரவலாக எல்லாரும் நம்புவது போல குண்டடி பட்டதும் அண்ணல் ‘ஹே ராம்’ என்ற சொல்லை உச்சரிக்கவே இல்லை என்கிறார்.  எதிர்பாராத தாக்குதலினால் ஸ்தம்பித்த நிலையில் அதற்கெல்லாம் வாய்ப்பு எங்கே இருந்தது.?  சத்தியமே உருவான அண்ணலின் வாயில் யாரோ திணித்த பொய் அது என்று கூறி வருந்துகிறார் கல்யாணம்.  அன்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்த நிருபரும் இதை ஆமோதிக்கிறார்.

காந்தியின் மறைவிற்குப் பிறகு  பல தொண்டு நிறுவனங்களில் பணியாற்றிய கல்யாணம் சென்னை திரும்பி திருமணமாகி பேரன் பேத்திகளைக் கண்டு தமது தோட்டம் செடிகளுடன் ஏகாந்த வாசம் செய்கையில், ஒரு நாள் குழந்தை சத்யாவின் வலைப்பூவினால் ஈர்க்கப்பட்டார். சிறுமி சத்யாவின்  வலைப்பூவைப் படித்தபின் கல்யாணத்திற்கும் ஒரு வலைப்பூ தொடங்கி எழுதும் ஆர்வம் வந்தது  பேரன் விக்னேஷின் உதவியுடன் வலைப்பூ தொடங்கி அவர்  சிறுமி சத்யாவை பாராட்டினார். பரஸ்பரம் சந்தியாமலே ஒருவரை ஒருவர் நேசித்த இந்த இருவரின் இடுகைகளினால் விரிந்து விகசித்தது இப்புதினம்.  -.    ,

எட்டாம் வகுப்பில் படிக்கும் சிறுமி சத்யா ஆசிரியர் நீலகண்டனின அற்புதமான கண்டுபிடிப்பு.  சத்யாவின் அம்மா அப்பா சரியான சண்டைக்கோழிகள்.  விவாகரத்துக்கு மனுப் போட்டு வெவ்வேறு மூலைகளில்  வசிக்கிறார்கள்.  நடுவில் அகப்பட்டுக்கொண்ட சத்யா மத்திய மந்திரியான மாமாவின் வீட்டில் தங்கிப  படிக்கிறாள்.  பணம் பதவிக்காக எந்தக் குறுக்கு வழிக்கும் அஞ்சாத ஊழல் மன்னரான மாமா தன மகனையும்  அதே வழியில் வளர்க்கிறார்.  அங்கே வேலைக்காரியாக பணியாற்றிய  தாமரை அக்காவின் அரவணைப்பு மட்டும் இல்லாதிருந்தால் சத்யா அந்த வீட்டை விட்டு என்றோ ஓடிப்போயிருப்பாள்.. தாமரை அக்காதான்  சத்யாவிற்கு தோழியாகவும், தாயாகவும் வழிகாட்டியாகவும் இருந்து அவளை புதுயுகப்பெண்ணாக வடிவமைக்கிறாள். அதனால்   பதிமூன்று வயதிலேயே மனப்பக்குவம் பெற்று சத்யா தன பெயரில்  வலைப்பூ தொடங்குகிறாள்.

பெரியவர் கல்யாணத்தின் ஊக்கம் பெற்று .தன கதையைத் தொடர்ந்து பதிவு செய்கிறாள்.  சத்யாவின் இடுகைகளில் மாமாவின் திருவிளையாடல்கள்  மூலமாக இன்றைய அரசியல்வாதிகளின் வக்கிரங்கள் தத்ரூபமாகச சித்தரிக்கப  படுகின்றன. கல்வி, சமூகம் வாழ்க்கை  ஆகியவற்றில் படிந்துள்ள மாசுகளைப  பதிவு செய்யும் சத்யா தான் கண்ட நல்லவைகளையும் கூறத்தவறுவதில்லை.. ஒரு கட்டத்தில் சில நாட்களாக சத்யாவின் வலைப்பூவில் எந்த இடுகையும் வராமையினால் கல்யாணம் சற்று கவலை அடைய, கடைசியில் அந்த நற்செய்தி வந்தது.  சத்யா எழுதியிருந்தாள் – ஒரு ரயில்விபத்தில் தப்பிய சத்யாவின் பெற்றோர் பரஸ்பரம்  அறியாமலேயே காயமடைந்தவர்களுக்கு உதவி செய்கையில் எதிர்பாராத விதமாக  ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனராம்.  இதை அறிந்த  சத்யா இருவருக்கும் தனித் தனியாக கடிதம் எழுதி விவாகரத்தினை வாபஸ் பெறச செய்து விட்டாளாம்.  அடுத்த மாதம் அம்மா அப்பாவுடன் கல்யாணம் ஐயா அவர்களை சந்திக்க வருவாளாம்.  இந்த நாட்டின் மீதும் இளைய தலைமுறையின் மீதும் எனக்கு மிகுந்த நம்பிக்கை இருக்கிறது என்று முடிக்கிறாள் சத்யா.

வலைப்பூக்களின்  இறுதியில் பல வாசகர்களின் கருத்துரைகளும்  ஆங்காங்கே சில கவிதை வரிகளும் இந்த நூலுக்கு அழகூட்டுகின்றன.  கடைசியில் கல்யாணத்தின் ஆவணப் பெட்டகத்திலிருந்து காந்தி தொடர்பான  முக்கிய  கடிதங்களும் புகைப்படங்களும் சேர்க்கப் பட்டுள்ளது இந்த நூலுக்கு மேலும் மெருகூட்டுகிறது.  சத்தியத்தின் நித்தியத்தை நிலைநாட்டும் இப்புதினம் காந்தியைப் போலவே உலக மக்கள் அனைவரையும் சென்றடைய உலகமொழிகள் அனைத்திலும் மொழியாக்கம் செய்யப்பட வேண்டும்

தாய்மொழி போற்றுதும் – பாரதியும் பாரதேந்துவும்

முனைவர் எச். பாலசுப்பிரமணியம்

சிலம்பை யாத்த இளங்கோ அடிகள் தெள்ளு தமிழில் பாடினார்:

                   ஞாயிறு  போற்றுதும்!  ஞாயிறு   போற்றுதும் !!

                  திங்களைப் போற்றுதும்! திங்களைப் போற்றுதும்!!

                  மாமழை போற்றுதும்!   மாமழை  போற்றுதும்!!

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் சென்றபின் பாரத நாட்டில் தாய்மொழிகளுக்கு நலிவு நேர்ந்தது. வடக்கிலிருந்து பாரதேந்துவும் தென்னாட்டிலிருந்து பாரதியும்  ஒரே குரலில் பாடினார்கள்:

         தாய்மொழி போற்றுதும்! தாய்மொழி போற்றுதும்!!

