तीन दीस

– सूर्या अशोक

पोरणे घरा निमणो फातर लागेन निकळावनु काडताय चोवनु माका आश्वासु जालो. आनी तें घर थंय आशिल्लें म्हुण एक सूचना सरी दवरूक नज. थांगा सगटय रूक वोंवका. आनी पुणीय मिगेली बायल परतून येतली म्हुण आठोवया…

तीन दीस… तीन दीस…

कितें दिकलेलें आसतलें मिगेले बायलेन?

तीन दिसांक…

माका तशी कसलोच अंधविश्वासु आसा म्हुण न्हय… मिगेले बायलेन तशी दिकीलें म्हुण सांगतना…

आतां मिगेले बायलेक पुताथंय व्हरून सोडून देड वर्ष जाल्यां. घर पिसडूनातिल्लें ती परतून येंवचाकच तयार नाशिल्ली. मागीर माका वाट ना जाली… घर परम विकून वचाक पर्यान ती माका निर्बंध करूक लागलेली.

तें कशी किं? माका मिगेले पूर्विकांलें परम सोडूक जातलें वें? घर मागीर वचो, पोरणें जालेलें म्हणूया. केदणाय पुणी तें पिसुडका जातलेंच आशिल्लें. तें अशी एक कारणान जालें म्हळ्ळेलें…

आबोन केल्लेलें घर पोरणें जाले तेन्ना हांवें नवें घर ताजे लागीच बांदयलेलें. आनी तें पोरणें घर भाड्याक दिल्लेंय.

जाल्यारीय तीन दिसांक…

आनी मिगेले बायलेन… पाप…

ते घरांतु भाड्याक राबूक आयलेले वेळार गोपीली व्हारडीक जालीना. तागेली अम्मा धुम्मक्का आनी तो मात्र. ते घरांतु आयलेले उपरांतें तांकां चांगु कालु म्हुण तीं सांगतालीं. व्हारडीक करून, कामांतु उन्नती पावनु सगट तांचे दीस खुशाल मुकार वचाक लागले.

गोपीली व्हारडीक जावनु स मास जाल्याय आसतले. बप्पाक नज म्हणून ताजी बायल सविता आपले घरा वचा गेल्ली. गोपीक जाय जालेलें सगटय अम्मा करून दिता.

एक दिसा मिगेली बायल बांयचें लागी वोयलेले दुदणीक शिंपूक म्हणून गेल्लेले कडे साकून छडपड जावनु धावनु आयली आनी मांचार पदको जावनु पडली. सुधा खरशेवनु धावनु येता दिकून हांव विस्मित जालों. कितें जालें म्हुण चोंवचाक हांव गेल्लों. तिजे लागी हांवें शिंपीन म्हुण सांगून सोडल्यां. जाल्यारीय माका कष्ट दींवका नाका म्हणून तीच शिंपता. आनी आतां कितें जालें म्हुण कळना! म्हणून हांव चोयतना तिजें तोंड भीवनु धवें जाल्यां. तिका उलोंवचाकय जायना. कितें जालें म्हुण हांवें निमगिलेल्याक ती जाप दीवनातिल्लें हातपाय करून दाकयता. धुम्मक्काले घराकडे बोट दाकयता. ती कायरीं कितें म्हणून सांगना देखून हांव थंय बांयचे लागी चोंवचाक गेल्लों.

दोनिय घरांक जावनु तं ती एकि बांय. दोनीय घरां मद्दें अर्द उंचायेरी वणती आसा. अळतापेळतांतु घरां भितरी भोंवताय करताय सगट दिकूक पडतलें.

हांव बांयचे लागी वचून चोयलों. कोण ना. थंय कांय कोल्लो मनीषु ना. गोपीले घरा मागल्यान वासरे भागाक एक दारवोटो बांयचे लागी वाकतो जांवचो आसा. तो बंद आसा. मागीर ही सुधा कोणाक दिकून भिल्लेली? हांव परमांतु सगट दोळे घुंवडायले. सल्प रान जावनु पडल्यां. जोसफाक आपोवनु रान कातरोवनु उजो घालका. परमा वोंय पिसडून पडल्या मू! ती सामकी करोंवका. पूतु सांगतालो तं वोंय सगट पर घालनु सिमेंटान वणती बांदूक नज वे म्हुण. हां, तशी जाल्यार तशी. वणती बांदल्यार वार्यावेले गायांनी, म्हश्यांनी भितरी चडून येवना मू. पोरुं पावसारी परमांतु सगट कसली वासणा! घाणीन करतना घरांतु बेसूक जायना. जोसफाक उल्लो दीवनु हाडलो. चोंवचानिक होडली एकि म्हशी मरून कुसून पडल्या, एक कडेन. कितलें दंद केल्लें तेद्दूस तिका पूरनु घालूक! चार दीस गेल्यारीय परमांतुली घाणी वचना सरी दिसताली.

हांव परतून घरकडे गेल्लों. सुधा उठावनु बसून आसा. माका दिकूनिकच तीणे निमगीलें- ‘दिकीली वे, तुमी दिकीली वे?’

‘कोणाक दिकूक? थांगा कोणेच ना मू!’ हांवें सांगलें.

तिका विश्वासूच आयलोना.

‘तुमी धुम्मक्काक दिकलीना? वासरे मेटांचेरी बेसूनाशिल्ली मू… धवी जावनु… माका भय जालें…’

‘कित्याक गो धुम्मक्काक दिकून भींवका?’ माका मनांतु जालेंना.

