हारश्याचो पांयगूण

अतिशा सूर्लीकर

एका गांवात कामील नावांचो पदेर  ताची घरकान्न कारमीन आनी धूं रीटा असो ल्हानसो  घराबो रावतालो. घरकान्न दुयेंत आशिल्ल्यान ती हांतरूणार आसताली. कामील सकाळ सांज गावात भोवुन तो पाव पोळयों विकुन आपल्या घराच्यांचे पोट भरतालो. कामील गरीब नाशिल्लो पुण शेजारांच्यानी केल्ल्या कारस्थनानी फसून तो सामको त्रासांत पडलो.

घर-दार, भेस-भाट देमानांत पडिल्लयान ताचो चडसो दुडू देमांन चलोवपाक वतालो .वर्साची वर्सां  उलगली तरी कोर्टाचो निकाल कांय लागनासलो.सांजेक जेवणाक पातिशेर , इतले दुडू ताणे देमांन जिकपाक घाले. चितुन चितुन कामील जातालो पिकार. वयल्यान वाडील्ली मोगाची एकटीच धुं आनी ताच्या काजराचो ताका चड उसको आशिल्लो. आपल्या गाठीक चार पयशे मायज जमचे ह्या आशेन तो खुब कश्ट करतालो.रीटाय खुब कश्टी चली, ते आपल्या बापायच्या कामांत हात बोट घालून ताका आपलो आदार दिताले. शेजारांच्या दुश्टपणांक लागुन ताच्यो आयिल्ल्यो सोयरीगती तिगनासल्यो.

पुरुमेताचे फेस्त आशिल्ल्यान, चार दुडू मायज मेळत ह्या आशेन कामील कांकणा, पोळयों घेवन भायर सरलो.बापायकसागांत मेळटलो आनी आपलो आदार जातलो म्हण रीटान आनी दोन पोतयों भरल्यो.फेस्त दुसर्या गांवात आशिल्ल्यान बापुय आनी धुं  सकाळच्या पारार आवयचो निरोप घेवन फेस्ताक वचपाक भायर सरली. चलता चलता वाटेर उजवाडले.कामील थकला हे रीटान वळखले आनी म्हणपाक लागले “पाय तु इंगा बोस हांव तुच्यापासत उदोक घेवन येता.”पलतडच्या रसत्यार एक खोप पळोवन ते त्या खोपीं म्हर्यांत पावले.” घरा ओ घरा ” आहा कोण? इतल्यान जाप दित म्हातारी भायर सरली. “कोण तूं बाय ? आनी किदे तुका जाय? रीटांन जाप दिली ” मांय , पायक माज्या पिवंक इल्ले उदक जाय. यो पोरां यो, उदक भरपुर आसा पुण फाटले बांयत राझू घालून उदक पयली कळशेन भरचे पडटले अशे म्हातारेन म्हळे. रीटा सडसडीत फाटले बांयचे उदक  काडटा ते पळोवन म्हातारेक आपल्याकुय चार कळश्यो उदक भरून दित काय हाची आस जाली.म्हातारेन आशेन रीटाकडेम विनवणी केली, “बाय ह्या जाणट्या हातांक उदक काडपाक त्राण उरुक ना आनी माकाय पिवपाक उदक ना, चार कळश्यो उदक भरून दिवशी माका?”  पायची तान आनी फेस्ताक टायमार पाउन पोळयो कांकणा विकपाचो ताण. रीटाक ना म्हणपाक जमले ना ताणे
ताणे त्याच नेटार चार कळश्यो मायज काडून म्हातारेची इत्सा भागयली. वतना म्हातारेन रीटाक आशीर्वाद दिलो आनी ताका एक हारसो दित म्हळे ” देव तुजे बरे करू आनी तुवे मनांत येवजील्ल्यो सगळ्यो इत्सा पूर्ण जांव.” वचपाचे गडबडेन रीटाक काय कळुना.रीटान उदक आनी हारसो  घेवन  म्हातारेचो निरोप घेतलो.

तानेल्या बापायक उदक पिवपाक दिले आनी हारसो पोळया पाटल्यांत  घालतना इत्शीले की सगळो म्हाल तांचो काबार जांव, अशे जाले जाल्यार पाय  धादोशी जावन घरा वतलो . आनी दोगांयनी फुडली वाट धरली.
फेस्ताक पावपाक मात्सो उशीर जालो लोकांचे मांड लागील्ले आनी पदेरांची कांकणा पोळी विकपाक गर्दी पळोवन रीटा निराश जाले. पायन हाडलेलो म्हाल सोपतलो काय ना असो प्रश्न ताका पडलो. इतली पदेरांची गर्दी आसुन सुद्धा सांज मेरेन कामीलालाे सगळो म्हाल खपलो.रीटा अजाप जाले पुण ताका आपल्या बापयचे धादोसपण पळोवन खोस जाली. रात मेरेन दोगांय परत घरां पावली. रीटान सगळयो व्हेल्यो तो वस्तू जाग्यार घाल्यो. आनी म्हातारेन दिल्लो हारसो चौकेर लायलो. तो हारसो एकदम आकर्षिक करपी पळोवपाक  वेगळो आनी देखणो. तो हारसो लायिल्ल्याक तांच्या चौकेची आनी सोब वाडील्ली.  कामील हात पांय धुवन जेवलो आनी मात्सो विसव घेवन परत सकाळच्यो पाव पोळयो करपाक वावुरपाक लागलो. रीटा चड थकील्ल्यान ताचो थंयच दोळो लागलो.सकाळी उठुन रीटान आपल्या पायक एकटोच काम करतना पळोवन मनांत परत इत्सिले , “काल आमचो म्हाल सपला तसो जर माजी मांय बरी जाली आनी देमांन जिकली जाल्ल्यार पायचो उसको आनी कास्तीक कमी जातली” .सकाळच्या अकरा वरांचेर दारांत आदवोगादाक पळोवन रीटाचे हातपांय थड पडले, आदवोगाद देमांन जिकला आनी तांचे घरदार, भाट भेस तांच्या ताब्यान परत पडला ही खबर सांगपाक तांगेर आयल्लो.कामीलाक ही खबर आयकुन जीवाक सुसेग पडलो.दिस फुडे वतात तशे रीटाची सौयरीग बर्या घरांत जुळ्ळी आनी हळु हळु रीटाच्या आवयच्या भलायकेन सुधारणा जावन आवय भोवपाक लागली. आता कामील आनी ताचो घराबो समाधानी आशिल्लो.

पटापटा सगळ्यो गाठी सुटुन सगळे परत जुळटा ते पळोवन, रीटा चितपाक लागले आनी अचानक ताका म्हातारेच्या आशीर्वादाचो खरो अर्थ कळ्ळो आनी तिणे दिल्ल्या सागवादीची याद जाली. ती सागवाद म्हळ्यार हारसो, ह्या हारश्याच्या पांयगुणान तांचे गेल्ले सगळे तांका परत मेळिल्ले

AKSHRA
error: Content is protected !!