ஆங்கில மோகத்தினால் தாய்மொழிக்கு நேர்ந்த நலிவினைக கண்டு  இருவரும் மனம் பதைபதைத்தனர். கோபுரத்தின் மீதேறி நின்று உரக்கக் கூவுவதுபோல, பாரதேந்து வித்யா நகரமான காசித் தலத்திலிருந்து முழங்கினார்:

         நிஜ பாஷா உன்னதி அஹை ஸப் உன்னதி கோ மூல்

அனைத்து உயர்வுகளுக்கும் ஆணிவேர் தாய்மொழி ஏற்றமே

தாய்த்திருநாட்டில் பாரதியார் பாப்பாவுக்கு இதோபதேசம் செய்கிறார்:

தமிழ்த்திரு நாடு தன்னைப் பெற்ற எங்கள்

              தாயென்று கும்பிடடி பாப்பா

 அமிழ்தில் இனியதடி பாப்பா! நம்

            ஆன்றோர்கள் தேசமடி பாப்பா!

  சொல்லில் உயர்வு தமிழ்ச் சொல்லே; – அதைத்

              தொழுது படித்திடடி பாப்பா!

இன்றைக்குச் சரியாக நூறு வருடங்களுக்கு முன் தமிழநாட்டுப் பாப்பாவுக்கு பாரதி போதித்த அமுத வரிகள்!  இன்று எத்தனை பெற்றோர் தம் குழந்தைகளுக்கு இந்த வரிகளை உள்ளபடியே போதித்துத் தமிழமுதம் பருகச் செய்கிறார்கள்?  மூன்று வயதிலிருந்தே அல்லவா தம் பிஞ்சுகளை போட்டிச் சந்தையில் மாட்டி வதைக்கிறார்கள்.  பசுவைக்காட்டி ‘கௌ’ ‘கௌ’ என்று அதன் பிஞ்சுமண்டையில் புகுத்துகிறார்கள்.  பெற்ற தாயை ‘மம்மி’யாக்குகிறார்கள். தாய்மொழியில் ஒரு அட்சரம் கூடப் பயிலாமல் பி.ஏ. பட்டம் பெறும் விந்தை இந்தப் பாரத நாட்டில் மட்டும் தான் நிகழ்கிறது.

ஏன் பயில வேண்டும் தாய்மொழி? கணிதம், அறிவியல், சமூகவியல் போன்ற பாடங்களை ஏன் தாய்மொழியில் பயிற்ற வேண்டும்?  .

மொழியும் பண்பாடும் ஒன்றை விட்டொன்றைப் பிரிக்க முடியாதபடி இணைந்துள்ளன என்கிறார் ராபர்ட் லாடோ ‘லிங்க்விஸ்டிக்ஸ் அக்ராஸ் கல்ச்சர்’ என்ற தமது நூலில்.  அதாவது ஒரு மொழியைக் கற்கும்போது அதன் கலாச்சாரமும் மாணவனின் உணர்வில் படிந்து விடுகிறது. எடுத்துக் காட்டாக, தில்லியில் புகழ் வாய்ந்ததோர் பப்ளிக் ஸ்கூலில் மூன்றாவது வகுப்பில் படிக்கும் தமிழ்ச் சிறுவனிடம் வள்ளுவர் பெயரைக் கூறியபோது ‘வள்ளுவரா? …யார் அவர்?’ என்று கேட்டான்.  பள்ளியில் நர்சரியிலிருந்தே ஆங்கில மீடியம், போதாக்குறைக்கு பிரெஞ்சும் பயில்கிறான்.  அந்த நாட்டின்  சூழல்,. பறவைகள், கவிஞர்கள் பெயர்கள் எல்லாம் தெரியும்.  அவ்வையார்-ஆத்திசூடி, வள்ளுவர்-குறள் பற்றி அறவே தெரியாது அச்சிறுவனுக்கு. . இது தான் இன்றைய நிலை, இளைய தலைமுறை மீது  நமக்குள்ள அக்கறை இது தான்.

மொழிகள் கற்பதில் தவறில்லை, பிற சமூகங்களின் பண்பாட்டைப புரிந்து கொள்வதும் அவர்களுடன் கலந்துறவாடுவதும் நன்றே. ஆனால், தாய்ப்பாலுடன் பெற்ற மொழியில் போதிய  அறிவு பெறாமல், பிறமொழியில் பல கலைகள் பயின்றாலும் அவர் பல கற்றும் கற்றிலாரே என்கின்றனர் பாரதியும் பாரதேந்துவும். . சிறுவயதிலேயே அந்நிய மொழியை முதல் மொழியாகவும் பயிற்று மொழியாகவும் ஏற்றுக்கொள்வது தம் கால்களைத் தாமே கோடரியால் தறித்துக் கொள்வதற்கொப்பாகும். அவ்வாறு தறிக்கப்பட்ட கால்கள் ஒருநாளும் தாய்மண்ணில் ஒட்டா. கல்விப்பயிற்சிகளை முடித்தபின் அந்த மொழி பயிலும் நாடுகளுக்குத் தொண்டு புரிய ஓடிவிடும். நம் நாட்டில் நிகழ்ந்து வரும் இந்த அவலக் கூத்தினை நாள்தோறும் கண்கூடாகப் பார்த்தும்  அதே தவற்றைத்  தவறாமல் செய்து வருகிறோம்.

தாய்மொழிக்கல்வியின் அவசியத்தை நம் மூத்த தலைவர்கள் அறியாமல் இல்லை.  மகாத்மா காந்தி, வினோபா, ஜெ.சி.குமரப்பா, காமராஜர், அவினாசிலிங்கம் செட்டியார் போன்ற தலைவர்கள் இருபதாம் நூற்றாண்டிலேயே வாழ்ந்து, இதற்கென இயன்றவரை முயன்று, மறைந்து போயினர்.

‘ஹரிஜன்’ (9.7.1938) இதழில்  காந்தியடிகள் தம் அனுபவத்தைக் கூறுகிறார்: “பன்னிரண்டு வயதில் நான் குஜராத்தி மொழியில் கணிதம், சரித்திரம், பூகோளப் பாடங்களை ஓரளவு கற்றிருந்தேன். உயர்நிலைப்பள்ளியில் சேர்ந்த முதல் மூன்று  ஆண்டுகள் ஆங்கிலம் தவிர பிற பாடங்கள் தாய்மொழியிலேயே கற்பிக்கப்பட்டன. பின்னர் ஆங்கில மீடியம் தொடங்கியதும் கண்ணைக்கட்டிக் காட்டில் விட்டது போன்று தவித்தேன்.  ஜியாமிட்ரியை ஆங்கிலத்தில் கற்பித்தபோது தலை சுற்றியது.  ஆசிரியர்கள் ஆங்கிலத்தை எங்கள்  தலையில் புகுத்துவதிலேயே முனைப்பாக இருந்தனர்.  நான்கு ஆண்டுகளில்  ஆங்கில மீடியத்தில் நான் எந்த அளவு  ஆல்ஜிப்ரா, ஜியாமிட்ரி, ஜாகரபி கற்றேனோ அதனை குஜராத்தி மூலமாக ஒரே ஆண்டில் கற்றிருக்க முடியும். பிறகு அந்த அறிவை நாட்டு மக்களின் சேவைக்குப் பயன்படுத்தவும் இயலும்.  தாய்மொழி வழியாக விஷயங்களைக் கிரகிப்பது எளிதாகவும் தெளிவாகவும் இருக்கும். குஜராத்தி மொழியில் என் ஆளுமையும் விருத்தி அடைந்திருக்கும். இது மட்டுமல்ல,  என் ஆங்கில அறிவு எனக்கும் ஆங்கிலம்  புரியாத என் குடும்பத்தினருக்கும் இடையில் தடை ஏற்படுத்தியது. என் நடையுடை பாவனைகளில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. இது எனக்கு மட்டும் நேர்ந்த தனி அனுபவம் அல்ல.  பெரும்பாலானவர்களின் அனுபவம் இது தான்.”

