तिरुवळळुवर्

अलमेलु कृष्णन्            

द्रविडभाषाया: आदिकवि: तिरुवळळुवर् महाभाग:| प्रथमकवि, देवकवि:,पोय्यामोऴियार्,नयिनार् इति अपर नामधेयेनापि स: महाभाग: विख्यात: | स: 2000 वर्ष पूर्वे चेन्नै राज्ये मयिलापुरी नाम स्थाने जज्ञे| द्रविड वेद: इति विश्रुत: विशिष्ट द्रविडभाषा ग्रन्थ: तिरुक्कुरळ् तेन महाभागेन एव विरचित: | कुरळ् द्वितयपंक्तिभ्यां  युक्त छन्द विशेष: | ते 133 (एकत्रयस्त्रिंशत्) अधिकारेषु विभक्ता: | प्रति अधिकारे दशकुरळा: सन्ति | अस्मिन् ग्रन्थे समग्ररूपेण 1330 (त्रयोदशशतस्त्रिंशत् ) कुरळा: सन्ति | एतत् ग्रन्थे धर्म अर्थ काम विषयान् अधिकृत्य व्यवहृतमस्ति य: निर्दिशति मानवै: किं कर्तव्यं किमकर्तव्यमिति | तिरुवळळुवर् महाभागस्य वाणी भूत, वर्तमान, भविष्य इति त्रिषु कालेष्वापि हितकरा: |

तिरुवळळुवर् महाभागेन तिरुक्कुरळ् ग्रन्थे वर्णित प्रकारेण तस्य महाभागस्य पत्नी वासुकी पतिपरायणा आसीत् | सा महाभागा निस्वार्थ भावेन पतिसेवनं कुर्वन्ती जीवनयापनं कृतवती |

तर् कात्तुत् तर् कोण्डार पेणित् तकैचान्र

चोर् कात्त्तुच् चोर्विलाळ् पेण् ||  ( इल्लर इयल अधिकार -6 कुरळ् -56 )

या नारी पातिव्रत्य पालनेन स्वस्य रक्षणं करोति, पत्यु: परिचर्यां करोति, द्वाभ्यामपि सुयशस्य रक्षणं करोति, धर्मपरिपालने अश्रान्तो च भवति चेत् सा एव नारीति (पत्नीति) कथ्यते |

तिरुवळळुवर् महाभाग: “प्रतिदिनं भोजनसमये भोजनपात्र समीपे जलपूर्ण चषकं सूचिकां च स्थापयतु” इति पत्नीं निर्देशितवान् | साऽपि पत्यु: आज्ञां पालितवती |

तौ आदर्श पतिपत्न्यो::जीवितकाले घटितं एकां घटनां पश्याम:|

पत्न्या: अन्तकाले तिरुवळळुवर् तां प्रपच्छ “प्रिये, मया सह जीवनकाले भवती संतुष्टा वा न वा ? ”

“नाथ ! भवत: सह मम जीवनं आनन्दपूर्णमेव आसीत् | अहं अतीव संतुष्टोस्मि |

“एतत्कालपर्यन्तं भवती श्रद्धापूर्वकं मम परिचर्यां कुर्वन्नासीत् | कदाऽपि किमपि प्रश्नं न पृष्टवती | किमपि संशयं अस्ति चेत् इदानीं पृच्छताम् ” इति तिरुवळळुवर् महाभाग: पुन: अपृच्छत् |

सा भद्रा विनयपूर्वकं “भवत: अनुमत्या अहं एकं प्रश्नं प्रष्टुमिच्छामि | भवान् किमर्थं प्रतिदिनं भोजनकाले जलपूर्णचषकं सूचिकां च प्रस्थापितुं आदिशवान् ” इति पप्रच्च्छ |

तच्छ्रुत्वा तिरुवळळुवर् महाभाग: “ प्रिये! परिवेषण समये यदि एकमपि अन्नं भूमौ पतति चेत् तदन्नं सूचिकया गृहीत्वा चषकजले क्षालयित्वा खादितव्यमिति मे मतम् | परन्तु भवत्या: परिवेषण समये किंचिदपि अन्नं भूमौ न पतितम् | तस्मात् चषकजलस्य सूचिकाया: च उपयोगं कर्तुम् अवसरं न अलभम् “ इति प्रत्यूचु: |

 

AKSHRA
error: Content is protected !!