‘भय जालें… सामकी भय जांवचें रूप! तिका हांवे नांव काडून आपयली. ती माका घूंवनु सरी चोयलीना… दूरा खंयकीच दृष्टी खोवनु बेसल्या… हात दोनीय जांगेर दवरल्याय… वासरे कवड जाल्यार बंद आसा. ती कित्या थंय भायरच्यान येवनु बेसल्या? माका सामकीच भय जालें!’

हांवेंय थंय दृष्टी व्हेल्लेली तं… कोणेच नाशिल्लें ते भागाक… मागीर ना वे म्हळ्यार ते मैदरा भायर एकि होडली म्हशी अशीच चोवनु राबलेली!

‘जाल्यार हांव गोपी लागी निमगून येतां, अम्माक सौख्य वे म्हुण?’

‘अय्यो! नाका, तशी निमगूनाकाय! सबाव कितेंय कारण सांगून वचून चोयल्यार पूरो.’

तशी हांव तागेथंय गेल्लों. कितेंय निमगीलेल्या ओटु अम्मा पासूनूय निमगीलें. अम्मा वासर्यांतु रांदीता म्हुण ताणे सांगूनिक मागीर थंय चड घडियांक राबलोना हांव. माका लजा जाली. बायलेलीं उतरां आयकून सोदूक गेलोलों…

हांवें परतून वचून सुधाक समाधान केल्ली- ‘तूं भीवनाका… कांय आसचेंना!’

हेरदूसा शिंपूक तिज्यान नज म्हणून हांवेंच शिंपलें. तेद्दुसय तांगेले वासरे कवड बंद आसा. ताजे हेरदूसाय तशीच.

हें कितें जालें, अशी आसप ना मू! हांवें आठयलें. आनी धुम्मक्काक समच नज बि वे? हांव तांगेले जनलाकडे चोयलों. गोपी भितरीच आसा म्हुण हांवें दिकलें. आज हो आफिसांतु गेल्लोना कित्या?

सल्प घडी जावनु तो एक चीलय घेवनु भायर देंवता दिकीलें. ओ! आज सविता येता जावयात. तें तं तो सामान हाडूक वता. सुधाक समाधान जाली.

‘व्हय म्हणे, पयरी चोंवचानिक ते धुम्मक्काक शें वर्षां जाल्यांय सरी दिसलें माका.’ हें आयकून माका हासु आयलो.

‘तुका कितें जालें सुधा? तिका चड जाल्यार साठ वर्षां तं जालेलीं आसतलीं.’

‘तें माका कळता… जाल्यारीय… पयरी तिजें तोंड धवें धवें… दोळे फोंडांतु वचून… गाल लांबून… मिरियो पडून… म्हांतारी म्हांतारी सरी… कितें ती तशी दिसली?’

हांव कितें सांगूक? हांवें तिका तशी दिकलीना नवें!

सुधाक एक तराचें भय लागल्या वरी जाल्यां. ती माका खंयीच वचाक सोडिना. कसलोच सानूच सोवदु आयकल्यार कितें तें, कितें तें? म्हणून मिजे हाताक घटी धरतली. घराचे भायर ती देवना. आंगणांतु म्हळ्ळेलें ती पाय माडयना.

देनपारां गोपीक मागीरीय दिकीलो. आजि सविता येतली म्हुण ताणे सांगतना हांवें दुशेर तागेले अम्मालें कायरीं निमगीलींच.

अम्माक? अम्माक कितें जांवचाक? अम्माक कांय ना! कांय ना मू! म्हुण तो होडान हासून घरांतु चडलोच.

आरे! हो कित्या हासता? हासूचें कांय न्हय मू हांवें निमगिल्लें! हाकाच कितेंय जालें वें!

सांजे सविता येतली म्हुण सांगलेले कारणान तिकाय दिकूयात म्हुण आमी फिदरांतूच बेसलीं.

‘आगो! ते जोसफाक येंवचाक हांवें सांगल्यां. रान कातरोंवका… हां, मागीरी एक लागेन. खंयीच विंदूर बि कुसून पडला म्हुण संशयु आसा माका. घाणी येना वें तुका?’

‘मिगेलें नांक सल्प बंद आसा म्हणे, हे बारकूणेन. फाले ताणे येतना चोंवचाक सांगूं.’ अशी उलोवनु बेसल्ले तेन्ना सविता येता. हासूनूच, ‘मागीर दिकूं’ म्हणून धरधरा तिगेले घरांतु चडून गेल्ली.

दोनि घडी भितरी थंय साकून एकि किंचाटी आयकूक पडली. आयकून आमी गडबडीन तिगेथंय धावलीं. सविता घरांतु साकून भायर धावनु येवनु कितनेन बडबडेता. ती भीवनु सामकी गुडोळो जाल्या. सुधान तिका धरून होगी आमगेले घराकडे व्हेल्ली. हांव गोपीथंय चडलों.

घरांतु सगट कुसडसाण! भितरी वता तशीच नांक करपता. हांव नांक बंद धरून सरी मुकार सरलों. भितरी एक मांचा लागी तो बेसूनासा. कूडांतु चडूक जायना. मांचारि धुम्मक्का…

पुलीस येवनु गेल्ले… गोपीक अस्पतालांतु व्हेल्लो. तीन दीस जावनु तो आवसूक राकतालो…

सुधान दिकीलें म्हळ्ळेलें दृश्य तें… सत्य वे?

माका कांयच मनांतु जायना!

आमी दोगांय पुताथंय गेल्लीं. आतां परतून येंवचे आशेन हांव हें दंद करयतां… कळना कशी जातलें म्हुण…

घर तें पिसुडलें म्हणून विसरतलीं वे आमी…

ते दीस… ते तीन दीस…

दर्पण (कथा संग्रह- 2015)

suryaashok1969@gmail.com

AKSHRA
error: Content is protected !!