‘யங் இண்டியா’ இதழில் காந்திஜி  எழுதுகிறார் – ‘கணிதம், அறிவியல் போன்ற பாடங்களை ஆங்கில மீடியத்தில் பயில்வதன் விளைவு பற்றி புனே நகரில் பேராசிரியர்களுடன் பேசுகையில், அவர்கள் இதனால் ஒவ்வொரு மாணவனுடையவும் ஆறு ஆண்டுகள் வீணாகின்றன என்று தெரிவித்தனர்.  பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையை ஆயிரமாயிரம்  மாணவர் எண்ணிக்கையுடன் பெருக்கி  எத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் வீணாயின என்று கணக்குப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.’(Speeches and Writings of Mahatma Gandhi, p. 318-320) என்கிறார். உண்மை என்னவெனில் இவ்வாறு பிற மொழி மூலம் கற்கும் அறிவும் அரைகுறையானதே.

பாரதி  தம் ‘சுயசரிதையில் கூறுவதும் இதுவே தான். :

        கணிதம் பன்னிரெண் டாண்டு பயில்வர், பின்

            கார்கொள் வானிலோர் மீநிலை தேர்ந்திலார்;

அணிசெய் காவியம் ஆயிரங் கற்கினும்

            ஆழ்ந்தி ருக்கும் கவியுளம் காண்கிலார்,

இதோடு நிற்கவில்லை. இதனால் விளையும் தீமையையும் எடுத்துரைக்கின்றார்:  –

கம்பன் என்றொரு மானிடன் வாழ்ந்ததும்,

            காளி தாசன் கவிதை புனைந்ததும்,

         உம்பர் வானத்துக கோளையும் மீனையும்

            ஓர்ந்த ளந்ததோர் பாஸ்கரன் மாட்சியும்

         சேரன் தம்பி சிலம்பை இசைத்ததும்,

             தெய்வ வள்ளுவன் வான்மறை செய்ததும்,

         பாரில் நல்லிசைப் பாண்டிய சோழர்கள்

             பார ளித்துத  தர்மம் வளர்த்ததும்

அன்ன யாவும் அறிந்திலர் பாரதத்து

              ஆங்கிலம் பயில் பள்ளியுட் போகுநர்    (பாரதியார், சுயசரிதை ).

என்றுரைக்கும் பாரதி தமது அனுபவக்கதையைச் உரைக்கின்றார் – சூதும் வாதும் அறியாத  தந்தை மகனின் நலம் நாடி நெல்லை உயர்நிலைப்பள்ளியில் ஆங்கிலக்கல்வி கற்க அனுப்ப, ஆங்கு பெற்ற துயரை பாரதி மனக் குமுறி அறைகின்றார் –

         பொழுதெ  லாமுங்கள் பாடத்தில் போக்கி நான்

மெய்யயர்ந்து விழிகுழி வெய்திட

             வீறிழந்தென துள்ளநொய் தாகிட

        ஐயம் விஞ்சிச சுதந்திர நீங்கி யென்

              அறிவு வாரித் துரும்பென் றலைந்ததால்

         செலவு தந்தைக்கோ ராயிரஞ் சென்றது

              தீதெ னக்குப் பல்லாயிரஞ் சேரந்தன

          நலமொ ரெட்டுணை யுங்கண்டி லேனிதை

               நாற்ப தாயிரங் கோயிலிற் சொல்லுவேன்.    (பாரதியார், சுயசரிதை)

பாரதிக்கும் பாரதேந்துவுக்கும் இடையே வியத்தகு ஒற்றுமைகள் உண்டு. இருவரும் தத்தம் மொழி இலக்கிய வரலாற்றில் நவீன யுகத்தின் முன்னோடிகளாக விளங்கினர். குழந்தைப் பருவத்திலேயே தாயை இழந்த  இருவரும் தாய்நாட்டையே பெற்ற தாயெனப் போற்றினர். தாய்மொழியை உயிரினும் மேலாக நேசித்தனர். நடுவயதினை எட்டு முன்பே அமரராகி விட்ட பாரதியும் பாரதேந்துவும் எந்தவொரு படைப்பாளியும்  தம் முழு ஆயுளில் செய்து முடிக்க இயலாத அளவுக்கு  இலக்கிய சாதனை புரிந்துள்ளனர். இவ்விருவர் வாழ்ந்த காலமும் சூழலும் மட்டுமே வேறுபடுகின்றன. பாரதேந்து வாழ்ந்தது  வெற்றி பெறாத முதல் சுதந்திரப் போரைத் தொடர்ந்து பிரிட்டனின் நேரடி ஆட்சி துவங்கி, அடக்குமுறை உக்கிரமாக இருந்த காலத்தில். . ஆங்கிலம் கற்ற மேல்தட்டு மக்கள் நடை உடை பாவனைகளில் ஆங்கிலேயரைப் போலவே செயல்பட்டு ஏழை எளிய மக்களை அடக்குவதில் அரசுக்கு ஒத்தாசையாக இருந்தனர். பத்திரிகை சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டிருக்கவில்லை. அத்தகைய சூழலில் பாரதேந்து தனியொருவராகவே மக்கள் மனத்தில் தேசிய உணர்வினையும்   தாய்மொழிப் பற்றையும் வளர்க்கப் பாடுபட்டார். ஆங்கிலேயரைப் புகழ்வது போலவே தொடங்கி மறைமுகமாகத் தாக்க வேண்டிய நிலை. இதற்காக அவர் நாடகங்களைப் பயன்படுத்தினார்.

அங்கரேஜ் ராஜ் ஸுக ஸாஜ ஸஜே ஸப் பாரீ 

ஆங்கில ஆட்சியில் நாம் சகலவித சுகங்களும் பெற்று வாழ்கிறோம் என்று கூறி அடுத்த அடியிலே வேதனை தொனிக்கப் பாடுகிறார் –

        பை தன் விதேஷ் சலி ஜாத் இஹை அதி க்வாரீ

ஆனால் நம் செல்வமெல்லாம் அயல்நாடு செல்கிறதே இதுவே பெரும் கவலை என்கிறார்.

நாட்டின் நலிவுகளுக்கெல்லாம் மூல காரணம் தாய்மொழி அறிவு இன்மையே என்பதை நன்குணர்ந்த பாரதேந்து அடிமை மோகத்தில் மயங்கிக் கிடக்கும் மக்களை எழுப்புகிறார்:

        நிஜ பாஷா உன்னதி அஹை ஸப் உன்னதி கோ மூல்

        அனைத்து உயர்வுகளின் ஆணிவேர் தாய்மொழி ஏற்றமே

        அங்க்ரேஜீ படி கே ஜதபி ஸப் குன் ஹோத் ப்ரவீன்

         பை நிஜ பாஷா ஞான் பின் ரஹத் ஹீன் கே ஹீன்

         ஆங்கிலம் பயின்று   மேன்மை பல பெற்றிடினும்

         சொந்த மொழி   கல்லாதார்   ஈனரினும்  ஈனரே

         படோ லிககோ கோஉ லாக் வித பாஷா பஹுத் ப்ரகார்

         பை ஜப ஹீ கச்சு ஸோச்சிஹோ நிஜ பாஷா அனுஸார்

         பயிலுங்கள் பல்மொழிகள் வித விதமாய்

         எனின் சிந்தியுங்கள் சொந்த மொழியில் மட்டுமே

         லகஹு ந அங்க்ரேஜ்  கரோ உன்னதி பாஷா மாஹி

         ஸப் வித்யா கே  க்ரந்த்  அங்க்ரேஜின் மாஹி லகாஹி

         காணீர் வெள்ளையரை ஏற்றம் பெறுவீர் சொந்த மொழியில்

          கொணர்நதனர் அவர் தம்மொழியில் சகல அறிவுச்செல்வம்

உண்மை தான். உலகில் எந்த மொழியிலும் ஒரு நல்ல நூல் வெளிவந்தால் ஒரே மாதத்தில் எளிய மொழிநடையில் அதன் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு தயாராகி விடுகிறது. எனவே தான் பாரதேந்துவும் பாரதியும் ஒரே குரலில் பேசுகிறார்கள்:

         விவித கலா சிக்ஷா  அமித் ஞான் அனேக் ப்ரகார்

         ஸப் தேஸன் சே லை  கரஹு பாஷா மாஹி ப்ரசார்

      சென்றிடுவீர் எட்டுத் திக்கும் – கலைச்

           செல்வங்கள் யாவும் கொணர்ந்திங்கு சேர்ப்பீர்

இதை இன்னும் விளக்கமாகக் கூறுகிறார் பாரதி –

பிறநாட்டு நல்லறிஞர் சாத்திரங்கள்

         தமிழ் மொழியில் பெயர்த்தல் வேண்டும்.

தாய்மொழி வளர்ப்பில் பாரதியின் பங்களிப்பு கணிசமானது.  நிறுவனமாகச் செய்ய வேண்டிய பணியை பாரதி தனியொரு மனிதராகவே செய்தார்.  ‘வாழிய செந்தமிழ்’ என்று பாடியதோடு நில்லாமல், செந்தமிழ் செழித்து ஓங்கி மக்கள் நாவில்  தவழவும் தாமே வழிகாட்டியாக நின்றார்.‘இயன்றவரை தமிழே பேசுவேன்; தமிழே எழுதுவேன்; சிந்தனை செய்வது தமிழிலே செய்வேன்” என்று உறுதிமொழி எடுத்துக் கொண்ட பாரதி வாழ்நாள் முழுதும் அதன்படியே ஒழுகினார்.

‘வாழ்க நிரந்தரம் வாழ்க தமிழ்மொழி வாழிய வாழியவே!’ என்று பாடிய பாரதி நமக்கு  தாய்மொழியின் ஆற்றலை எடுத்துரைக்கிறார்.  ‘வானம் அளந்தது  அனைத்தும் அளந்திடும் வண்மொழி’ என்கிறார்.  இன்றும்   வானம் அளந்ததனைத்தையும்  அறிந்து அது மேன்மேலும்  வளர வேண்டுமானால் தமிழர்கள் அதனை அனைத்துத் துறையிலும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

பாரதி  யார்  என்று பாரதிதாசன் தெரிவிக்கிறார் –   “பாரதி செந்தமிழ்த் தேனீ   –  சிந்துக்குத் தந்தை – கவிழ்க்கும் பகையைக் கவிழ்க்கும் கவிமுரசு – மண்டும் மதங்கள் அண்டா நெருப்பவன் – சாதிப் படைக்கு மருந்து – தமிழைச் செழிக்கச் செய்தான், தமிழால் தகுதி பெற்றான்.”  நாமும் தமிழைச்செழிக்கச் செய்வோம்! தமிழால் தகுதி பெறுவோம்!

முழுக்கைகள்

சுப்ரபாரதிமணியன்

காலை வானம் வெளிறிப் போயிருந்தது. நிலவு எங்கோ சென்று தொலைந்து போய்விட்டிருந்தது. மேகங்களின் கூட்டணி ராட்சத உருவங்களைக் கலைத்துப் போட்டுப் போனது. இப்படி காலை நேரத்து வானத்தை வேடிக்கை பார்த்து ரொம்ப நாளாகி விட்டது முத்து லட்சுமிக்கு.புறாக்கூண்டை விட்டு ரெண்டு நாள்  விடுமுறை என்று பெனாசிர்  சொல்லியிருந்தாள்.  புறாக்கூண்டு இப்படி நெருக்கமாக இருக்குமா. அலைந்து திரிய  இடமில்லாமல் போய் விடலாம். ஆனால் நின்று கொண்டுத் தூங்குவதற்கு இடம் கிடைத்து விடும். புறாகூண்டு வீடு என்பதற்கு பதிலாக லைன் வீடு என்று சுலபமாகச் சொல்லிவிடலாம் என்று முத்துலட்சுமி நினைப்பாள்.

பெனாசிர் ஊருக்குப் போகிறாள். காலைப் பயணம் சுலபமாக இருக்கும் என்பதால் கிளம்பிவிட்டாள். பனிரண்டு மணி நேரப் பயணம். அவசரமாய் வரச் சொல்லி தகவல் வந்திருந்தது. சின்ன  சீட்டு ஒன்று எடுத்த பணமும் பெனாசீர் கைவசம் இருந்தது.

“என்னமோ ரகசியம் மாதிரி வா. வான்னு கூப்புடறாங்க. அப்பா, அம்மா யாராச்சுக்கும் உடம்பு செரியில்லாமப் போயிருக்கும்.”

“இல்லே வேற விசேசம்ன்னு இருக்கலாமில்லே”

“அப்பிடி ஒன்றும் தெரியலெ”

“ஊருக்குப் போன தெரிஞ்சிடப் போகுது”

 

ரேஷன் கடைக்குப் போய் அவமானப்பட்டதைப் பற்றி சற்று உரக்கவே பேசி சண்டை இட வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தாள் முத்துலட்சுமி. ஆனால் இரவில் தாமதமாக  வந்த அவள் ஊருக்குப் போகவிருப்பதைச் சொன்னபின் அதைப்பற்றி விரிவாய் பேசவில்லை.ரேஷன் கடையில் பார்வையில் பட்ட அந்த இளைஞனை அவனின் புது உடையை முன்னிட்டு வெறித்துப் பார்த்திருக்கக் கூடாது என்று பட்டது. முத்து லட்சுமிக்கு, அவன் ஜீன்ஸ் கீழ் உடையில் கிழிசல்கள் இருந்தன. சட்டையிலும் ஓட்டைகள் இருந்தன. காதில் கடுக்கன் போட்டிருந்தான். தலையில் இருந்த கறுத்த மயிர்களைப் பிரித்தெடுத்தமாதிரி பிரவுன் வர்ணம் போடப்பட்டிருந்தது.

“உங்களுக்குன்னு தனி க்யூ இல்லே”

“தெரியும்”

“உங்களுக்குன்னு தனி இரண்டாவது கியூ இல்லெ”

“தெரியும்னேன்”

“அது…. ஊனம் சார்ந்த கியூ”

“அதுவும் தெரியும்ன்னேன்”

“புரிஞ்சுகிட்டா சரி”

“செரி போ”

“ரேசன் கார்டுலெ இன்னொரு சீட் ஒட்ட வந்திருக்கீங்க, உங்க கையிலயும் இன்னொன்னே ஒட்டிக்கலாம்”

“பேச்சு எல்லை மீறுது”

“யோசனையாத்தா சொன்னேன்”

“என்ன யோசனை”

“ யோசிக்கறதுதா “

“செயற்கை கை வெச்சுக்கிறது”

“செரிப்பட்டு வருமா தெரியலே”

“ஒரு கையோட வாழ்க்கை முழுக்க இருக்க முடியுமா, ஒரு கை ஓசை ஆகுமா”

“எல்லாம்  செரிதா, ரெண்டு கை வெச்சிட்டுப் பண்றதை ஒரு கையில் பண்ணிக்க வேண்டியதுதா”

“ரொம்பவும் சரியான்னு தோணலே”

“ஏதோ க்யூ வரிசையில நிற்கிறோம். முன்னால நிக்கிறீங்கன்னு நீங்க சொல்றத கேட்டுக்க வேண்டியிருக்கு”

“யாராச்சும் சொல்ல வேண்டியெதெ நான் சொல்றன்”

“அதுக்காக எது வேண்ணாலும்  சொல்ல்லாமா,,,”

“பட்டதைச் சொன்னேன்”

“பரவாயில்லெ”

அதற்குள் வரிசை நகர்ந்து ரேசன் கடைக்காரர் முன் வந்து நிறுத்திவிட்டது.பக்கத்தில் இருப்பவர் நீள மஞ்சள் அட்டையை வைத்திருந்தார்.சில வெள்ளை அட்டைகளும் தென்பட்டன. சர்க்கரைக்கென்று தனி அட்டை இருக்குமா. அட்டை என்று எதிலும் பேர் இல்லை. அப்பா பெயரில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த்து இப்போது நீக்கப்ப்பட்டிருக்கலாம்.உள் தாள்கள் எல்லாவற்றிலும் ஏகதேசம் துருத்திக் கொண்டிருந்தன.

“என்ன கார்டுலெ ஆம்பள பேர் இருக்குது”

“ஆமாங்க”

“நீங்க ஆம்பளையா”

“வீட்டு ஓனர் கார்டு”

“பொம்பளைதானே நீங்க”

“செரி…. இதுக்கு ஆராய்ச்சி வேணுமா”

“நீங்க நிக்கிறதப் பாத்தா ஆராய்ச்சி பண்ணனும்னு தோனுது”

“என்னன்னு”

“திருநங்கையோன்னு”

“அய்யோ போதும்”

“செரிம்மா, எதுக்கு அனாவசியப் பேச்சு, வீட்டுக்காரரை வரச் சொல்லு”

“அதுதா ”

“வீட்டு ஓனரை”

“வரச் சொல்றன்”

வீட்டு சொந்தக்கார்ர் சென்னப்பன் மீது எரிச்சலும் கோபமும் வந்தது. முன்னால் நின்று கேள்வி கேட்டவனின் மேல் எரிச்சலும் கோபமும் வந்தது. தன்னை எங்கோ  கொண்டு போய் தள்ளிவிட்ட பெனாசிர் மீது கோபம் வந்தது. வேலையில்லாமல் சும்மா இருப்பவள் என்று எங்காவது துரத்தி விடுகிறார்கள்.

“ஒண்ணு கேக்கறம்ன்னு தப்பா நெனைக்காதீங்க அக்கா”

“செரி சொல்லு. எங்க குடும்பத்தைப் பத்திக் கேக்காதே”

“என்னைப் பத்திதா அக்கா”

“உங்க வீட்டுக்கு வந்து தங்கினன், என்னை மில்லுக்கு அனுப்பனும்னு உங்களுக்கு எப்பிடித் தோணிச்சு”

“என்னோட பனியன் கம்பனிக்குக் கூட்டிட்டுப் போலாமுன்னுதா நெனச்சன். அவங்க மொதல்ல கூட்டற பொறுக்கற வேலைதா குடுப்பாங்க. செக்கிங்ன்னு வர்றதுக்கு மாசக் கணக்காயிடும். என்ன செய்யறதுன்னு பசீர்கிட்ட கேட்டன். நம்ம ஒத்த லைன்ல ஆறாவது வீட்லெ இருக்கறவர், அவர் மில் புரோக்கர்,  ஸ்டீபன்னு ஒருத்தர்கிட்ட வேண்ணா சொல்றன்னார்”

“இல்லே, நீங்களே புரோக்கர்ன்னு திடீர்ன்னு சந்தேகம் வந்துச்சு”

“நான் புரோக்கரா இருந்தா எதுக்கு பனியன் கம்பனியில கெடக்குறன். அந்த வருமானமே போதுமே. ஆனா சங்கடமால்லே இருக்கும்  ”

“புரோக்கர் ஆக ஆசையா”

“வேண்டா, எங்க, என்ன நடக்குமோ, அது பின்னே என் தலைமேல வந்து விழுந்திரும். புரோக்கர் வேலை பண்றதெக்கல்லாம் மன தைரியம் வேணும், பொய்யும் சுலபமா சொல்லணும், அல்லா குடுத்த இந்த வகை நிம்மதி போதும். ஆயிரம் ரூபா கெடைக்குதுன்னு யாரை எங்க தள்ளறம்னு வெவஸ்தையில்லாமத் தள்ளிருவாங்க. பாவம் எங்கெங்கையோ போய்ச் சேரும்.”

“என்னமோ ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சக்கா”

“நிவர்த்தி பண்ணிட்டையே, நல்லதுதா”

ஆனாலும் பெனாசீர் மீது ஏன் கோபம் வருகிறது. எரிச்சல் வருகிறது. தெரிந்த முகத்தின் மீதே காறித் துப்ப முடியும். தெரிந்தவர்கள் மீதே எரிச்சல் வருகிறதா, இந்த எரிச்சலை அவள் புரிந்து கொண்டால் என்ன நடக்கும். இனி யாருக்கும் உதவி செய்ய வேண்டாம் என்ற தீர்மானம் வரும்.

 

இரவே முத்து லட்சுமி புளிச்சாதம் தயார் செய்திருந்தாள். காலை முழிப்பில் அவசரமாய் எழுந்து தேங்காய் சாதமும் செய்துவிட்டாள்.சாதங்களின் மணங்களில் அறை கமகமத்துக் கொண்டிருந்தௌ. பட்டினியும், போதாத சோறும் கிடைக்கிற இடத்தில்தான் இந்த அபூர்வ மணம் தெரிய வரும்.

“புளிச் சோறு ஊருல இருக்கறவங்களுக்கும் சேத்து செஞ்சிருக்கே போல”

புளிச் சோறின் மணம்  கமகமவென அறை முழுக்க நிரம்பி இருந்தது.  கொஞ்சம் வேர்க்கடலையைச் சேர்த்து கலவையாக்கியிருந்தாள். அது வானத்து வெளிறிய நட்சத்திரங்கள் போல் மின்னின.

“ஒரு வா சாப்புடு அக்கா”

பெனாசீர் ஒவ்வொரு வேளை சாப்பாட்டிற்கு முன்பு ஒரு சிறு வெங்காயம், ஒரு துண்டு நெல்லிக்காய், பனை வெல்லம் ஒரு துண்டு என்று சாப்பிடுவாள். யாரோ சொல்லி  வைத்திருக்கிறார்கள். புளிப்பு, இனிப்பு வெங்காயம் என்று ஒவ்வொரு  வேளைக்கு முன்பும் சாப்பிட்டு வழக்கமான சாப்பாட்டிற்குப் போனால் அதுவே உடம்பிற்கு எதிர்ப்புச் சக்தி தரும் என்று. அதைத் தவறாமல் கடைபிடிப்பாள்.

“இந்த சாக்கடை ஊர்ல கொஞ்சம் நோய் இல்லாமெ வாழறதுதா பெரிய போனஸ்”

மில்லில் வேலை செய்கிறவர்களுக்கு மில் நிர்வாகமே வெல்லம் தரும். வாயுள் போகும் பஞ்சு கரைந்து போகப் பனைவெல்லம் நல்ல மருந்து என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறாள். முத்துலட்சுமி சுமங்கலித் திட்டத்தில் வேலை செய்த மில்லில்  அதெல்லாம் தரவில்லை. முகமூடி போன்று தந்தார்கள். மூக்கை மூடிக் கொள்ளலாம். இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கிக் கொண்டால் மூச்சுத் திணறுவது போல் இருக்கும்.

 

அது நாலு நாளில் நாற்றமடிக்கும் என்று பலர் அணிந்து கொள்வதில்லை. பெனாசீர் செய்வதைப் போன்று தானும் செய்ய நினைப்பாள். “நெல்லிக்காய் கெடைக்கும். இதை நம்ம லைன் வீட்ல இருந்த ஒருத்தர் சொன்னார். அவர் நெல்லிக்காய்க்குப் பதிலா  சின்ன தேங்காய்த் துண்டு சாப்பிடுவார். ஒடம்பை ஜாக்கிரதையா வெச்சிட்டா மரியாதையா இருக்கும்.”

மாலை நேரத்தில் லைன் வீட்டுப் பெண்கள் கோலம் போட வாசலில் இருப்பார்கள். மற்றபடி தொலைக்காட்சியைப் பார்த்தபடி வீட்டினுள்ளேயே கிடந்தார்கள். கணவர்களை வரவேற்க யாரும் வீட்டு வாசலில் வந்து உட்காருவதில்லை.

“இது பெரிய ஆபீஸ் வேலையா என்ன. கரெக்டானா டைமுக்கு வந்து போறதுக்கு. எப்ப வேண்ணா வருவாங்க. போவாங்க. பனியன் கம்பெனி வேலை அப்படி”

ஐந்தாம் வீட்டு கோபண்ணன் வீட்டில் இருக்கிறாரா என்று கண்டுபிடிக்க முடியாது. இரவில் தாறுமாறான நேரத்தில் வருவார். வரும்போதே தள்ளாடின போதையில் இருப்பார். தள்ளாடாமல் அவர் வந்த நாளை எண்னி விடலாம் என்று அவன் மனைவியும் சொல்லியிருக்கிறாள்.

கதவு அடைத்தால் அவ்வளவுதான். யாரும் திறக்கமாட்டார்கள். காலையில் சாப்பாட்டுப் பையை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினால் இரவுதான் வருவார். பெரும்பாலும் எல்லா வீட்டு ஆண்களும் இங்கு இப்படித்தான் என்று பெனாசீர் சொல்லியிருக்கிறாள்.

“வெந்ததைத் தின்னு விதி வந்தா செத்தும் போறதுக்கு உதாரணம் இந்த காம்பவுண்ட் ஜனங்க. இந்த ஒத்த வீட்டு ஜனங்க ”

“தீபாவளிக்குன்னு வந்து ஒண்ணா பட்டாசு வெடிப்பாங்களா”

“எல்லாருமே வெளியூர்க்காரங்க. தீபாவளி வந்தா மூணு நாள் முந்தியே ஊருக்குப் போற அவசரத்திலேயே இருப்பாங்க. திருவண்ணாமலை தீபம் வர்றப்போ தீபாவளியை நெனச்சிட்டுப் பட்டாசு வெடிச்சுக்குவாங்க. இப்பதா வெளியூர்க்காரங்கன்னா ஆந்திரா, கேரளம்ன்னு இல்லாமெ, நேபாள், ஒரிசா, பெங்கால்காரங்கன்னு ஆகிப்போச்சே”

“யார் யாருக்கு வாடகைக்குத் தர்ரதுன்னு எல்லையே கெடையாது. யார் வந்து கேட்டாலும், அட்வான்ஸ் குடுக்கத் தயாராக இருந்தால் வீடு கெடச்சிடும். வர்றவங்க எப்பிடி இருந்தாலும் செரி”

வீட்டுக்காரர் தென்னம்பாளையத்தில் இருந்தார். வாடகை முதல் வார ஞாயிறில் வசூலிக்க வருவார். இல்லாவிட்டால் இரண்டாம் வீட்டில் இருக்கும் கோவிந்த் வாங்கி வைத்துக் கொள்வார். இருக்கும் மூன்று கழிவறைகள், மூன்று குளியலறைகளைப் பயன்படுத்துவதில் சிரமங்களோ, பிரச்சினைகளோ இருந்தால் சென்னப்பனே பார்த்துக் கொள்வார். சாக்கடை அடைத்துவிட்டது, தண்ணீர் போகவில்லை இரண்டு நல்ல தண்ணீர் குழாய் தண்ணீரைப் பிரித்துக் கொள்வதில் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு நாயகமாக சென்னப்பன் இருப்பார். இது சம்பந்தமாய் அவர் மனைவியிடம் ஆலோசனை சொல்வார். அதை மட்டும் கன்னடத்தில் சொல்வார்.அப்போது கன்னடம் அதிகாரத்தில் வந்து நிற்கும்.

லைன் வீடுகளில் நடக்கும் சிரமங்கள் பற்றி அவர் நேரம் கிடைக்கையில் சொல்வார். பத்மாவதிபுரம் லைன் வீட்டொன்றில் ஒருவன் புதிதாக குடி வந்திருக்கிறான். அவன் சாயப்பட்டறையில் வேலை செய்யும் சக தொழிலாளயின்  மனைவியைக் கூட்டி வந்து குடித்தனம் நடத்தி இருக்கிறான். ஒரு நாள் பழைய கணவன் சாயப்பட்டறை அமில பாட்டிலுடன் வந்து வீசி ஊற்றியிருக்கிறான். ஆணின் உடை போடாத இடமெல்லாம் வெந்துவிட்டன. முகம் கொப்பளித்துவிட்டது. ஆடை மூடின பகுதிகள் ஒட்டிக் கொண்டுவிட்டன. முப்பது சதவீதம் தீக்காயம்  போலாகிவிட்டது. லைன் வீட்டிலேயே இது நடந்ததால் பெரும் பிரச்சினையாகி காவல்துறையினர் வந்து சிரமப்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.

“இங்க எல்லாரும் குடிகாரப் பயல்களா இருக்கிறதுனாலே குடிச்சிட்டு பிளாட் ஆகிறதுக்கே நேரம் இல்லாம இருக்கு. இது சௌகரியந்தா”

“என்னங்க சௌக்கியம், குடிச்சிட்டு கெடக்கிறதா”

“இல்லீன்னா ஊர் வம்பை வெலைக்கு வாங்குவாங்க. யார் பின்னாலேயாச்சும் திரிஞ்சு பிரச்சினையில மாட்டிக்குவாங்க”

அப்படிக் குடித்துவிட்டு ஆட்டம் போட்ட நேபாளிகள் இருவரைப் பற்றி சென்னப்பன் பெனாசிரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்” சாயப்பட்டறையில் அந்த நேபாளிகளுக்கு வேலை. ரெண்டு பேரும் சின்ன வயது. குடி மயக்கத்தில் என்ன பண்றாங்கன்னு தெரியாமெ கம்பரசர் காத்து டியூப்பை எடுத்து ஒருத்தன் இன்னொருத்தன் ஆசன வாயில் வெச்சிட்டான். அவன் வயிறு உப்பி வெடிச்சு செத்துப் போயிட்டான். ஏழு வருசம் ஜெயில். நாலு பேர் வாழ்க்கை போச்சு”

“ரெண்டு பேர்தானே”

“ஆமா, செத்துப்  போனவன் ஒருத்தன். காத்து பைப் வைச்சவன் ஒருத்தன். அவனுகளுக்கு பொண்டாட்டின்னு ரெண்டு பேரும் இருக்காங்கில்லயா, அதுதா நாலு பேரு”

பேருந்து நிறுத்தம் வரை கூட வருவதாய் கிளம்பினாள் முத்துலட்சுமி.எதிலும் அவசரமில்லாத பொழுதுதான் அங்கும் எல்லோரையும் விரட்டிக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது.

“சாப்பாட்டுப் பைன்னு ஒண்ணு தனியா இருக்கேக்கா”

“வீட்லே சமையலுக்குன்னு நீ வந்தப்துபுறம் சாப்பாடு கொஞ்சம் அதிகமாய் போச்சு.  ரெண்டு வாய் அதிகமா எறங்குது. ருசியா வெவ்வேறயா சமச்சும் போடற, இன்னிக்கு மட்டன் எடுக்கிறா வேற சொன்னேன்”

“வந்தப்புறம் எடுத்தர்லாம். காடை கெடச்சாலும் செரி”

சண்டே மார்க்கெட் என்று புதியதாய் ஒன்று கிளம்பியிருந்தது. அங்கு சிக்கன் வாங்கப் போன முத்து லட்சுமிக்கு ஒரு புதுத் தகவல் கிடைத்தது. ஜனதா சிக்கன் என்று ஒரு வகை சண்டே மார்க்கெட்டில் கொடி கட்டிப் பறந்தது. ஒரியாக்காரர்கள் அதில் ஜனதா சிக்கனுக்குக் காத்திருந்தார்கள். மிச்சமாகிற எலும்பில்கொஞ்சம் சதைத் துணுக்குகள் ஒட்டிக்  கொண்டிருக்கும். கொஞ்சம் சதையும், எலும்பும் கலந்திருக்கும் அதை பிரிசரில் போட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். வழக்கமான விலையை விடக் குறைவு. சூப்புப் போலக் குடிக்கலாம். மசாலா பொடி போட்டுக் குழம்பாக்கிக் கொள்ளலாம்.

ஒருவாரம் ஜனதா சிக்கன் போட்டாள்.ருசி பார்க்கலாம் என்று சொன்னாள்.

“அதுக்கு பெரிய டிமாண்ட் அக்கா, க்யூ நிக்கிறாங்க. பாவப்பட்ட ஜனங்களாத்தா இருக்கணும்”

காடை கவுதாரின்னு போயி கெடைக்காத போது ஜனதா சிக்கன் ஒரு நா வாங்கிட்டு வந்த்தான் ஸ்வர்ணவேல்.

சாப்பாட்டுப் பையை முத்துலட்சுமி எடுத்துக் கொண்டாள். துணிப்பையை பெனாசிர் தோளில் மாட்டிக் கொண்டாள்.கனமான இறக்கைகள் முளைத்தது போலிருந்தது.

“துணிப்பையைப் பாக்கிறப்போ, அக்கா நீ வர ரொம்ப நாளாகுமோன்னு  பயமா இருக்கு”

“அதெல்லா இல்லடி”

“நீ உடுத்தியிருக்கிற புதுப் புடவையைப் பாக்கறப்போ ஏதோ விசேசம்ன்னு தோணுதுக்“ ஊர்லே ஏதாச்சும் விசேசமாக்கா.. சொல்லக்கா “

“ தெரியலே. வா வான்னு வாப்பா கூப்புட்டே இருக்கார். போயிட்டுதா வர்றதுன்னு கெளம்பிட்டேன்.”

“ என்னமோ சந்தேகம் வந்துச்சு “

“அதெல்லா ஒண்ணுமில்ல. எதை வுடுத்தினாலும் வெளுத்துப் போன மாதிரி இருக்குது. அதனால் போன மாசம் எடுத்த புதிசெ உடுத்திட்டேன்”

 

பெனாசிர்  முகத்தில் தெரிந்த தெளிவு  ஏதோ விசேசம் போல் எண்ணத் தோன்றியது முத்து லட்சுமிக்கு .  அப்படி அவள் ஊரிலேயே ஒதுங்கிக் கொண்டு விட்டால் தன் நிலைமை என்ன வாகும். இன்னொரு அறை தேட வேண்டும். நாலைந்து பெண்கள் இருக்கும் அறைதான் அவள் மனதில் இருந்தன. பெனாசிரிருடன் இருப்பது போல் இரண்டு பேர் இருக்கும் அறை கிடைப்பது சிரமம்தான். அதற்குள் இன்னொரு வேலை தேட வேண்டும். வேலை கேட்கப் போகிற இடங்களிலெல்லாம் இடது கையை விலக்கி காட்டவேண்டியிருக்கிறது. நடந்த விபத்து பற்றி விரிவாய் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.

மில் நிர்வாகம் தந்த பணத்தை அவளை மில் வேலையில் சேர்த்து விட்ட புரோக்கர் ஸ்டீபனிடம் தந்து விட்டதாகச் சொன்னார்கள். “ நீ வந்து  சேர்ரப்போ நீ குடுத்த  லெட்டர்லெ நீ அவனுக்கு பொதுவா ஆதரைஸ் பண்ணித் தந்ததும்   இருந்துச்சே , அதனாலதா தந்தம். வெளிப்படையா தர முடியாத நஷ்ட ஈட்டுத் தொகைன்னாலே அவனே வாங்கிட்டுத் தந்தர்ன்னு போனான்”   . ஸ்வரணவேலுவுடன் ஸ்டீபனின் ஊருக்கு அவனைத் தேடி போகத் திட்டமிட்டிருந்தாள். ஸ்வர்ணவேலுவைப் பார்ப்பது அபூர்வமாகி விட்டது  பின்னர்.

 

காலை நேரத்துக் குளுமையை அனுபவிக்கிறவர்கள் மாதிரி நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். பேருந்து நிறுத்த நிழல் குடையில் படுத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் மரக் கட்டைகளை சேர்த்து வைத்த மாதிரி கிடந்தார்கள். உயரமான நியான் விளக்கின் கீழ் நிழல் விழுந்து கிடந்தது. அதன் உச்சி வானத்து நீலத்தைக் கரைத்திருந்த்து.

“திரும்பி தனியா நடந்து போவே”

“பரவாயில்லேக்கா”

“காலையில இப்பிடி நடந்து எவ்வளவு நாளாச்சு முத்து. ஆசைப்பட்டு நடக்கக் கூட நேரம் வாய்க்கறதில்லே. ஆசைப்பட்டாலும் நடக்க முடியுமான்னு தோணலே. ஜாக்கிரதையா இரு. பொழுது போகலீன்னா, செல்வி அக்காகிட்ட துணி வாங்கிப் பிரிச்சிட்டுக் கெட. பொழுது போகும். அடுத்து என்னன்னு  ரெண்டு பேரும் யோசிக்கணும் போலிருக்கு”

ஏர் பேக்கிலிருந்து பாலிதீன் பை சுற்றப்பட்டதை எடுத்துத் தந்தாள் பெனாசீர். “புதுப் புடவை”

“இங்க வந்து தர்றியா”  ஒற்றைக் கையை நீட்டி வாங்கிக் கொண்டாள்.

“ ஒத்தக்கயிலெ வாங்கிக்கறது அபசகுணமில்லைதானே..”

“ இல்லே..”

“ இருக்கற  கையிலதானே வாங்க முடியும்.. “ மில் வேலையில்  அவளின் கை துண்டாகியிருந்தது. தொடர்ந்து மூன்று ஷிப்ட் செய்த ஒரு நாள் காலையில் தான் அவளின் கை கோண் வையிண்டிங் இயந்திரத்தில் சிக்கி  சிதைந்தது. அதன் பின் எங்காவது அடைக்கலம் கிடைக்குமா என்று தேடி பெனாசிரின் அறையைப் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்.. ஒரு மாதத்திற்கு மேலாகி விட்டது. ஒற்றைக் கையை வைத்துக் கொண்டு எந்த வேலைக்குப் போவது என்று தீர்மானமாகவில்லை. பார்க்கலாம் பார்க்கலாம் என்று பெனாசிர் பல தரம் சொல்லி ஆறுதல் தந்திருக்கிறாள்.

 

“வித்தியாசமா இருக்கட்டுமேன்னுதா, வீட்லெ குடுத்தா சாதாரணமா இருக்கும். போறப்போ குடுக்கலாமுன்னு வெச்சிருந்தன்.”

வலது புறத்தில் அன்னலட்சுமி பேக்கரியிலிருந்து மருதமலை மாமணியே  பாடல் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. கண்ணாடிகள் பலவகைக் கேக்குகளை  வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டின .

“எங்க ஊர் டெண்ட் கொட்டாய் ஞாபக்மே வருது முத்து.   இந்தப் பாட்டுச் சத்தத்தைக் கேட்கறப்போ”

“எல்லார் ஊர் டெண்ட் கொட்டாய் ஞாபகமும் வரும், அந்தப் பாட்டைக் கேட்டா, ”

” டீசாப்புடலாமா”

“பஸ் வந்துருமே”

“அடுத்து வர்ற பஸ்லெ போலாம். பஸ்தா  நெறைய கெடக்குதே”

“டீக்கடையில டீக் குடிச்சு ரொம்ப நாளாச்சு. மாசக் கணக்கில் இருக்கும்”

“நல்ல சமையல்காரிக வெளியெல்லா சாப்புட மாட்டாங்க”

 

பாலித்தீன் பையின் சலசலப்புடன் அவள் திரும்ப நடந்து கொண்டிருந்தாள். கோபாலன் பூக்கடை அருகில் இருவர் நிற்பது தெரிந்தது. அதில் ஒருவன் ஸ்வர்ணவேலு, அவன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் பெண்ணை மாரியம்மன் கோவில் வாசலில் கூட அவனுடன் ஒரு தரம் நெருக்கமாகவே பார்த்திருக்கிறாள். இப்போதும் அவர்கள் நெருக்கமாகவே நின்று கொண்டிருந்தார்கள். ஸ்வர்ணவேலு முதுகைத் திருப்பி வைத்துக் கொண்டு பேசிக் கொண்டிருந்தான். அந்தப் பெண்ணின் முகம் இருட்டும் வெளிச்சமுமாய்த் தெரிந்தது. நல்ல களையான முகம்தான். களையான முகங்கள் அவளுக்கு எப்போதும் பொறாமையைத் தரும்.

நடையை விரைசலாக்கிக் கொண்டு பரபரத்தாள் முத்துலட்சுமி. வெள்ளிரிக்காய் போன்ற அவளின்  இடது கையிலிருந்து சேலை இருந்த பாலித்தீன் பை நழுவப் பார்த்தது. மாரியம்மன்  கோவில் கதவு திறந்து இருக்க உச்ச ஸ்தாயியில் மாரியம்மனைப் பற்றிய பாடல் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது.

குமரன் வீதி முக்கில்  களிமண் பொம்மைகள்  பரவிக்கிடந்தன. தொந்தி பெருத்த விநாயகர்கள் ஏகமாய் இருந்தார்கள். தொந்தியைக் காட்டிக்கொண்டு திருஷ்டி பொம்மைகள் தென்பட்டன.பொம்மை வாங்கி நாளாகி விட்டது ஏதாவது வாங்க வேண்டும் என்பது மனதிலிருந்தது. ஆனால் இவை தண்ணிர் பட்டால்  குழைந்து உருவம் காணாமல் போய் விடும். வீட்டு ஓட்டிலிருந்து சொட்டும் மழை நீர் கரைத்து விட்டு விடும். ” இதெல்லாம்  களிமண் பொம்மையா “

“ பிளாஸ்டர் ஆப் பாரீஸ்..   அப்புற காகிதக்கூழ்  “

“ தண்ணி பட்டா கரஞ்சு போயிருமா ” பதில் சொன்ன பெண்ணின் உடையில் வடநாட்டுத்தனம் இருந்தது.பாசிகளை கழுத்தில் கனமான மாலையாகியிருந்தாள்.கையிலும் பாசிகளை வளையல்கள் போல் போட்டிருந்தாள். ஒரு நிமிசம் வினோதமானப் பார்வையாய் முத்துலட்சுமி அவளை  அளந்தாள். தன் உருவத்திற்கு வினோதமான ஆடைகளைப் போட்டு விட்டமாதிரி இருந்தது.

 

 

பேருந்து பெனாசிரை ஏற்றிப் போனபின் முத்துலட்சுமி  தெற்கு முக்கு வந்துத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.ஸ்வர்ணவேலுதென்படவில்லை.அவனுடன் இது போல் வீதி முக்குகளில் பல தரம் அவள் நின்று பேசியிருக்கிறாள்.இன்று அவனுக்கு முழுக்கைகள்  உள்ள பெண் தேவைப்பட்டிருக்கிறாள். ஊனமான தன் கை அவளை தெருவின் ஓரத்தில் கொண்டு வந்து விட்டதாக நினைப்பு வந்தது..சேலையைத் தாழ்த்தி ஊனமானஇடது  கையை மூடிக் கொண்டாள்.

தூரத்தில் பேருந்து புள்ளியாய் மறையும் வரை வீதி நீண்டிருப்பது ஆச்சர்யம் அளிப்பது போல் பார்த்தாள்.

***

To read the English translation of the story : http://www.akshra.org/full-hands/

AKSHRA
error: Content is protected !!